Zesde van acht

Het eerste wat Fenna in Alkmaar verkeerd deed, was koffie op haar rugnummer morsen. Niet veel. Precies genoeg voor een bruine rand langs de zes. Ze hield het papier omhoog en vroeg Madelon of het nog leesbaar was.

'Het is nu een zes met karakter.'

'Een medaille voor deze hulpvaardigheid.'

Ze zaten bij de spullen van hun groep. Gita was bezig met de indeling, Aydin had zijn gereedschapskoffer geopend en probeerde te voorkomen dat mensen hun bekers op zijn werk neerzetten. Er werd een fiets langs hen geleid. Iemand vroeg waar hij zich moest melden. Het gewone begin van een wedstrijddag, waarin iedereen deed alsof het geen moeite had gekost om er op tijd te zijn.

Fenna keek naar haar eigen spullen. Ze had niets vergeten. Dat wist ze omdat ze thuis twee keer had gecontroleerd, bij Marten op de parkeerplaats nog eens en hier voor een laatste keer. Het kwam niet door hem. Ze had ook toen ze alleen reisde de neiging om opeens niet meer te geloven dat er schoenen in haar tas zaten.

Toch was het anders geweest, samen in de auto. De eerste kilometers hadden ze heel behoorlijk over de wedstrijd gepraat. Daarna had hij verteld over een brug die hij altijd verkeerd noemde, had zij hem verbeterd en had hij volgehouden dat zij de brug verkeerd noemde. Hij had geen gelijk gehad. Dat had hij zelf ook geweten. Ze had zijn hand op de versnellingspook zo graag willen aanraken dat ze haar eigen handen in haar jaszakken had gestopt. Later, op de parkeerplaats, had hij haar gezoend alsof hij daar al sinds het instappen op wachtte.

Nu stond hij bij zijn eigen groep. Bram Kooistra, zijn trainer, wees iets aan op een vel papier. Marten luisterde. Hij had het gezicht waarmee ze hem het liefst zag: helemaal ergens bij, zonder alvast te zoeken naar iets aardigs om erbij te zeggen.

'Je hoeft niet de hele dag te controleren of hij er nog is,' zei Madelon.

'Ik keek naar Bram.'

'Ik zal het hem zeggen. Die kan wel een leuke middag gebruiken.'

Gita kwam naast hen staan en vroeg of Fenna alles had. De kwalificatie zou bepalen wie ze later in de kwartfinale tegenover zich kreeg. Acht vrouwen vandaag. Fenna kende de meesten, sommigen goed genoeg om te weten hoe ze keken wanneer ze tevreden waren met hun tijd. Ze wilde niet de hele dag naar andermans tevreden gezicht zitten kijken.

Saskia van Dam kwam gedag zeggen. Haar haar zat in een keurige vlecht en ze had haar jas nog over haar schouders. Ze vroeg naar Fenna's werk en vertelde dat ze de week ervoor voor niets vroeg was opgestaan omdat een training was verplaatst. Ze klonk er nog steeds beledigd over. Fenna lachte. Bij Saskia was het nooit verstandig om vriendelijkheid met gebrek aan zin om je te verslaan te verwarren.

Ze maakte zich klaar volgens het plan dat ze met Gita had doorgenomen. Daar was niets geheimzinnigs aan en toch kon ze zich vlak voor het rijden nooit helemaal voorstellen dat het straks ging gebeuren. De baan was daar, het geluid ook, haar fiets onder haar handen. Ze voelde het kleine litteken naast haar knokkel toen ze haar handschoen recht trok. Ze moest ineens denken aan Martens mond bij de etalage. Ze glimlachte één keer en hield zich daarna bezig met waar ze voor gekomen was.

Toen ze reed, had ze de eerste ogenblikken geen gedachte die uit een hele zin bestond. Hout, adem, de druk onder haar voeten. In de aanloop voelde ze dat ze goed was opgewarmd. Het was geen garantie. Het maakte het wel onmogelijk om later te zeggen dat haar benen nog niet wakker waren geweest.

Ze reed haar vliegende tweehonderd meter. Halverwege wist ze dat dit niet haar beste poging werd. Er was nog steeds snelheid, nog steeds werk dat ze niet kon laten liggen. Ze bleef rijden tot de poging voorbij was en daarna volgens de afgesproken route terug kon. Pas bij haar groep zocht ze de uitslag.

