Wat er niet meer paste

Haar moeder wilde de lege dozen eerst plat hebben. Fenna wilde ze juist vullen. Ze stonden tegenover elkaar in de kleine kamer waar vroeger een bed had gestaan en nu vooral spullen stonden die kennelijk te goed waren om weg te doen. Een kapotte schemerlamp. Een houten rek. Twee zakken kleren met op de buitenkant WINTER, hoewel het januari was en niemand er iets uit had gehaald.

'Als ik ze plat maak, moet ik ze straks weer uitvouwen,' zei Fenna.

'Dan kan die stoel erlangs.'

'Waar moet die naartoe?'

Haar moeder keek naar de stoel. 'Dat weet ik nog niet.'

Fenna lachte, zette de doos op de gang en tilde zelf het rek een stukje op. Er lag stof onder in de vorm van alle dingen die daar in de afgelopen jaren hadden gestaan. Haar moeder haalde een doek en begon achter haar langs te poetsen. Een kwartier later was er een stuk vloer vrij dat groot genoeg was voor de eerste vier dozen.

'De rest kan in de berging,' zei haar moeder. 'Niet je eten. Je had vroeger altijd eten in je tas zitten.'

'Dat heb ik nog.'

'Dat weet ik.' Ze hield een lege verpakking omhoog die onder de stoel vandaan kwam. 'Hoe oud denk je dat deze is?'

Fenna nam hem aan. Het was een reep die ze in geen jaren meer had gekocht. Het papier was taai geworden. Ze stopte het in de vuilniszak en liet haar moeder even winnen over wat er in de berging mocht.

De verhuurder had schriftelijk bevestigd dat ze de huur per eenendertig januari samen beëindigden. Fenna had de datum bij de overdracht gezet en de bevestiging naar haar eigen map gestuurd. Geen huur meer die in Denemarken doorliep. Wel een huis minder om naar terug te gaan. Toen ze de eerste doos bracht, had ze het gevoel dat ze het al aan het leegmaken was, hoewel ze nog bijna alles thuis nodig had.

'En als dat geld toch niet doorgaat?' vroeg haar moeder.

'Dan zoek ik van hieruit verder. Ik kan niet nog maanden de huur betalen omdat ik op het allerlaatste ja wil wachten.'

Haar moeder knikte en keek naar de vrijgemaakte vloer. 'Hier staat in elk geval geen boze huisbaas.'

Fenna sloeg haar armen om haar heen. Haar moeder rook naar handcrème en de was die in de kamer ernaast hing. Ze hield Fenna even stevig vast en duwde haar toen een beetje van zich af. 'Je hoeft niet te doen alsof je al vertrekt. Neem die doos mee naar binnen.'

De middag die ze met Marten zou doorbrengen begon aan haar te trekken. Ze hadden een vrije dag afgesproken, gewoon ergens lopen, uitgebreid eten en niet om de beurt op een klok kijken. Ze had gezegd dat ze vanaf de ochtend kon. Toen Naja gisteren twee tijden voor een videogesprek met de groep had gestuurd, had ze meteen de vroegste gekozen: vanmiddag om vier uur. De andere mogelijkheid was de volgende week, vlak bij haar eigen training. Ze had geen zin gehad ook dat weer te moeten herschikken. En nu ze toch een afgesproken dag thuis afbrak, kon de verhuurder vanmorgen ook nog even komen kijken naar de overname van de gordijnen.

Ze had Marten gisteravond geschreven dat de dag niet doorging. Hij had gevraagd of ze echt helemaal niet kon. Ze had teruggestuurd dat het met alles eromheen onrustig zou worden. Vanavond wel? Zijn antwoord was kort geweest: Dat kan. Ze had het gelezen zoals het haar op dat moment het beste uitkwam.

Haar moeder kwam in de deuropening staan. 'Blijf je eten?'

'Nee, ik heb straks een gesprek. En daarna ga ik naar Marten.'

'Dan hoef ik die aardappels niet te schillen.'

'Voor mij mag je er best een paar schillen.'

'Je gaat weg.'

'Maar niet meteen.'

