Een verboden woord

Woensdag bleef er aan het einde van Fenna's dienst een order over die volgens het scherm al in de vrachtwagen zat. De vrachtwagen was weg. De order stond voor haar, op een kar, met het verzendlabel naar buiten. Ze keek van het scherm naar de kar en weer terug. Deze keer kon ze er weinig aan doen door nog nauwkeuriger te kijken.

De voorman kwam naast haar staan. Hij wreef met zijn hand over zijn kin en vroeg wie de wagen had afgemeld. Dat wist ze niet. Ze wist wel dat dit geen krat was dat je ongemerkt in een jaszak mee naar buiten nam. Het was gewoon blijven staan terwijl iemand anders had besloten dat het er niet meer stond.

Ze hielp hem de rest van de zending na te kijken. Niet om nog langer in het magazijn te blijven, maar omdat zij wist wat er op die kar hoorde en hij anders opnieuw kon beginnen. Er ontbrak niets. De dozen stonden er allemaal, ijverig genummerd, alsof ze aan hun kant alles goed hadden gedaan.

Toen de chauffeur was bereikt, bleek terugrijden geen oplossing meer. Morgen kon het mee met een andere rit. Fenna stuurde de bevestiging naar de juiste plek in het systeem en ruimde haar werkplek op. Ze voelde de neiging nog een laatste ding te doen. Er was altijd iets te vinden waarmee ze haar vertrek kon uitstellen tot het niet meer op kiezen leek.

Vanavond wilde ze naar Marten. Dat was voldoende reden om op te houden. Ze had die avond vrijgehouden toen haar week nog niet vol leek. Nu hij er eenmaal was, vond ze het merkwaardig hoe gemakkelijk haar hoofd er toch nog een gewone werkdag bovenop probeerde te leggen.

Ze had geen tijd nodig gehad om te weten dat ze hem wilde. Wel om te wennen aan hoe fijn het was dat hij haar ook wilde. Zondag hadden ze gewandeld, in een tempo dat geen van beiden iets had opgeleverd. Dat had zij twee keer als grap gezegd, tot hij haar hand had gepakt en gevraagd of ze het nu dan eindelijk nog een keer wilde proberen. Daarna had ze haar mond gehouden. Niet lang, wel lang genoeg om te merken dat ze het naar haar zin had.

Ze dacht eraan terwijl ze naar buiten liep. Aan de modder langs de rand van het pad, aan het verhaal dat hij halverwege had afgebroken om haar te zoenen. Ze wist nog steeds niet hoe het afliep. Ze zou het vanavond vragen, had ze besloten, al liep ze dan het risico dat hij de hele geschiedenis opnieuw begon.

Bij zijn voordeur rook ze eten. Hij deed open zonder de grote begroeting die ze in haar hoofd had klaargezet. Hij trok haar naar zich toe, zoende haar en nam haar mee naar de keuken. Ze voelde zijn hand in haar rug en vergat wat ze had willen zeggen.

'Ik heb een voorstel,' zei hij.

'Als het iets met eten is, ben ik erg meegaand.'

'Samen afmaken. Dan kan ik de uitkomst niet volledig op mijn naam krijgen.'

Op het aanrecht stonden groenten en een pan die nog op het vuur moest. Ze hadden afgesproken samen te koken. Hij had de boodschappen gedaan; zij zou het deel uitvoeren waar zij iets van wist. Toen hij dat had geschreven, had ze teruggevraagd welk deel hij zelf dan van plan was te doen. Hij had gezegd dat hij erg goed was in erbij staan en interessante vragen stellen.

Ze waste haar handen en ging naast hem staan. Hij vroeg haar wat er nog gesneden moest worden. Ze vertelde het hem en keek hoe hij het deed. Rustig, zonder haar voortdurend aan te kijken om te zien of het goed ging. Er was iets prettigs aan dit kleine werk waarbij ze allebei wisten wat ze wilden eten en geen van beiden hoefde te winnen.

'Je hebt dat verhaal van zondag niet afgemaakt,' zei ze.

