Aan deze kant

De klant wist niet welke fiets van hem was. Dat was het eerste wat Marten hoorde toen hij de winkel binnenkwam. Drie stadsfietsen stonden achter elkaar bij de balie, allemaal donker, allemaal met een mand voorop. De man wees naar de middelste en trok zijn hand toen weer terug.

'Die bel had ik niet,' zei hij.

Koen keek naar het label aan het stuur. 'Volgens dit kaartje is deze van u. U wilde juist een nieuwe bel.'

'O ja.' De man drukte erop. Het geluid was helder en beledigd. 'Die doet het goed.'

'Dat was ook de bedoeling.'

Marten hing zijn jas over een stoel en bleef op de afgesproken plek wachten. Koen had gezegd dat hij dit keer bij opening moest komen. De gewone dagen, voordat er een leuke avond van gemaakt kon worden. Na tien minuten wist Marten al dat de man met de bel nog een vraag had over zijn achterband en dat de volgende klant daar een mening over had. Niemand keek naar de klok aan de muur, behalve hij.

Hij voelde zich niet opgesloten. Dat verbaasde hem. Hij had gevreesd dat hij zijn hele lichaam zou horen protesteren tegen een ochtend onder tl-licht, terwijl buiten wegen lagen en later een baanblok wachtte. In plaats daarvan zag hij hoe Koen een gesprek afrondde zonder de klant het gevoel te geven dat hij werd weggestuurd. De deur ging open, de deur ging dicht. Aan het eind van ieder gesprek stond er iets net iets beter op zijn plek.

'Kom maar mee,' zei Koen toen de rij weg was. 'Anders denk je dat we alleen bellen verkopen. Je zei dat dat je wel wat leek.'

Achter de winkel rook het naar rubber en natte jassen. Twee collega's waren met hun eigen werk bezig. Koen stelde Marten opnieuw voor als de man met wie hij over een functie sprak. Geen aangekondigde topaanwinst, geen beroemd gezicht op een poster. Een vrouw in een grijze werktrui vroeg of hij ook op zaterdagen kwam. Toen hij zei dat dat het plan was als het doorging, knikte ze tevreden en ging terug naar haar lijst.

Dat was de eerste keer dat hij zich gewenst voelde omdat hij op zaterdag ergens zou staan. Het was een bescheiden vorm van belangrijk zijn. Hij wilde er niet laatdunkend over denken en betrapte zich er toch op dat hij even wachtte op de vraag wat hij allemaal had gereden.

Die kwam niet. Ze vroeg of hij zijn mok terug kon nemen naar voren. Hij pakte hem aan en was blij dat hij haar niet alsnog iets ging vertellen.

Koen liet hem een programma zien voor een volwassen recreantengroep. Bestaande klanten, een paar mensen die met een vriend mee wilden en een vrouw die al had gevraagd of het niet alleen voor mannen met bij elkaar passende shirts was. Marten lachte bij die opmerking.

'Wat lach je?' vroeg Koen. 'Daar zie jij er af en toe ook uit als iemand die een kledingcommissie heeft.'

'Die commissie heeft weinig gedaan met mijn bezwaren.'

De voorbereiding en de groepsavonden vielen binnen de voorgestelde tweeëndertig uur. Vier betaalde dagen, met verschoven uren op de dag van een avondgroep. De rest van het werk was gewoon de winkel, klanten en wat er klaargezet moest worden. Marten zag waar hij plezier aan zou hebben en ook wat hij vervelend zou vinden. Een man die voor de vierde keer vroeg of een ander zadel niet goedkoper kon zijn, ging hem niet automatisch interesseren omdat hij zelf besloot een ander leven te willen.

'Ik heb nog nooit een groep op deze manier opgebouwd,' zei hij.

'Daarom beginnen we samen. Je komt hier niet binnen om het allemaal te weten.'

'Sommige klanten wel.'

Koen wees naar de winkel. 'Die hebben we ook al.'

