De plek tussenin

Mare kwam drie stappen ver.

Daar bleef ze staan. De rand werd breder voor haar voeten, maar hij lag lager dan de aansluiting aan de andere kant. Ze trok aan de band langs de zijkant. De hoek kwam omhoog en gleed weer terug.

Ik hield de lus met beide handen. Mijn vingers drukten in de dikke zoom van de lap. In mijn rug voelde ik de steen van de trede. Ik keek van Mare naar de haak en terug. Het scheelde niet heel veel. Wel meer dan je met één stap kon overslaan.

Mare ging door haar knieën. Ze hield één hand aan de band en legde de andere plat op de stenen. Ik hoorde de zool van haar schoen over de rand schuiven.

‘Hij komt eronder,’ riep ze.

Aan Het Binnenplein keek Ise omlaag. Ze liet haar band iets verder komen. Ik zag de strook aan haar kant bewegen. De verkeerde hoek draaide mee. Niet omhoog, maar opzij.

De lus rukte aan mijn handen.

Ik zette mijn andere voet lager om beter te zitten. Er kwam iets van het gewicht op mijn arm. Mijn elleboog stootte tegen de muur.

Mare keek meteen om. ‘Blijf daar.’

Ik trok mijn voet terug naar de trede. Ik had hem bijna op het losse stuk naast me gezet. Nu zag ik pas dat daaronder een donkere kier liep die eerst dicht was geweest.

De toon uit Peks pijp hield op.

De strook onder Mare bewoog nog. Er ging een korte rilling doorheen, van haar voeten naar mij toe. Ik voelde hem in het materiaal dat ik vasthield. Er klonk iets langs de onderkant, als een groot boek dat je langzaam dichtdeed.

‘Terug,’ zei Mare.

Ze stond niet op om te springen. Ze schoof haar achterste voet naar de plek waar ze net had gestaan. De band naast haar werd slap. Ze legde haar hand verder naar mij toe en volgde hem met haar knie.

Ik wilde mijn arm uitsteken.

Dan had ik met één hand de lus vastgehouden. Ik kon er niet bij. Ik bleef zitten en hield hem laag, terwijl Mare dichterbij kwam.

De hoek voor haar vouwde omhoog.

Ze wachtte tot hij even stil was, zette haar schoen naast de vaste steen en pakte de rand van de onderste trede. Ik schoof mijn knie een stukje opzij om plaats te maken. Ze trok haar andere voet terug en zat ineens naast me, met haar hand om de rand van mijn trede geklemd.

We zeiden allebei niets.

De strook ging langzaam terug. Ik liet de lus met hem meegaan. Het materiaal schoof door mijn handen tot de last van mijn schouders was. Het laatste stukje tikte tegen de muur.

Aan de overkant liet Ise haar band zakken. Lager bij De Rand liep Ditte naar de vaste straat terug. Ze bleef daar staan en keek omhoog.

Mare zat nog op dezelfde plek. Er zat een wit spoor op haar broek waar haar knie langs de stenen was gegaan. Ze wreef er met één hand over. Het ging er niet af.

‘Gaat het?’ vroeg ik.

Ze knikte. Toen schudde ze haar hoofd een klein beetje, alsof ze het antwoord nog niet wist.

Ik ging één trede hoger zitten zodat ze meer ruimte had. De lap lag los in mijn schoot. Er stond een rode afdruk in mijn palm. Ik kneep mijn hand dicht en deed hem weer open.

Even later klonk er een stem. Iemand riep naar Pek dat hij moest wachten. Het bericht ging van een deur naar een ander raam. Daarna werd het stil genoeg om Roos' stem te herkennen, al kon ik niet verstaan wat ze zei.

Mare keek naar de hoek waar de strook onder was geschoven. Ze bleef ernaar kijken, ook toen ik mijn handen op mijn knieën legde.

‘Ik trok hem te veel naar me toe,’ zei ik.

‘Een beetje.’

Ik knikte. Dat was tenminste iets wat ik kon veranderen.

‘Maar hier gaat hij dan nog onderdoor,’ zei ze. Ze wees naar een lage rand die ik eerder voor schaduw had gehouden. ‘Ik moet die buitenste hoek om. Daar komt de band boven uit.’

Ik volgde haar vinger langs de stenen rand, tot waar die van ons af boog.

‘Dan moet je verder van de muur af.’

Ze knikte.

Ik keek naar de vaste plek naast de trap. Daar konden we blijven staan. We konden naar boven, door de wasruimte naar Pek en zeggen dat het niet was gelukt. Vina zou nog steeds mensen op het plein laten wonen. Mare zou moeten kiezen waar ze bleef.

Ik pakte de lap op en vouwde de zoom weer vlak. Ik legde hem neer zonder de lus op te tillen.

‘Ik kan hem langs de ring houden,’ zei ik. ‘Zoals jij zei.’

Mare keek naar de haak aan de andere kant. Ise stond nog bij de deur. Ze hield de band vast, maar er zat geen spanning meer op.

Het duurde lang voordat Mare iets zei.

‘Ik wil het nog een keer.’

Ik keek naar haar. Ze had haar handen naast zich op de trede gelegd. Haar vingers zaten niet meer verkrampt om de steen.

‘Goed,’ zei ik.

Ze kwam overeind. Ze veegde haar broek af en liet de witte plek zitten. Daarna ging ze naar de onderste trede en keek naar Ise.

Ze stak haar hand op.