Nog een keer

Fenna wilde nog een keer. Niet omdat de vorige slecht was gegaan. Juist niet. Ze reed uit met het gevoel dat haar benen iets hadden begrepen waar ze haar hoofd al weken mee lastigviel, en ze wilde terug naar het begin voordat het verdween.

Gita keek op van haar lijstje. 'Klaar.'

'Ik had niets gezegd.'

'Je staat al naar me te kijken.'

Aan de andere kant van het middenterrein trok Madelon haar jasje aan. Ze had haar haar zo strak vastgezet dat de staart nog steeds bijna horizontaal uit haar helm stak. Fenna zou er iets over hebben gezegd als ze niet wilde proberen haar coach nog één keer aan te kijken.

Gita stopte haar pen weg. 'Dit was het voor vandaag. Volgende keer verder.' Ze wees naar Fenna's handdoek. 'Die is van jou. Ik heb thuis al genoeg was.'

Fenna pakte hem op. Het plezier zat nog in haar benen, onredelijk en heerlijk. Twee weken geleden had ze na een magazijndienst vooral geprobeerd op tijd in de hal te komen. Nu had ze met de sprintgroep een heel blok afgewerkt zonder een bericht over een verschoven dienst, een half plan of de vraag of ze misschien een andere dag kon. Twaalf winterweken stond haar naam gewoon op het programma. Nog geen betaald sportbestaan, maar tijd die niet telkens opnieuw bij elkaar gescharreld hoefde te worden.

Ze liep met haar fiets naar de afgesproken plek om haar spullen te verzamelen. Madelon zat al op een bank en at een broodje waarvan ze de verpakking niet helemaal had verwijderd. Er stak een hoek papier uit haar mond. Ze trok hem eruit, bekeek hem en at verder.

'Je zag er tevreden uit,' zei ze.

'Ik ben ook tevreden.'

'Je klinkt alsof iemand je beledigd heeft.'

'Ik wil alleen graag weten of ik het nog een keer kan.'

'Volgende keer. Gita heeft het woord net nog voorgedaan.'

Fenna ging naast haar zitten. In haar sok zat iets kleins dat al de hele training prikte. Ze trok hem uit en vond een rood draadje van haar werkhandschoen. Het magazijn slaagde erin haar overal te volgen. Vanmorgen had ze drie uur lang fietslampen ingepakt die helderder werden aangeprezen dan de vorige reeks. Op de doosjes stond precies dezelfde foto van een man die monter een onverlichte berg op reed. Fenna had er zestig achter elkaar naar zijn bestemming gestuurd.

Madelon bukte naar haar tas. 'Moet jij morgen vroeg?'

'Pas overmorgen.'

'Kijk. Een rijk leven.'

Bij de ingang van het middenterrein kwam een man binnen met een fiets aan zijn hand en een gele banaan tussen zijn tanden. Hij droeg een donker shirt zonder schreeuwende sponsornaam en keek om zich heen alsof hij wist waar hij moest zijn maar hoopte dat iemand hem iets leukers zou aanbieden. Toen hij Madelon zag, stak hij twee vingers op. De banaan viel. Hij ving hem tegen zijn borst, liet zijn helm uit zijn andere hand glippen en kreeg die met zijn voet te pakken.

Fenna schoot in de lach voordat ze had besloten of dat aardig was.

De man keek naar haar. Hij hield zijn voet op de rand van de helm. 'Ik kan dit ook met een sinaasappel.'

'Een hele vruchtenschaal lijkt me pas echt indrukwekkend.'

'Ik bouw rustig op.' Hij legde de banaan in zijn tas en pakte de helm op. Op de voorkant zat een vers spoor van zijn schoenzool. Hij poetste erover met zijn mouw, zonder veel resultaat.

'Marten,' zei Madelon. 'Dit is Fenna. Ze heeft een goede dag gehad, dus je hoeft nergens rekening mee te houden.'

'Blijkbaar.' Hij stak zijn hand uit. 'Marten Beek.'