Ze gingen in de kleine ruimte achter zitten. Marten schoof een stapel folders opzij en legde zijn telefoon met het scherm naar beneden. Hij wilde deze ochtend niet beginnen met een bericht aan Fenna over hoe vreemd het was. Hij zou het haar vanavond vertellen, als hij zelf wist wat hij ervan vond.

Koen ging de voorwaarden nog een keer langs. Rond de eenentwintighonderd euro die hij maandelijks over zou houden, binnen hun voorgestelde afspraken. Marten kende het bedrag inmiddels. Hij wist ook wat er nu van zijn rekening verdween. Zijn spaargeld zou de winter dragen, geen heel nieuw seizoen. Hij kon niet blijven leven alsof er vanzelf weer een bijdrage kwam.

'Ik wil begin februari weten wie hier de tweede week start,' zei Koen. 'Eerder is prettig, maar eind januari is echt het laatste. En als jij het niet wilt, wil ik dat ook weten.'

Marten knikte. Het was geen ultimatum uit ergernis. Koen had werk dat gedaan moest worden en kon niet voor onbepaalde tijd blijven wachten om de bezetting rond te maken.

'Ik wil die laatste meeting nog rijden,' zei hij.

'Dat weet ik.'

'Goed rijden.'

'Dat hoop ik voor je.'

Koen zei het zonder de vriendelijke haast waarmee mensen meestal naar een ander onderwerp gingen als ze over een laatste keer spraken. Marten moest slikken. Hij wilde hem vertellen dat hij het werk graag wilde, maar hij hoorde in zijn hoofd het woord ja nog niet zonder iets erachter. Na de meeting. Als hij zeker wist dat hij er klaar voor was. Als Fenna straks niet alleen ergens ver weg zat terwijl hij in een winkel werkte die naar natte jassen rook.

'Ik kom er voor eind januari op terug,' zei hij.

Koen knikte. 'Neem de voorkant ook nog even mee voordat je gaat. Ik wil weten of die nieuwe verlichting daar niet te laag hangt. Jij bent langer dan ik.'

Marten ging staan. Ze liepen door de winkel, waar een vrouw voor een rij helmen stond met een exemplaar op dat scheef over haar oren zakte. Ze vroeg Koen of het zo hoorde. Toen Koen antwoordde, keek ze naar Marten alsof die ook bij de winkel hoorde. Hij wees alleen op de spiegel. Ze keek, lachte om zichzelf en zette de helm af.

Buiten bleef hij even bij zijn auto staan. Hij had een ochtend gezien die hem niet tegenstond. Meer nog: hij had een aantal dingen graag gedaan die hij vandaag alleen had zien gebeuren. Hij reed naar huis met een folder op de passagiersstoel die hij uit gewoonte had meegenomen. Bij het eerste verkeerslicht merkte hij dat hij hem niet had opgeraapt omdat er ergens een foto van hem in stond.

Fenna kwam die avond naar hem toe na haar eigen training. Ze had nog een afdruk van haar helm in haar haar en trok haar schoenen uit zonder haar veter los te maken. Dat zou straks veel gemopper opleveren. Marten zag het gebeuren en zei niets. Hij hield van het geluid waarmee ze binnenkwam, haar tas die de vloer raakte, haar vraag of hij eten had omdat zij zich onderweg had vergist in hoeveel honger ze had.

Hij had genoeg. Ze zaten aan tafel en hij vertelde over de man met de bel. Fenna lachte met haar mond vol en gebaarde dat hij moest stoppen met de stem waarmee hij de klant nadeed. Hij deed hem nog één keer. Het was de beste ontvangst die de ochtend kon krijgen.

Daarna vertelde hij dat hij dacht dat hij het werk wilde aannemen. Niet omdat hij nergens anders heen kon. Hij had er rondgelopen en gemerkt dat hij benieuwd was naar de volgende dag.

