Ja

'Ja,' zei Marten. 'Ja. Ik hou van jou.'

Hij had gedacht dat hij daar een moedige aanloop voor nodig zou hebben. Nu stond het antwoord er en wist hij niet waarom hij er wekenlang omheen was blijven lopen. Hij schoof zijn stoel achteruit en pakte haar hand. Fenna stond op voordat hij iets kon vragen.

Ze kwamen bij elkaar aan de zijkant van de tafel. Hij legde zijn hand langs haar gezicht. Ze sloot haar ogen even, opende ze weer en keek hem zo direct aan dat hij niet meer wist hoe hij nog iets anders had kunnen willen doen. Hij kuste haar.

Het was niet voorzichtig genoeg om op een vraag te lijken. Hij voelde hoe zij hem vastpakte en kwam dichterbij. Er was vertrouwdheid, de plek van haar hand tegen zijn nek, en iets nieuws doordat ze het niet meer vanzelf konden laten spreken. Ze hadden elkaar gemist. Hij wist dat nu niet alleen omdat ze het had gezegd.

Toen ze loslieten, bleef haar voorhoofd tegen het zijne.

'Dat is dus mijn hele slimme betoog,' zei hij.

'Heel overzichtelijk.'

'Ik had nog meer.'

'Straks.'

Ze kuste hem opnieuw. Hij voelde haar lachen tegen zijn mond en hield haar steviger vast. Ze stonden een tijd naast een tafel met twee onafgemaakte borden, alsof ze niet meer wisten hoe mensen normaal gesproken een avond doorkwamen.

Hij wilde haar meteen mee naar de slaapkamer nemen. Ze wilde hem blijkbaar ook ergens heen hebben, maar ze bleef staan toen hij bewoog.

'Wacht. Ik moet dit nog even horen.'

'Dat ik van je hou?'

'Ja.'

Hij zei het nog eens. Ze keek naar hem met een gezicht dat hem bijna verlegen maakte. Hij had haar vaak iets zien winnen. Hier kon ze even niet doen alsof ze het al had verwacht.

'Ik wil met je verder,' zei hij. 'Ik wil je vriend zijn. Ook als je volgende week weggaat.'

'Ik ging rekenen op avonden die je helemaal niet had beloofd,' zei hij. 'En toen vond ik dat jij daar iets aan moest doen. Ik krijg dat gewone leven hier. Dat wil ik. Maar ik wil jou er niet uit houden omdat je er niet iedere dag in kunt staan.'

'Je hoeft niet te doen alsof je het nooit meer moeilijk vindt.'

'Dat gaat ook niet lukken.'

Ze knikte. 'Nee. Bij mij ook niet.'

'Ik wil jou ook.'

'Dat had ik gehoopt.'

Ze wreef met haar duim langs zijn wang. Hij draaide zijn gezicht en kuste haar hand. Ze werd daar niet plechtig van. Ze zei dat hij prikte en legde haar hand vervolgens weer precies op dezelfde plek.

Ze gingen terug naar hun stoelen, dichter bij elkaar dan nodig was voor de maaltijd. Het eten was minder warm. Marten vond het een uitstekend bezwaar om te hebben. Fenna nam een hap en keek daarna weer naar hem. Hij vroeg wat.

'Ik vind het fijn dat je er nog hetzelfde uitziet.'

'Ik heb mijn best gedaan.'

'Niet om die woorden heen grappen.'

Hij legde zijn vork neer. 'Ik ben blij dat je hier bent.'

Ze knikte en keek naar haar bord. Hij kon van dichtbij zien dat ze even moeite had met iets eenvoudigs als slikken. Hij bleef met zijn knie tegen de hare. Ze at verder en leunde na een paar happen met haar schouder tegen hem aan.

Hij vroeg hoe haar gesprek met Naja was geweest. Fenna vertelde hoe ze bij het raam was gaan staan terwijl ze alleen maar in haar eigen woonkamer was. Dat ze had willen weten waar ze haar auto kwijt kon. Hij lachte en merkte dat hij zich haar aankomst kon voorstellen zonder zelf uit het beeld te verdwijnen.

'Ik wil je daar opzoeken,' zei hij.

'Graag.'

'De eerste keer kan niet meteen de eerste week.'

'Dat weet ik.'