'Welk verhaal?'

'De man met de caravan.'

'O, die. Ik dacht dat je me expres onderbrak.'

'Dat was ik ook van plan, maar ik wil nu toch weten of hij er ooit achter is gekomen.'

Marten keek haar aan en begon zo ernstig opnieuw dat ze wist dat minstens de helft van de geschiedenis ter plekke bedacht werd. Het ging over een oudere renner die bij een trainingsweekend op een parkeerplaats sliep en er pas de volgende ochtend achter kwam dat de koffie die hij van zijn buurman had gekregen, die buurman niet toebehoorde. Hij had bij de verkeerde caravan aangeklopt en iemand anders een hele beker door de deur laten aangeven zonder zijn gezicht te laten zien.

'Geloof je het zelf?' vroeg Fenna.

'Ik sta hier onder mijn eigen naam.'

'Dat is niet helemaal hetzelfde.'

'Het verhaal is in de loop der jaren wel beter geworden.'

Ze lachte en gaf hem een stukje paprika. Hij at het op zonder zijn ogen van haar af te halen. Voor ze wist wat hij van plan was, had hij haar een hand op de heup gelegd en vroeg hij of ze nog meer interessante feiten over hem wilde horen. Ze zei dat ze eerst het eten wilde maken. Toen hij haar zoende, bleef ze niet erg overtuigend bij dat besluit.

Het koken duurde langer dan op het papier had gestaan. Ze praatten, ze aten al delen van wat straks op tafel moest komen en ze kregen halverwege een verschil van mening over hoe heet iets moest zijn. Marten vond dat hij daar inmiddels een heel verantwoord gevoel voor had. Fenna vond dat hij zijn eigen gevoel vooral ruim de kans gaf. Toen ze proefden, had het eten precies de pittigheid die geen van beiden als zijn of haar keuze zou hebben omschreven.

Ze zetten er yoghurt bij en aten het toch. De eerste paar minuten waren ze te druk bezig met eten om hun eigen gelijk te verdedigen. Daarna zei hij dat dit vermoedelijk goed was voor hun doorzettingsvermogen. Ze zei dat ze het onderdeel doorzetten al genoeg beoefende. Ze wilde liever lekker eten.

'Is het niet lekker?'

'Het smaakt alsof iemand ons iets wil leren.'

Hij lachte en stond op om meer yoghurt te pakken. Ze keek hem na. Gewoon, in zijn eigen keuken, met de sokken waarin hij ook tegen haar benen had gelegen. Ze kon zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst zo graag ergens op een woensdagavond had willen zijn.

Na het eten bleven ze zitten. Hij vroeg naar de achtergebleven order. Ze vertelde hem hoe de voorman steeds had geprobeerd de fout naar een andere afdeling te verplaatsen, tot hij zag dat het hem alleen maar meer telefoontjes opleverde. Zij had het probleem niet gemaakt en ook niet in haar eentje opgelost. Het had haar vooral tijd gekost die ze liever hier had doorgebracht.

'Ik had je best kunnen ophalen,' zei Marten.

'En dan had je ook op de kar gestaan tot iemand doorhad dat je er nog was.'

Hij hield zijn handen voor zich en zette een gezicht op dat er bijzonder verkoopbaar uitzag. Ze lachte. Hij liet zijn handen zakken en vroeg hoeveel ze vandaag gesport had.

'Voldoende. Volgens het plan.'

'Een prima antwoord. Hoe voelde het?'

'Alsof ik iets moest zeggen wat jij in een interview ook zou zeggen.'

Hij ging meteen rechter zitten. 'We hebben er alles uitgehaald.'

'Nee, dat mag niet.'

'Wat mag niet?'

'Alles eruit halen. Dat zeggen mensen als ze geen zin meer hebben om antwoord te geven.'

'Welke woorden mag ik dan wel?'

