Een gewone woensdag

Op dinsdagavond kende Marten het programma van zijn groep voordat Bram het uitlegde. Hij luisterde toch. De trainer had de verdeling iets veranderd en vroeg of iedereen de afspraak voor het laatste stuk begreep. Marten knikte, dit keer op het juiste moment. Het deed hem goed dat er iets was waar hij niet opnieuw hoefde te leren wat een antwoord betekende.

Hij had zondag en maandag weinig met zijn telefoon gedaan. Er was geen moed voor nodig geweest. De berichten die hij wilde sturen, waren zo gewoon dat hij ze niet kon gebruiken om uit te leggen waarom hij ze toch stuurde. Een foto van een belachelijke advertentie. Een vraag of haar werkdag meeviel. Het klonk allemaal als een kleine voortzetting van wat ze hadden beëindigd.

Bram sprak hem aan bij zijn naam. Marten keek op.

'Jij gaat bij die tweede groep,' zei hij. 'Dat zei ik net.'

'Ja. Sorry.'

Zijn coach keek hem even aan en herhaalde de indeling. Dat was alles. Marten voelde zich dankbaar om de gewone irritatie in die herhaling. Er was iets niet goed gegaan met Fenna en hij hoefde daar niet ineens een man van te worden die de hele avond uit de wind moest worden gehouden.

In het eerste blok bleef hij te veel bezig met hoe hij zich voelde. Iedere zware aanzet werd een mededeling over zijn stemming. Hij wist hoe weinig bruikbaar dat was en deed het toch, tot de mannen met wie hij reed hun aandacht opeisten. Iemand versnelde eerder dan hij had verwacht. Marten moest reageren, en daarna was er een tijdje geen ruimte meer om zichzelf van buitenaf te bekijken.

Hij was niet plotseling goed door verdriet. Het was een behoorlijke training met stukken die beter konden. Bram wees hem er na afloop twee aan. Hij stelde een vraag terug, kreeg een kort antwoord en merkte dat hij het werkelijk wilde weten. Dat verlangen was nog van hem. Hij hoefde het niet uit het afgelopen weekend terug te halen.

Rik kwam langs toen Marten zijn spullen inpakte. Ze bespraken de slotmeeting, zonder over de startlijst te beschikken alsof die al de uitslag bevatte. Rik had iemand gesproken die misschien niet kwam. Marten zei dat hij dan nog steeds tegen genoeg mannen zou rijden. Hij hoorde de oude toon in zijn eigen stem en was blij dat die niet helemaal weg was.

Daarna reed hij alleen naar huis. De hal lag achter hem, verlicht boven het parkeerterrein. Hij had Fenna niet gezien. Ze hadden allebei hun eigen voorbereiding en hun eigen tijden; dat was al zo geweest voordat er iets tussen hen was begonnen. Nu moest hij ophouden in iedere deur waar hij langskwam toch haar gezicht te verwachten.

Zijn zus had over de kast geappt. Niet of hij eindelijk tijd had, gewoon of woensdagmiddag nog paste. Hij had de afspraak na de afgezegde dag met Fenna opnieuw gemaakt en daarna bijna vergeten waarom die op deze woensdag stond. Hij bevestigde en ging douchen. Bij het afdrogen dacht hij aan haar mond tegen zijn schouder. Het was onmogelijk een dag zo verstandig in te delen dat dat niet meer gebeurde.

De volgende middag liep hij bij zijn zus binnen en zag de kast al half leeg. Op de grond stonden boeken, niet in stapels per onderwerp maar in de volgorde waarin ze blijkbaar uit de vakken waren gehaald. Zijn neefje zat op de bank met een koptelefoon op. Hij zag Marten en zette het geluid niet uit, wat eerder normaal dan onbeleefd leek.

'We moeten hem alleen naar de andere muur,' zei zijn zus. 'Je hoeft geen nieuw huis voor me te bouwen.'

'Dat is jammer. Ik had vanmiddag wel een gaatje.'