Hij begon opnieuw, minder haastig. Eind februari wilde hij komen. Zaterdag naar haar toe, maandag terug. Met Koen moest hij die zaterdag afspreken; ze hadden vanochtend juist besproken hoe dat ging. Hij kon niet ieder vrij weekend hebben. Hij wilde wel een datum kiezen die zij ook echt vrij kon maken.

Fenna pakte haar telefoon. Ze keken eerst naar haar programma en daarna naar de kalender. Er was een weekend waarop het kon als zijn werk het toeliet. Zij had op zaterdag nog een sessie. Hij zei dat hij best twee uur alleen kon zijn in een land waar hij nog niet alle supermarkten kende.

'Dat lijkt me moeilijk voor je,' zei ze.

'Ik zal foto's sturen.'

Ze schoven dichterbij om samen op het scherm te kijken. Ze zagen een reis die ze ieder voor zichzelf konden betalen en waren het er meteen over eens dat je midden in de nacht ergens aankomen niet voordelig mocht noemen zonder het hele vervolg mee te tellen. Ze maakten nog geen boeking voordat zijn vrije dag rond was. Wel zetten ze het weekend in allebei hun agenda.

'Ik kom ook naar jou,' zei Fenna.

'Dat hoop ik.'

'Niet omdat jij anders al het reizen moet doen. Ik wil hier ook weer zijn. Met jou.'

Hij kuste haar schouder. Het scheelde dat zij het ook wilde, dat hij haar niet eerst hoefde te overtuigen dat thuiskomen iets anders kon zijn dan kleiner gaan leven. Ze zou haar programma met Naja bespreken, zei ze. De volgende keer konden ze dat samen vastleggen wanneer die eerste weken duidelijker waren.

'Ik wil nog steeds naast je wakker worden,' zei hij.

'Ik ook, idioot.'

Hij begon te lachen. Ze trok hem aan zijn shirt naar zich toe. Het was geen oplossing voor iedere ochtend waarop ze dat niet zouden kunnen. Het was wel iets wat hij niet meer op een betere toekomst hoefde te bewaren om het te mogen zeggen.

Ze ruimden de tafel af. Fenna bleef steeds dichter bij hem dan nodig was om een bord neer te zetten. Toen hij zich bij de gootsteen omdraaide, zat haar hand onder de rand van zijn shirt. Hij liet zijn voorhoofd tegen haar slaap rusten.

'Ik ben nog niet klaar met je,' zei ze.

'Dat is goed nieuws.'

Ze trok hem mee. In de slaapkamer deed hij het licht aan en draaide zich weer naar haar toe. Hij wilde haar zien. De afgelopen dagen had hij zo veel denkwerk gemaakt van haar afwezigheid dat de gewone aanwezigheid van haar lichaam hem overviel. Haar schouder onder de stof, de korte beweging waarmee ze haar haar uit haar gezicht haalde, haar blik toen ze zag dat hij naar haar keek.

'Kom,' zei ze.

Hij ging naar haar toe. Ze hadden weinig geduld met elkaars kleren en moesten even lachen omdat ze allebei tegelijk iets wilden. Daarna werd het rustiger. Hij vroeg of dit goed was en kreeg haar antwoord tegen zijn mond. Ze wist hem te vinden zonder dat ze alles al voor hem hoefde te weten.

Het was niet alsof er een gat van dagen dichtging en ze konden doen of er niets was gebeurd. Hij voelde de angst nog wanneer ze hem even niet vasthield. Ze zag het, legde haar hand op zijn borst en bleef. Hij kuste haar tot hij haar adem weer hoorde veranderen. Ze zei zijn naam op een manier die niets vroeg behalve dat hij hier was.

Toen ze later naast elkaar lagen, wist hij even niet hoe laat het was. Hij lag op zijn rug. Fenna had een arm over hem heen gelegd en keek naar iets bij het raam. Hij streek met zijn hand over haar rug. Er was geen haast in de beweging, wat zo nieuw voelde dat hij haar nog dichter tegen zich aan wilde trekken.

'Blijf je?' vroeg hij.

Ze draaide haar hoofd. 'Ja.'

'Ik bedoel vannacht.'

'Ik ook.'

Ze glimlachte en kuste hem kort. Hij trok het dekbed over hen heen. Het woord blijven kon blijkbaar naast haar vertrek bestaan zonder dat iemand meteen hoefde uit te leggen welke soort tijd ermee werd bedoeld.