Zijn hand was warm. Fenna gaf hem een korte handdruk en liet net iets later los dan nodig was. Ze kende zijn naam. Een keer had ze op een meeting achter een groep mannen gestaan die over hem praatten alsof hij daar speciaal voor hun verkeerde voorspellingen rondreed. Ze had zijn wedstrijd toen niet gezien. Wat ze zich herinnerde was het geluid waarmee alle vier tegelijk hadden geprotesteerd toen er iets anders gebeurde dan ze hadden aangekondigd.

'Je hebt iets op je helm,' zei ze.

'Dat hoort zo. Slijtpatroon.'

Madelon knisperde met haar broodjeszak. 'Ik ga. Jullie kunnen het prima zonder mij over fruit hebben.' Ze stopte de verpakking weg en pakte haar fiets. Bij het afscheid kneep ze Fenna even in haar schouder. 'Eten. Echt eten. Je klinkt nu al vervelend en ik moet morgen met je appen.'

Fenna keek haar na. Marten zette zijn tas neer bij de spullen van de duurgroep. Een paar anderen waren bezig met hun eigen voorbereiding. De trainer bij hen riep iets wat hij beantwoordde met een opgestoken duim. Hij had dus geen eindeloos vrij uur om hier toevallig een aardige man te staan zijn. Fenna voelde een kleine, belachelijke teleurstelling.

'Jullie zijn klaar?' vroeg hij.

'Ik wel. Met tegenzin.'

'Had ik al gehoord.'

'Gita praat hard.'

'Jij ook.'

Ze keek hem aan. Hij glimlachte, niet verontschuldigend. Er zat een kleine scheefstand in een van zijn voortanden. Ze merkte dat ze ernaar keek en richtte haar blik op zijn ogen, wat niet veel hielp.

'Een goede training mag van mij langer duren,' zei ze.

'Ik zal aan je denken.'

'Dat maakt jullie training toch niet korter.'

'Nee.' Hij boog zich naar zijn tas en haalde de banaan er weer uit. 'Maar het is iets om te doen.'

Ze lachte nog eens. Dit keer zag ze dat hij erop had gewacht. Hij trok de schil open, nam een hap en ging naar zijn groep voordat ze een antwoord had. Het beviel haar minder dan het zou moeten dat hij gewoon wegliep.

Ze douchte, trok haar kleren aan en ontdekte dat ze maar één schone sok had meegenomen. De andere zat vermoedelijk thuis nog aan de binnenkant van een broekspijp. Ze keek een tijdje in haar tas alsof ze met volhouden een tweede kon maken. Daarna deed ze haar gebruikte paar weer aan. Ze had geen plannen waarbij iemand aan haar enkels zou ruiken.

In de hal bij de koffieautomaat was het stiller dan op de vloer. Fenna nam de bak eten uit haar tas en ging aan een tafel zitten. Rijst met kip, paprika en een onherkenbaar geworden courgette. Het deksel zat onder de saus. Ze schraapte het met haar lepel schoon en at. Door de open doorgang kon ze een stukje van de baan zien. Van de mannen die ze voorbij zag komen wist ze niet meteen wie Marten was. Toen ze hem herkende aan de lijn van zijn schouders, vond ze dat hinderlijk prettig.

Haar telefoon trilde. Een foto van Madelons kat, die met twee voorpoten op de rits van haar sporttas zat. Daaronder: Hij vond het ook een goede training.

Fenna stuurde terug dat ze echt at. Ze legde er een foto van haar bak bij om verder toezicht te voorkomen.

Madelon antwoordde meteen. En een foto van de inhoud graag.

Fenna draaide haar lege lepel voor de camera en stuurde die. Daarna borg ze haar telefoon op. Ze was hier niet om een man na zijn training op te wachten. Ze at omdat ze honger had en omdat de koelkast thuis weinig opzienbarends bevatte. Het kon best zijn dat haar eten ongeveer even lang duurde als zijn training. Er waren vast mensen die dat konden berekenen; zij ging er niet voor terug naar het middenterrein.

Na een kwartier hield de uitleg geen stand. Haar bak was leeg. Ze had de paprika die aan de bodem vastzat met haar lepel losgemaakt. Ze had zelfs het bakje afgespoeld. Om naar huis te gaan hoefde ze nu alleen maar op te staan.