Zesde.

Niet laatste. Niet op de plek waar ze zichzelf had neergezet tijdens het wachten. Ze keek naar het lijstje, liet haar ogen langs de namen gaan en bleef bij de hare hangen. Er waren genoeg verklaringen te verzinnen die een beetje waar waren. Ze had er geen zin in. Madelon stond vijfde. Saskia derde. Fenna zou in de kwartfinale tegen Saskia rijden.

Gita keek haar aan. 'Vertel.'

'Niet goed.'

'Wat niet?'

Fenna gaf antwoord. Over het deel dat ze zelf voelde, over de poging die ze te graag in één keer perfect had willen maken. Gita luisterde en wees op één ding dat ze anders had aangepakt dan ze hadden besproken. Geen lijst van haar tekortkomingen, geen opgewekte vaststelling dat dit allemaal nog iets kon opleveren. Fenna was haar er dankbaar voor en vond haar tegelijk een vreselijk mens omdat ze gelijk had.

Ze trok haar jas aan en ging even zitten. Marten kwam langs op weg naar zijn eigen spullen. Hij vroeg niet of ze blij was. Hij hurkte naast haar, niet voor haar maar een beetje opzij, zodat ze niet zijn hele vriendelijke gezicht hoefde te bestuderen.

'Wil je dat ik ergens anders ga staan?' vroeg hij.

'Nee.'

'Dan blijf ik even.'

Hij zei verder niets. Er ging een man langs met een veel te grote broodtrommel die hij onder zijn arm geklemd hield alsof er iets breekbaars in zat. Fenna volgde hem met haar ogen. Marten ook.

'Ik wil weten wat daarin zit,' zei hij.

'Zijn hele middag.'

'Bij mij past dat in een boterhamzakje.'

Ze keek hem aan en lachte, tegen haar zin maar niet omdat het moest. Hij tikte met zijn vinger tegen haar schoen en stond op toen Bram naar hem wenkte. Geen analyse van haar tijd. Ze had hem die ook niet gevraagd. Ze zag hem weglopen en voelde even iets dat niets met de kwalificatie te maken had.

Voor de kwartfinale had ze genoeg tijd om zichzelf weer vervelend te vinden. Ze pakte haar eten, nam een paar happen en legde het weg. Madelon zat naast haar met haar ogen dicht. Ook zij zou tegen een hoger geplaatste vrouw rijden. Fenna vroeg of ze aan het slapen was.

'Nee. Ik oefen mijn tevreden gezicht voor straks.'

'Je ziet eruit alsof je een rekening krijgt.'

'Dan weet je hoe overtuigend ik ben.'

Ze knepen even in elkaars hand voordat Madelon opstond. Fenna keek naar de baan, naar het hout dat er onschuldig uitzag zolang je ernaast zat. Ze had dit vaker gedaan. Dat hielp meestal, tot ze vlak voor een start alleen nog maar wist dat ze het nu moest doen.

Saskia stond naast haar klaar. Ze knikte. Fenna knikte terug. Bij het fluitsignaal begon hun rit. Drie ronden, veel minder tijd dan haar hoofd ervan wilde maken. Ze keek niet naar de mensen langs de baan. Saskia was genoeg om naar te kijken.

Er was een moment waarop Fenna dacht dat ze de wedstrijd begreep. Niet gewonnen had, nog niet, maar begreep wat Saskia van plan was en hoe zij daar iets tegenover kon stellen. Het moment duurde te kort. Ze reageerde op iets wat ze al had verwacht en merkte pas daarna dat Saskia iets anders deed. De bel voor de laatste ronde klonk hard en dichtbij.

Nu was er geen ruimte meer om eerst te bedenken hoe het had moeten gaan. Ze reed. Ze voelde haar bovenbenen, het trekken van haar adem, de ergernis die alleen maar meer werk van haar benen wilde. Saskia bleef voor haar. Geen vernederend grote afstand. Groot genoeg. Fenna kwam over de streep en had niemand nodig om te zeggen wie er gewonnen had.

Toen ze terug was bij haar groep, pakte Gita haar jas en hield hem naar haar uit. Fenna nam hem aan. Ze wilde hem niet aantrekken. Ze wilde een andere race, met hetzelfde begin en een ander moment waarop ze zou zien wat er gebeurde.