Haar moeder schudde haar hoofd. Toch pakte ze nog een bord uit de kast. Fenna ging aan de keukentafel zitten en zag op haar telefoon dat Marten een foto had gestuurd van een thermosfles, naast twee ongebruikte bekers. Ze had gedacht dat het een grap was. Nu wist ze niet wat ze terug moest zeggen zonder de middag die ze had afgezegd opnieuw open te maken.

Ze belde hem vanuit de auto voordat ze naar huis reed. Hij nam bijna meteen op.

'Wat ben je aan het doen?' vroeg ze.

'Opruimen.'

'Jij hebt al een vrij lege tafel.'

'Er zijn meer dingen in mijn huis.'

Ze keek naar het verkeer voorbij het einde van de straat. 'Ik kom na het gesprek. Zullen we samen eten?'

'Ja. Hoe laat ben je klaar?'

'Dat weet ik niet precies. Het staat voor een uur.'

'Dan ga ik uit van halfzes.'

Er zat iets in zijn stem dat haar tegenstond. Alsof ze voor een afgesproken aankomst moest tekenen terwijl het gesprek nog niet eens begonnen was. 'Als het langer duurt, kan ik niet zomaar weg.'

'Je kunt me wel iets laten weten.'

'Dat doe ik toch ook?'

Aan de andere kant van de lijn hoorde ze een kraan dichtgaan. Ze schaamde zich opeens voor haar scherpe toon. Het was sneller gegaan dan ze het had kunnen tegenhouden. 'Ik kom echt. Ik wil je zien.'

'Ik jou ook,' zei hij.

Thuis legde ze een schone trui op het bed en schoof de laptop zo dat de camera niet de open kast liet zien. De vierkante beeldjes verschenen een voor een. Naja, twee andere rijdsters die al verder waren met hun reis, iemand die nog steeds met haar microfoon worstelde. Ze spraken Engels. Fenna kon het goed genoeg volgen, maar moest voor haar eigen zinnen een fractie langer zoeken dan ze prettig vond.

Naja besprak de eerste weken: samen kennis maken met de eigen groep, afzonderlijke gesprekken, de gehuurde baanuren rond Ballerup en de verwachtingen bij trainingen. Er was plaats voor ervaren vrouwen die niet meer aan ieder onderdeel van het sportbestaan hoefden te wennen. Fenna werd daar blij van. Ze hoefde niet te verkopen dat ze nog jong genoeg was om interessant te zijn. Ze werd gevraagd omdat ze al iets kon en daar meer mee wilde.

Toen een van de andere vrouwen iets over haar kamer vroeg, duurde het gesprek langer. Fenna stelde zelf ook een vraag. Niet een dringende die niemand anders had kunnen beantwoorden. Ze wilde weten hoe de gezamenlijke dagen eruitzagen, hoe het zou zijn om daar wakker te worden zonder eerst naar een magazijn te hoeven. Ze leunde naar het scherm en vergat dat Marten in zijn eigen keuken waarschijnlijk al aan het koken was.

Om vijf over vijf pakte ze haar telefoon. Loopt iets uit. Vertrek zo. Naja rondde om kwart over vijf af. Fenna sloot het scherm en bleef nog even zitten met de glimlach die ze tijdens het gesprek had gekregen. Ze had zich niet alleen een vertrek voorgesteld. Ze had met de mensen gesproken die er zouden zijn als ze aankwam.

Bij Marten stond een pan op laag vuur. Ze kuste hem in de gang en rook gebakken ui. Hij had zijn mouwen opgestroopt. Haar hand gleed vanzelf langs zijn blote onderarm.

'Je bent er,' zei hij.

'Dat had ik toch gezegd?'

Het kwam eruit voordat ze aan Apeldoorn dacht, aan dezelfde woorden van hem en aan hoe fijn ze die toen had gevonden. Marten boog zijn hoofd iets opzij. 'Ja.'

Ze ging haar handen wassen. In de badkamer lag haar haarbandje nog op de rand van de wastafel. Ze deed het om haar pols en nam zich voor vanavond niet alleen over Denemarken te praten. Aan tafel begon Marten zelf. Hoe het was gegaan. Ze vertelde meer dan ze van plan was, omdat hij vroeg wie er straks bij de groep zat en omdat ze daar met hem over wilde praten. Ze merkte pas dat ze zijn bord uit het oog was verloren toen hij zijn vork neerlegde.