Ze keek hem aan en glimlachte even. Ze pakten eerst de laatste boeken eruit. Marten ontdekte een reisgids die hij haar ooit had gegeven en waar nog een prijssticker op zat. Hij wees ernaar.

'Ik ben er geweest,' zei ze. 'Met een andere gids.'

'Fijn dat je deze toch bewaart voor de emotionele waarde.'

'Hij staat heel mooi in de kast.'

Ze werkten rustig door. De kast moest van de muur, daarna een klein eind worden verschoven zonder het lage tafeltje te raken. Zijn zus had de plek al gemeten en wist welke kant eerst moest. Hij deed wat ze vroeg. Het was prettig werk, niet omdat hij nuttig mocht zijn maar omdat zijn lichaam iets deed wat geen betekenis hoefde te krijgen buiten deze kamer.

Toen de kast stond, ging zijn zus er een paar passen vandaan kijken. 'Ja. Beter.'

Marten keek naar de lege muur. Hij had het zelf niet bedacht. Nu zag hij ook wat het verschil was. Het raam kwam vrijer, de kamer leek breder. Zijn neefje schoof één kant van zijn koptelefoon van zijn oor en zei dat het beter was geweest als ze de bank draaiden. Zijn zus zei dat hij dan zelf de volgende keer een middag vrij moest maken.

'Ik ben vrij,' zei hij.

'Dan kun je nu de boeken doen.'

Hij keek naar Marten, die zijn handen onschuldig omhooghield. 'Ik kom hier alleen voor het zware denkwerk.'

Het kind legde de koptelefoon weg en begon boeken naar de kast te brengen. Hij zette ze op hoogte. Zijn moeder liet hem. Marten had de neiging het ene boek toch nog in een ander vak te zetten omdat een reeks bij elkaar hoorde. Hij liet het staan en keek toe hoe zijn neefje een kennelijk heel belangrijk dun boek in het midden plaatste. Het ging over vissen. Niemand in dit huis viste.

'Komt Fenna ook eten?' vroeg zijn neefje.

De naam viel zo eenvoudig dat Marten niet meteen antwoordde. Zijn zus keek op van de doos waaruit ze de laatste boeken haalde. Ze wist het nog niet. Hij had het haar niet willen vertellen tussen een vraag over een kast en een foto van een kapotte fietsbel die ze op straat had gevonden.

'Nee,' zei hij. 'Het is uit.'

Zijn neefje keek naar het boek in zijn hand. 'O.'

'Wat rot,' zei zijn zus.

Hij knikte. Er kwam een vraag op haar gezicht, maar ze stelde hem niet meteen. Zijn neefje wilde weten of de grote boeken onderin moesten. Marten pakte er twee en zette ze naast elkaar. Zijn handen konden dit gewoon blijven doen terwijl er iets over hem werd geweten waar hij zelf nog geen bruikbare voorstelling bij had.

Toen de kast weer vol stond, vroeg zijn zus hem de aardappels uit de keuken te halen. Hij liep met haar mee. Ze bleef bij het aanrecht staan en keek hem aan.

'Sinds wanneer?' vroeg ze.

'Zondag.'

'Hebben jullie ruzie gehad?'

'Ja. Maar het is niet alleen de ruzie.'

Ze wachtte. Hij vertelde over het weekend, zo eerlijk als hem lukte zonder ieder woord nog eens als bewijs tegen een van hen op tafel te leggen. Hij zei dat hij haar had gevraagd om hier te blijven. Zijn zus vroeg of Fenna dat wilde.

'Nee.' Hij lachte kort. 'Dat wist ik eigenlijk ook al.'

'En jij wilde niet mee.'

'Nee.'

Ze knikte en sneed een donkere plek uit een aardappel. Hij keek naar het kleine mes. Hij had hier een groot verhaal van kunnen maken: timing, de sport, de vrijheid die zij nog nodig had en hij niet meer. Hij wilde zijn zus laten begrijpen dat er niemand iets lelijks had gedaan, behalve de dingen die ze allebei wel degelijk hadden gezegd. Uiteindelijk kwam er iets veel eenvoudigers.

'Ik mis haar.'