Later draaide hij zich naar haar toe. Ze lag met één hand onder haar wang en keek terug. Hij wist dat hij iets moest zeggen waar geen goed vervolg op klaarstond.

'Ik was boos omdat jij iets wilde waar ik niet zomaar in paste,' zei hij. 'En toen deed ik alsof jij mij iets aandeed. Dat was niet eerlijk.'

Fenna knikte langzaam. Ze veegde met haar hand een haar uit zijn gezicht en liet haar arm weer zakken.

'Het deed zeer,' zei ze.

'Ja. Dat weet ik.'

Hij kuste haar voorhoofd en bleef bij haar liggen.

'Ik wilde je terugpakken,' zei Fenna. 'Het leek me nogal handig als ik ook iets kon zeggen waarvan jij spijt zou hebben.'

'Dat lukte.'

'Ja.'

Ze lagen een tijd zonder te praten. Hij legde zijn hand op haar heup. Zij schoof naar hem toe en trok een stuk van zijn kussen onder haar eigen hoofd.

'Ik had dit niet willen missen,' zei ze. 'Jou. Wat wij hebben gehad. Ook niet als ik vooraf had geweten hoe rottig die zondag werd.'

Hij keek naar haar. Dat was niet wat hij zichzelf de afgelopen week had voorgehouden. Daar was alles wat mooi was geweest steeds meegenomen naar het ogenblik waarop het niet meer ging. Zij lag hier en vond ook het eerste nog van hen.

'Ik ook niet,' zei hij.

Fenna kuste hem. Ze hield zijn gezicht tussen haar handen en liet daarna haar hoofd weer op het kussen zakken. Hij keek tot ze haar mondhoek optrok en vroeg of hij van plan was haar de hele nacht aan te staren.

'Waarschijnlijk niet de hele nacht.'

'Je moet ook af en toe slapen.'

'Je maakt het me wel lastig.'

Ze trok hem tegen zich aan. Hij liet zich meenemen in een kus die veel minder zacht begon dan zij er zojuist had uitgezien. Hij was nog aan het lachen toen ze hem dichter naar zich toe trok.

'Ik ben niet ineens goed in je missen,' zei hij.

'Ik ook niet.'

'Dat vond ik heel vervelend aan de afgelopen week.'

'Dat ik er ook slecht in was?'

'Vooral dat je er zo goed uitzag terwijl ik dat vond.'

Ze proestte en gaf hem een duw. Hij ving haar hand, hield hem vast en ze kwam zelf weer dichterbij.

Toen ze uit bed kwamen, was de woonkamer minder opgeruimd dan ze zich herinnerden. Er stond nog een schaal op tafel. Fenna trok zijn shirt aan en ging met blote voeten naar de keuken. Ze vroeg of hij nog iets wilde. Hij antwoordde voordat hij er een grap van kon maken: haar hier.

'Dat is wel een heel slecht antwoord als ik in de koelkast kijk.'

'Er ligt brood.'

'Kijk. Daar kan ik iets mee.'

Ze aten samen aan de tafel. Hij keek hoe ze een mes pakte, het brood vasthield, een kruimel met haar vingertop van haar bord haalde. Hij wilde niet alles wat ze deed onthouden voor later. Hij vond het nu prettig. Ze zaten zo dicht bij elkaar dat haar elleboog hem raakte wanneer ze haar hand bewoog.

Fenna vertelde dat haar moeder de echte medaille wilde zien. Marten vroeg of hij mee mocht wanneer ze die ging laten zien. Ze keek op.

'Ja. Natuurlijk.'

Dat antwoord was klein en onmiddellijk. Hij had niet eerst zijn waarde voor haar vertrek hoeven bewijzen. Hij zou daar zitten als haar vriend. Iemand zou eten op tafel zetten en vragen wanneer hij begon. De gedachte maakte hem zo blij dat Fenna vroeg waarom hij zo keek.

'Ik zie een toekomst waarin ik heel vaak tegelijk met jou iets eet.'

'Je stelt hoge eisen.'

'Ik weet het.'

Ze lachte en schoof haar bord een stukje van zich af. Ze trok hem aan zijn hand omhoog, vroeg of hij nu weer mee kwam en wachtte niet op een verbeterde formulering.