Ze dachten samen een interview uit met de meeste woorden waarin niets werd gezegd. Hij moest over een wedstrijd vertellen zonder vorm, gevoel, vandaag of uiteindelijk te gebruiken. Dat lukte hem nauwelijks. Hij zocht naar een antwoord dat niet in een nieuwe grap eindigde en merkte pas na een hele zin dat ze hem toch op een verboden woord kon betrappen. Ze zette haar vinger op tafel en zei tevreden dat hij af was.

'Ik kreeg alleen geen tijd om het uit te leggen.'

'Dat vindt iedere verliezer.'

'De interviewer was partijdig.'

'Ook dat hoor je vaak.'

Hij keek haar aan met de lach die ze inmiddels kende en waar ze niet genoeg van kreeg. Ze had het fijn, voelde zich scherp en gezien, en wilde nog één keer iets zeggen waardoor hij zo naar haar zou kijken.

'Straks mag je gewoon betaald langzaam rijden,' zei ze. 'Ik moet nog zien dat ik dat als baan geregeld krijg.'

Zijn lach bleef even staan en verdween toen. Niet met een groot gebaar. Hij keek naar het midden van de tafel en haalde een vinger langs de rand van zijn bord. Ze dacht eerst dat hij iets bedacht om terug te zeggen.

'Ik ga niet alleen langzaam rijden,' zei hij.

'Dat weet ik.'

'Het is wel werk.'

'Ik zei toch niet van niet?'

Nu hoorde ze zichzelf. Te snel, alsof ze de volgende ronde nog steeds kon winnen als ze maar meteen reageerde. Marten pakte zijn glas en nam een slok. Hij deed er lang over. Ze wachtte tot hij het neerzette en voelde hoe de opwinding van daarnet in iets lastigers veranderde.

'Het was een flauwe grap,' zei ze.

'Ja.'

Ze wilde zeggen dat hij zelf veel ergere grappen maakte. Dat zij de hele dag in een magazijn stond en niet op iemand neerkeek omdat die voor zijn geld werkte. Het waren allemaal dingen die waar waren en toch niets beter zouden maken aan wat er net was gebeurd. Hij had haar iets verteld wat hem bezighield. Zij had gedaan alsof het vooral een makkelijke uitweg was.

'Sorry,' zei ze.

Hij keek op en knikte. 'Het is goed.'

Ze geloofde dat hij dat graag wilde. Het lukte hem alleen niet meteen weer zo te kijken als voor ze het had gezegd. Ze vond dat vervelend en een beetje oneerlijk. Hij mocht best weten dat ze hem niet belachelijk had willen maken. Hij wist het waarschijnlijk al. Dat was kennelijk niet altijd voldoende.

Ze ruimden af zonder het tempo van het eerste uur. Ze vroeg of ze nog moest helpen en hij schudde zijn hoofd, niet boos, eerder afwezig. Ze ging bij het raam staan en keek naar buiten. Bij de overburen stond de tafel nog steeds onder hetzelfde felle licht. Ze had het grappig gevonden toen ze hier voor het eerst was. Nu vond ze het gewoon een kamer waarin iemand nog wakker was.

Marten kwam achter haar staan. Hij legde zijn hand tegen haar rug. Ze draaide zich naar hem toe en keek hem aan.

'Wil je nog blijven?' vroeg hij.

'Ja.'

'Ik ook.'

Ze glimlachte heel even. Het was een onhandig antwoord dat haar precies vertelde wat hij bedoelde. Ze leunde tegen hem aan. Hij sloeg een arm om haar heen en keek met haar naar buiten. Ze hadden de avond niet verpest. Dat had ze graag meteen willen kunnen voelen.

Later zaten ze op de bank met een film waarvan ze de eerste scène allebei hadden gemist omdat ze nog iets aan elkaar vroegen. Halverwege wist Fenna niet precies welke man bij welke vrouw hoorde. Ze vroeg het niet. Martens hand lag om de hare. Toen ze haar vingers bewoog, drukte hij erin. Ze schoof dichterbij en probeerde gewoon te kijken, de rest van de film uit, zonder er onderweg weer een goede woensdag van te moeten maken.