Zijn zus legde het mes neer en sloeg haar armen om hem heen. Hij hield zich eerst groot op de manier die hij voor normaal doorgaan aanzag. Toen trok hij haar dichter naar zich toe. Ze bleef gewoon staan tot hij losliet.

'Blijf je eten?' vroeg ze.

'Als je genoeg hebt.'

'Ik heb altijd genoeg. Je weet nog dat je hier was met Kerstmis?'

Hij lachte, en deze keer hoefde hij niet te doen alsof het niets kostte. Zijn neefje riep uit de kamer dat hij honger had. Zijn zus zei dat hij dan best de tafel mocht dekken. Marten pakte drie borden uit de kast.

Tijdens het eten vroeg zijn neefje of hij naar Martens volgende wedstrijd mocht komen. Hij had met zijn moeder over de slotmeeting gesproken, bleek. Marten keek naar haar. Ze haalde haar schouders op, een beetje betrapt.

'Alleen als je dat leuk vindt,' zei ze.

'Ja,' zei Marten. Hij hoorde hoeveel hij dat meende. 'Heel leuk.'

Zijn neefje wilde weten of hij de laatste keer nog kon winnen. Marten dacht even na. Hij kon het kind een goed verhaal geven, met een mooie kans op een mooie afloop. Hij kon ook de hele sport tot een soort afscheid maken dat niets meer met een uitslag te maken had. Hij koos geen van beide.

'Ik wil gewoon goed rijden. Er komen goede mannen. Ik ben er zelf ook nog bij.'

'Dat lijkt me wel nodig,' zei zijn neefje.

Marten schoot in de lach. Zijn zus ook. Ze aten verder en praatten over school, over een buurman die niemand ooit zag zonder zijn fiets en over wat er met de vrijgekomen muur moest gebeuren. Marten voelde zich af en toe volkomen gewoon, tot er iets kwam wat hij aan Fenna had willen vertellen. Dan was er even een leegte. Daarna praatte zijn neefje door en moest hij luisteren om de volgende vraag niet te missen.

Na het eten stelde het kind een spel voor. Het was een kaartspel dat Marten niet kende en waarin je volgens de uitleg vooral moest onthouden wat de anderen niet mochten weten. Zijn zus zei dat ze de regels de vorige keer anders hadden gedaan. Haar zoon antwoordde dat hij ze inmiddels beter begreep. Marten besloot meteen dat dit een gevaarlijke tegenstander was.

Hij verloor de eerste ronde doordat hij een kaart veel te tevreden neerlegde. Zijn neefje had zijn gezicht gelezen en niet eens hoeven gokken. Marten probeerde de tweede ronde zo weinig mogelijk uitdrukking te laten zien. Dat hielp niet: zijn zus lachte telkens al voordat hij iets deed. Hij beschuldigde hen van jarenlang thuisvoordeel. Het kind vertelde hem met zichtbaar genoegen dat hij ook gewoon beter kon spelen.

Het was na tienen toen Marten opstond. Hij had langer willen blijven dan de kast nodig had gehad. Hij hoefde er geen reden voor te verzinnen. Zijn zus gaf hem bij de deur de helft van een brood mee dat anders oud werd. 'Als je morgen weer zo baalt, bel me dan even,' zei ze.

Buiten keek hij naar zijn telefoon. Geen bericht van Fenna. Hij had er ook geen afgesproken. Dat maakte de teleurstelling niet kleiner, wel duidelijker van hem. Hij stopte het toestel weg en reed naar huis.

In de gang zette hij zijn schoenen naast de fiets. Morgen ging hij weer voorbereiden wat hij met Bram had besproken. Er was nog een laatste meeting om naartoe te werken, en ergens daarachter een winkel die 's ochtends openging zonder op hem te wachten. Hij hing zijn jas op en liep naar de keuken. Het brood legde hij op het aanrecht. Hij sneed twee plakken af, hoewel hij geen honger had, en deed ze voor morgen in een zakje. Daarna ging hij naar bed, met de middag en de lach van zijn neefje nog helder in zijn hoofd. Fenna miste hij daar net zo hard naast.