Ze trok haar telefoon weer uit haar zak en opende het boodschappenlijstje. Brood, wasmiddel, eieren. Onder eieren tikte ze sokken. Ze wist niet of de supermarkt die had en dat leek ineens een uitstekend probleem om lang over na te denken.

Een vrouw die aan de andere tafel haar computer dichtklapte, wenste haar een fijne avond. Fenna zei het terug en voelde zich betrapt door iemand die geen enkele belangstelling voor haar had.

Ze pakte haar tas. Haar bovenbenen waren gevoelig toen ze opstond, op die goede manier die later op de avond minder goed zou worden als ze te lang op de bank bleef liggen. Ze bracht haar afval weg en liep terug naar de doorgang. De duurgroep was nog bezig. Ze bleef niet staan kijken. Bij haar fiets zat Gita op haar knieën een los vel onder een koffer vandaan te halen.

'Vergeten?' vroeg haar coach.

'Nee. Gegeten.'

'Mooi. Tot donderdag.'

Fenna knikte. Donderdag was dichtbij genoeg. Het leek haar opeens niet noodzakelijk de avond alsnog met nog een oefening te vullen.

Ze liep met haar fiets richting uitgang en bleef bij de laatste bank staan om haar jas dicht te doen. Op de bank lag een helm met een zwarte afdruk op de voorkant. Ze keek om. Marten kwam met zijn eigen fiets van de andere kant, zijn haar vochtig tegen zijn hoofd. Hij keek van de helm naar haar en trok een mondhoek op.

'Ik had hem daar expres neergelegd,' zei hij. 'Als waarschuwing.'

'Voor mensen met bananen?'

'Voor iedereen die denkt dat ik goed georganiseerd ben.'

Ze ging op de bank zitten. De voering van haar mouw was dubbelgeslagen en haar hand kwam niet tevoorschijn. Het was makkelijker geweest om haar jas even uit te doen. Nu ze eenmaal begonnen was, wilde ze het winnen. Marten keek toe zonder te helpen. Toen haar hand eindelijk verscheen, stak hij zijn duim op.

'Zeg niets,' zei ze.

'Ik was onder de indruk.'

'Ja. Dat zag ik.' Ze trok de rits dicht. 'Ben jij hier donderdag ook?'

'Dat is het plan.'

'Bij mij ook.'

Hij hing zijn helm aan zijn stuur en liet zijn blik heel even langs haar gezicht gaan. Het was lang genoeg om de vraag belangrijker te maken dan hun aanwezigheid in dezelfde sporthal. Ze had het niet hoeven vragen. Nu het eruit was, wilde ze ook dat hij het begreep.

'Gezellig,' zei hij.

Ze kneep haar ogen samen. 'Is dat het beste wat je kunt?'

'Nee. Maar ik wil niet op mijn eerste avond alles weggeven.'

Fenna stond op. 'Weet je, ik bleef hier helemaal niet op je wachten.'

'Jammer. Ik was speciaal mijn helm vergeten.'

Ze lachte zo hard dat de man die een eind verderop zijn overschoenen aantrok, opkeek. Marten lachte mee. Het had iets lichts, dat ze allebei wisten hoe belachelijk dit was en toch niet ophielden.

Buiten liepen ze ieder naar hun eigen auto. Toen de fietsen waren ingeladen, kwam hij nog even naast haar portier staan. Hij zei haar naam voordat hij vertrok, eenvoudig, alsof hij hem even wilde proberen. Fenna stak haar hand op en reed weg. Bij de eerste verkeerslichten stond ze voor rood. Ze had zijn nummer niet. Daar had ze om kunnen vragen. Ze dacht aan donderdag, aan de zwarte afdruk op zijn helm, en merkte dat ze nog steeds zat te glimlachen.

In de supermarkt vond ze geen sokken. Ze kocht brood, eieren en een zak mandarijnen die ze niet nodig had. Pas thuis, toen ze de boodschappen uitpakte, begreep ze waarom ze die erbij had gepakt. Ze stuurde Madelon een foto van het netje.

Het antwoord kwam terwijl ze de pan op het vuur zette. Je hebt dus geen wasmiddel gekocht.

Fenna keek naar het lijstje. Daarna naar de vuile handdoek die over haar tas hing. Ze begon opnieuw te lachen.