'Ik had vandaag met jou willen zijn,' zei hij.

'Ik zit hier toch?'

'Dat zie ik. Ik bedoel overdag. We hadden iets afgesproken.'

Ze trok haar hand van de tafelrand. 'Dat is veranderd. Het was geen ziekenhuisafspraak die ik gewoon vergeten ben.'

'Ik heb niet gezegd dat het een ziekenhuisafspraak was.'

'Nee, maar je doet alsof ik iets verschrikkelijks heb gedaan.'

Marten wreef met zijn duim over zijn kin. 'Ik zeg dat ik je mis. Vandaag. Een dag die we samen hadden.'

Ze voelde hoe haar verweer al klaarstond. Hij had tijd gehad om teleurgesteld te zijn, zij kwam net uit iets goeds en moest nu terug naar zijn dag. Ze wilde dat hij ook zag hoe bijzonder dit voor haar was. 'Ik kan niet bij ieder gesprek vragen of ze het misschien een andere keer kunnen doen omdat ik met jou wil wandelen.'

'Was er geen andere tijd?'

Ze keek naar haar bord. De ui was zoet geworden; ze proefde hem nog terwijl ze hem niet meer wilde. 'Volgende week. Op een onhandige dag.'

'Voor wie?'

'Voor mij. Natuurlijk voor mij. Het is mijn programma.'

Hij liet zijn hand zakken. Ze wist dat ze de zin nog terug kon nemen. Niet het feit, wel de manier waarop ze hem had gebruikt om hem buiten het gesprek te zetten. Ze deed het niet meteen. Ze was kwaad omdat hij precies de vraag had gesteld die ze liever had overgeslagen.

Ze aten een paar happen zonder te praten. Daarna vertelde hij dat hij zijn zus had afgezegd toen die voor vandaag hulp vroeg met een kast. Niet als een offer, zei hij. Ze hadden een afspraak gehad, dus was hij niet beschikbaar geweest. Fenna hoorde toch een rekening. Ze zei dat hij dan alsnog had kunnen gaan.

'Daar gaat het niet om.'

'Waar dan wel?'

'Dat ik niet alleen het stukje aan het eind wil zijn. Als de rest klaar is.'

Ze zette haar vork neer. Ze wilde zeggen dat hij meer was dan dat. Het was waar, en het zou hem vanavond vermoedelijk niets laten voelen wat hij nog niet wist. Ze keek naar zijn gezicht, dat zo weinig van haar probeerde te krijgen en tegelijk te veel. Ze kon niet deze hele maand voor hem vrijmaken. Ze wilde het ook niet.

'Ik had niet meteen ja moeten zeggen tegen dat tijdstip,' zei ze uiteindelijk. 'Ik had eerst met je kunnen praten.'

Hij knikte. Ze zag dat hij op meer wachtte en voelde opnieuw de neiging een belofte te doen die de avond weer aangenaam maakte. In plaats daarvan vroeg ze of er nog eten in de pan zat. Hij stond op om het te halen, en zij ging met hem mee. Ze raakten elkaar in de kleine keuken met een schouder en een heup, allebei op weg naar hetzelfde aanrecht.

'Ik vond het wel echt heel goed,' zei ze zacht. 'Dat gesprek. Ik wil dat nog steeds aan je vertellen.'

Hij legde de opscheplepel neer. 'Ik wil het ook horen. Alleen niet alsof er verder niks is gebeurd.'

Ze pakte zijn hand. Deze keer zei ze sorry zonder er een uitleg achteraan te zetten. Hij trok haar een stukje naar zich toe. Ze bleven zo staan tot hij het vuur uitdraaide. Eerst gingen ze terug naar de tafel en het afgekoelde eten. Toen ze later op de bank zaten, vertelde ze over een van de andere vrouwen die haar eigen Engelse grap had moeten uitleggen. Marten lachte om de manier waarop ze het nadeed. Ze leunde tegen hem aan en deed het nog een keer.