Twee kaartjes

Marten vond het kassabonnetje van de bioscoop onder zijn handschoen. Hij had twee kaartjes gekocht voor een film waarover Fenna alleen had gezegd dat de hoofdrolspeler er ongelukkig bij liep voor iemand die de hele wereld mocht redden. Dat had hij als belangstelling opgevat. Op het bonnetje stond een aanvangstijd die nog ruim haalbaar leek.

Ze zou om halfdrie klaar zijn in het magazijn. Daarna hierheen, even omkleden, de auto laten staan en lopen. Hij had de kaartjes gekocht omdat hij van zichzelf wist dat een vrije middag thuis gemakkelijk een halve trainingsvoorbereiding werd. Een tas uitzoeken, iets opzoeken over een uitslag, nog één gesprek. Nu was er een tijd en een zaal waarin hij zijn mond moest houden. Voor sommige vormen van samen zijn hielp dat.

In de keuken stonden de bakjes die zijn zus gisteren had meegegeven. Hij had er een opengemaakt en ontdekt dat de spruitjes terug waren. Fenna had hard gelachen om de foto. Ze had gezegd dat hij ze tot februari kon blijven meenemen, als een familiebezit dat niemand wilde erven.

Hij zette het bakje dicht. Zijn telefoon ging. Koen, die niet zou weten dat hij sinds gisteren officieel een vriendin had maar waarschijnlijk wel zou horen dat hij alweer lachte voordat er iets was gezegd.

'Stoor ik?' vroeg Koen.

'Je bent er nu toch.'

'Ik kan ook een folder in je brievenbus stoppen.'

'Dan word ik lid van iets.'

Koen wilde een datum afspreken voor een volgend gesprek. In januari moest hij de bezetting voor februari rondmaken; hij hield de plek niet voor onbepaalde tijd open. Marten pakte zijn agenda en koos een ochtend aan het begin van januari. Dat voelde een stuk dichterbij dan volgende maand. Hij had de afgelopen tijd de winkel vaak genoemd alsof hij er al werkte en er tegelijk niets mee hoefde te doen.

'Ik wilde je nog iets vragen over de zaterdagen,' zei hij.

Koen wachtte. Marten hoorde een deurbel op de achtergrond en daarna iemand die vroeg waar de pompen stonden. 'Moment,' zei Koen, niet tegen hem. Een paar seconden later was hij terug. 'Zaterdagen dus.'

'Als ik het doe. Zou er af en toe een zaterdag te ruilen zijn? Niet iedere week. Eerder eens in de maand, of wat langer ertussen.'

'Met een afspraak vooraf is er wel iets mogelijk. Maar die vier dagen zijn niet toevallig gekozen. Dinsdag, woensdag, vrijdag, zaterdag. Je kunt niet elke vrijdagmiddag bedenken dat je maandag liever werkt.'

'Dat bedoel ik ook niet.'

'Waar moet je naartoe?'

'Denemarken.'

Koen maakte een klein geluid. Marten verwachtte een grap en kreeg die niet. 'Dan moet je echt vooruit kijken. Ik wil er best over praten, maar we moeten hier wel iemand hebben die de winkel opendoet.'

'Ja.'

Ze spraken af dat Marten bij zijn bezoek ook de gewone opening en de drukke uren mee zou zien. Na het gesprek schreef hij de vier werkdagen op een envelop die al op tafel lag. Twee middagen met ruimte, dacht hij eerst. Daarna zag hij de zaterdagen waarop een bezoek moest beginnen en de avonden waarop Fenna juist op de baan stond. Hij schoof de envelop onder de laptop. Het was nog geen probleem dat vandaag opgelost moest worden. Hij vond het alleen moeilijk hem uit zijn blikveld te krijgen.

Om kwart over twee stuurde Fenna dat ze later werd. De telling in het magazijn liep uit en haar gangpad moest eerst klaar. Ze dacht aan drie uur. Hij stuurde de aanvangstijd van de film terug met een vraagteken. Ze antwoordde dat het wel lukte als ze niet eerst langs hem kwam. Hij zou de kaartjes houden en haar bij de ingang zien.

Hij ging wat te vroeg weg. Hij nam nu toch de auto; na de film zou hij rechtstreeks naar de hal rijden. Onderweg kocht hij een zak drop omdat hij die in de bioscoop nooit nam: te duur, te weinig, en je hoorde het zakje tot in de volgende zaal. In de supermarkt was de keuze opeens groot genoeg om vervelend te worden. Hij koos een soort die Fenna misschien niet eens lustte en stak het zakje in zijn jas.

Bij de bioscoop stond hij een tijdje naar de filmposters te kijken. De man die de wereld moest redden keek inderdaad alsof hij er liever een ander voor had gebeld. Marten maakte een foto van de poster, zette eronder dat hij begrip had voor de werkdruk en stuurde hem naar Fenna.

Ze belde terug. 'Ik red het niet.'

Hij keek naar de ingang. 'Hoe laat ben je weg?'

'Ik weet het nog niet. Er missen dozen en ze willen niet dat we de telling half afsluiten. Ik heb gezegd dat ik een afspraak heb, maar ik kan niet doen alsof ik niet zelf op deze dienst sta.'

'Dan gaan we later.'

'Jij moet vanavond trainen.'

Dat wist hij. Het was vervelend dat zij het zei voordat hij er zelf een aantrekkelijk voorstel van had kunnen maken. Hij zocht op het scherm bij de ingang naar een andere film. Er was geen tijdstip dat de middag teruggaf.

'We kunnen morgen,' zei hij.

'Dan ben ik bij mijn moeder. Dat had ik toch gezegd?'