'Zij bepaalde wat er gebeurde,' zei ze.

'Ja,' zei Gita.

'Ik zag het.'

'Nu wel.'

Dat was het hardste wat Gita die dag tegen haar zei. Het was ook de waarheid. Fenna wreef met haar hand over haar gezicht. Er lag nog een heel eind winter voor haar. Dat wist ze. Voor vandaag was ze klaar.

Saskia kwam later langs terwijl Fenna haar spullen opruimde. Ze zei niet dat het een mooie strijd was geweest. Ze vertelde welk moment lastig voor haar was geweest. Fenna keek op, verrast, en stelde één vraag. Saskia gaf antwoord. Het maakte haar verlies niet minder echt. Het maakte het wel weer een wedstrijd waar twee mensen in hadden gereden.

'Volgende keer,' zei Fenna.

'Dat zullen we zien.'

Saskia had er nog zin in. Dat zou Fenna in haar plaats ook hebben gehad. Toen ze weg was, ging Fenna een eindje lopen langs de gewone doorgang. Ze had behoefte aan een andere aanblik dan haar eigen tas. Buiten de wedstrijddrukte stond iemand een boterham te eten terwijl hij probeerde een telefoongesprek af te ronden. Hij kreeg geen hap naar binnen omdat hij telkens weer iets wilde zeggen. Fenna bleef even naast een raam staan en keek naar buiten. Op de parkeerplaats stond een ouder paar naast een auto met een plattegrond op de motorkap. De man wees ergens naartoe waar de vrouw kennelijk niet wilde zijn.

Ze pakte haar telefoon. Er was een bericht van Naja, naar aanleiding van hun gesprek van afgelopen maandag. Toen had ze vooral willen weten hoe Fenna de gewone trainingsweken doorkwam. Vandaag vroeg ze om een recent schema. Geen uitslagvraag. Het was een gewoon bericht. Juist daarom las Fenna het twee keer. Deze ene middag ging niet over alles.

Ze antwoordde dat ze het schema de volgende dag zou sturen na overleg met Gita. Daarna borg ze haar telefoon op en liep terug. Aydin stond gebogen over een fiets van iemand uit de groep. Hij had een doek om zijn schouder en de uitdrukking van een man die wist dat iemand hem zo weer zou onderbreken.

'Ik ga niets vragen,' zei Fenna.

'Dat is meestal de inleiding.'

'Heb je straks tijd om mee te eten?'

Hij kwam overeind. 'Dat is een goede vraag. Als ik hier klaar ben.'

Madelon wilde ook. Ze had haar kwartfinale verloren en bleef daar niet minder boos om dan Fenna, alleen op een andere manier. Ze had inmiddels drie keer verteld wat de vrouw naast haar volgens haar had geprobeerd. Bij de derde keer begon ze er zelf om te lachen. Fenna beloofde de vierde versie na het eten aan te horen.

Marten zat bij zijn eigen groep en deed zijn schoen aan. Hij had zijn scratch nog te rijden. Ze ging naast hem staan en wachtte tot hij opkeek.

'Wij willen straks ergens eten,' zei ze.

'Wij?'

'Madelon, Aydin, ik. Misschien de man met de broodtrommel, als jij hem hebt uitgenodigd.'

'Ik durfde niet.'

'Jammer. Ik had nieuwsgierig willen meedoen.'

Hij glimlachte en ze zag dat hij haar gezicht bekeek om vast te stellen wat hij nu wel en niet kon zeggen. Ze legde haar hand op zijn schouder. 'Je mag best praten. Ik heb alleen verloren.'

'Ik wilde zeggen dat ik graag mee-eet.'

'Doe dat dan.'

'Bij dezen.'

Ze boog zich naar hem toe en zoende hem. Het voelde voor het eerst een beetje openbaar, tussen hun tassen en de geluiden van de meeting. Ze merkte dat het haar niet kon schelen wie er toevallig keek.

'Ik wacht op je,' zei ze.

Hij legde heel even zijn hand tegen haar heup en knikte. Daarna draaide hij zich naar Bram, die met hem iets over zijn eigen wedstrijd wilde doornemen. Fenna liep terug naar Madelon. Haar dag was niet geworden wat ze had gewild. Ze wilde er toch nog in blijven.