'Dan moet je het doen,' zei ze.

Hij leunde achterover. 'Dat zeg je snel.'

'Wil je dat ik er eerst een moeilijk gezicht bij trek?'

'Nee.' Hij glimlachte, maar het hielp niet helemaal. Ze legde haar bestek neer.

'Ik vind het fijn voor je. Echt. Je hoeft niet eerst te doen alsof het minder leuk is dan nog een seizoen proberen.'

Hij keek naar haar handen naast het bord. Ze had een klein scheurtje aan de zijkant van een nagel. Hij wilde het aanraken en vroeg zich af waarom hij op dit moment zoveel moeite had met iets waar hij vanochtend nog blij van was geworden.

'Ik wil dat het iets is om naar uit te kijken,' zei hij. 'Een week. Gewoon weten wat ik dinsdag doe en dat er daarna ook nog iets is.'

'Dat is er toch?'

'Ja.'

Ze wachtte. Hij had haar kunnen vertellen wat hij verder bedoelde: dat zij ergens aan het einde van een werkdag zou zijn, dat hij een dom verhaal over een klant niet steeds in een telefoon hoefde te zetten. Hij had haar gezegd wat hij wilde, dacht hij. Eigenlijk had hij haar alleen een uitnodiging gegeven om de rest voor hem af te maken.

'Ik zou je hier willen zien,' zei hij.

Ze keek op. 'Nu?'

'In februari. In maart. Als ik daar vandaan kom.'

Fenna schoof haar bord een stukje opzij. Ze zag er moe uit. Hij had daar nu niet omheen moeten praten en vond tegelijk dat zijn verlangen niet alleen bestond wanneer zij uitgerust genoeg was om het te ontvangen.

'Ik wil je ook zien,' zei ze. 'Maar je weet waar ik dan wil zijn.'

'Ja.'

Ze stond op om haar bord weg te brengen. Hij kreeg de neiging haar te vertellen dat hij geen antwoord had gevraagd. Dat zou flauw zijn geweest. Hij had er juist alles omheen gezet om het niet te hoeven vragen.

In de keuken pakte ze zijn theedoek en droogde een glas dat er al stond. 'Het is geen keuze tegen jou, Marten.'

'Dat weet ik.'

'Je zegt het alsof je dat op papier weet.'

Hij ging achter haar staan en legde zijn handen op haar heupen. Ze bleef niet stijf staan, wat hij even had gevreesd. Ze leunde tegen hem aan. Hij kuste het plekje onder haar oor waar haar haar nog vochtig was.

'Ik wil je soms gewoon liever dichtbij dan verstandig zijn,' zei hij.

Ze draaide zich om met het glas nog in haar hand. 'Je hoeft niet steeds verstandig te zijn.'

'Dat biedt mogelijkheden.'

Ze glimlachte. Hij pakte het glas van haar af en zette het neer. Deze keer was het gemakkelijk om haar te kussen. Haar handen gingen onder zijn trui, koud eerst, daarna warm. Hij bleef bij haar tot er geen nieuw argument meer in zijn hoofd begon. Maar toen ze later opstond omdat ze de volgende ochtend vroeg begon, wilde hij weer dat ze bleef.

Bij de deur kreeg ze haar schoen niet aan. Ze mompelde iets tegen de veter. Hij bleef naast haar staan en genoot er even van dat hij dit had zien aankomen. Toen ze hem aankeek, begon hij te lachen.

'Geen woord,' zei ze.

'Ik ben heel behulpzaam stil.'

Ze trok de knoop los en stootte hem met haar elleboog opzij. Buiten draaide ze zich nog om en stak haar hand op. Hij keek tot ze in de auto zat en deed toen de deur dicht. Op tafel lag de folder van Koen. Marten streek hem vlak, legde hem bij zijn agenda en ruimde de rest van de tafel af. De winkel wilde hij nog steeds. Dat was er die avond niet minder waar op geworden.