Ze had het gezegd. Hij zag zichzelf van gisteren, tevreden bij zijn zus, kennelijk overtuigd dat het na zo'n dag makkelijker werd om haar weer te zien. 'Ja. Ik weet het.'

'Ik vind het ook rot.'

'Het zijn maar kaartjes.'

Hij hoorde hoe weinig dat op zijn bedoeling leek. Ze zwegen even, niet omdat er iets groots moest worden uitgesproken, maar omdat geen van beiden zin had hem nu te corrigeren. Op de achtergrond riep iemand Fenna's naam.

'Ik moet terug,' zei ze. 'Ik bel als ik weg ben.'

'Goed.'

Hij bleef na het gesprek bij de poster staan. De vrouw bij de kassa vroeg of hij al kaartjes had. Hij zei ja, deed een stap naar de deur en draaide zich toen weer om. Hij had voor deze film betaald. Hij kon best in zijn eentje naar een matig gelukkige man kijken.

In de zaal zat een stel achter hem te zoeken naar de beste plek voor hun jassen. De vrouw tikte haar partner tegen zijn arm om hem iets te laten zien. Marten legde zijn eigen jas op de lege stoel naast zich. Dat was overdreven, een jas had geen stoel nodig. Hij liet hem liggen tot er iemand door de rij wilde en vouwde hem toen op zijn knieën.

De film was luid en vrij goed. Hij lachte op een moment waarop niemand anders lachte, mogelijk omdat hij een detail had gezien dat niet zo bedoeld was. Halverwege at hij de drop. Het zakje kraakte precies zo hard als hij had verwacht. Hij miste Fenna niet als een abstracte afwezige vriendin; hij wilde weten wat ze zou zeggen over een bijrol met een steeds groter wordende wond die niemand ooit verzorgde. Hij wilde haar knie naast de zijne. En hij baalde dat hij door dat gemis minder plezier had in iets wat hem vroeger een aardige middag had geleken.

Buiten luisterde hij naar haar ingesproken bericht. Ze was nu naar huis. Ze zei sorry, en daarna dat ze een doos had gevonden op de plek waar hij volgens drie verschillende mensen onmogelijk kon staan. Hij belde terug terwijl hij naar zijn auto liep.

'Was het wat?' vroeg ze.

'Ja. Hij heeft het gered.'

'De wereld?'

'In grote lijnen.'

Ze lachte. Hij vertelde haar over de wond. Ze stelde meteen de verkeerde praktische vragen, over wassen en slapen met zo'n gezicht. Hij bleef langer naast zijn auto staan dan nodig was. De middag kwam er niet door terug, maar hij hoefde haar ook niet te laten horen dat hij nog even leed.

'Zal ik na je training langskomen?' vroeg ze.

'Dat wordt laat.'

'Ik heb morgen niet de eerste afspraak ooit bij mijn moeder. Ze kan me best verdragen als ik een halfuur minder heb geslapen.'

Hij zei dat hij haar na de training zou bellen. Daarna ging hij naar zijn eigen groep. Bram gaf die avond geen ruimte om de film in zijn hoofd nog eens te vertonen. Marten had zijn aandacht nodig bij de blokken die op het programma stonden, bij de mannen met wie hij werkte en bij zijn eigen lichaam dat nog altijd meer kon dan hij na afgelopen zondag had willen toegeven. Het was fijn om ergens helemaal mee bezig te zijn. Toen hij klaar was, bleek zijn ergernis niet verdwenen, alleen kleiner geworden. Hij belde Fenna bij de auto voordat hij naar huis reed.

Fenna stond bij hem voor de deur met een brood en een pot die hij niet kon thuisbrengen. 'Mijn moeder vond dat ik dit nu al op kon halen. Anders zou ze het morgen allemaal tegelijk meegeven en dan kwam ik volgens haar niet meer weg.'

Hij pakte de pot aan. 'Is dit weer groente?'

'Nee. Daar hoef je niet bang voor te zijn.'

Het was perenjam. Ze had hem een mes gegeven uit zijn eigen la voordat hij zijn jas uit had. Ze sneed brood op een plank die te klein was en blies de kruimels niet van het aanrecht maar veegde ze met haar hand bij elkaar. Hij keek naar haar rug, naar de vertrouwde beweging die pas een paar weken vertrouwd was. Het deed hem meer dan de verontschuldiging bij de bioscoop.

Ze gingen op de bank zitten met de pot tussen hen in. Fenna legde haar voeten op zijn schoot. Hij dacht aan de envelop onder de laptop en begon over Koen. Over de zaterdag die wel te regelen viel, af en toe, als ze het van tevoren wisten.

'Dat klinkt toch niet onmogelijk?' vroeg ze.

'Nee.'

'Maar ook niet heel gemakkelijk.'

Hij knikte. Ze nam nog een hap en dacht zichtbaar na. Voor een keer wilde hij haar niet helpen door alvast te zeggen wat ze volgens hem moest vinden. Ze keek naar de broodkorst in haar hand.

'Ik wil gewoon soms met je naar de film,' zei ze.

'Dat wilde ik vanmiddag ook.'

'Ik weet het.'

Ze zette haar bord neer en kwam naast hem zitten. Hij trok haar tegen zich aan. Een paar minuten later vertelde hij opnieuw over de film, nu met alle scènes die hij haar niet had willen verraden en die hij niet meer voor zich kon houden. Fenna begon te protesteren, luisterde toch en voorspelde halverwege de afloop verkeerd. Hij genoot zo zichtbaar van zijn gelijk dat ze hem een kussen in zijn gezicht duwde. De jam bleef ternauwernood staan. Toen ze later de tafel afruimden, stopte hij de twee kaartjes in de papierbak. Hij had er geen bewijsstuk van nodig. Volgende keer wilde hij haar mee.