Drie ritten

Fenna moest haar naam twee keer zeggen omdat de vrouw achter de tafel met iemand anders tegelijk praatte. Daarna kreeg ze haar spullen en was de volgende aan de beurt. Het had iets geruststellends. Hier was ze nog niet weg, niet bijna vertrokken, niet iemand naar wie mensen voorzichtig keken. Ze was een van de acht vrouwen voor het sprinttoernooi.

Bij hun materiaalplek had Madelon haar tas geopend en het grootste deel van de inhoud ernaast gelegd. Haar helm lag bovenop een handdoek. Ze hield twee verschillende handschoenen omhoog.

'Het is een keuze,' zei ze voordat Fenna iets kon zeggen.

'Een moedige.'

'Ik wist dat jij het zou begrijpen.'

Gita kwam aanlopen met twee bekers koffie, allebei voor haarzelf. De tweede was volgens haar nog van de vorige bestelling, die iemand verkeerd had neergezet. Fenna geloofde haar niet, maar ze had genoeg aan haar eigen voorbereiding. Ze trok haar kleren uit, vouwde het gewone shirt dat ze aan had gehad en stopte het bovenin haar tas. Ze zag dat ze niets ontbrak en controleerde toch nog eens of haar schoenen er waren.

Aydin keek haar fiets na terwijl zij zich klaarmaakte. Hij had een klein stukje tape op de rand van zijn werktafel geplakt om het steeds verschuivende doek op zijn plaats te houden. Bij iedere beweging liet het weer los. Hij drukte het aan zonder erbij na te denken. Fenna zei dat hij waarschijnlijk beter materiaal kon vinden.

'Ik wacht op een zending,' zei hij.

'Van ons?'

'Nee. Dan was ik al weg geweest.'

Ze ging lachen terwijl hij zijn werk afmaakte. Het was goed dat niemand haar de hele ochtend haar gang liet gaan met haar eigen hoofd. Toen ze opkeek, stond Marten aan de andere kant van het middenterrein bij Bram. Hij had zijn gewone kleren aan en luisterde met zijn handen in zijn jaszakken. Morgen was zijn wedstrijd. Vandaag hoorde hij wel bij deze ruimte, maar niet bij haar programma.

Hij zag haar en stak zijn hand op. Ze deed hetzelfde. Ze wilde er iets aan toevoegen, iets persoonlijks dat de afstand tussen hun twee plekken minder vreemd maakte. Gita riep haar. Fenna keek nog eenmaal naar hem en ging.

Tijdens de voorbereiding voelde ze zich te vroeg klaar. Ze had haar eten op, wist hoe laat ze moest rijden en kon nergens heen met de energie die zich ophoopte. Ze maakte een opmerking over een speaker die nog aan het proberen was hoe hard zijn stem kon klinken. Madelon zei dat ze straks misschien nog blij zou zijn dat iemand wist wie ze was.

De kwalificatie begon. De ene tijd verscheen na de andere. Saskia reed zo snel dat de andere vrouwen even ophielden met wat ze aan het doen waren. Fenna probeerde haar niet te blijven volgen. Ze had haar eigen rit. Gita sprak kort met haar en liet haar daarna kijken naar de plek waar ze zo naartoe moest.

Toen het haar beurt was, voelde ze eerst de onnatuurlijke ruimte om zich heen. Geen wiel voor haar om op te letten, geen renster naast haar die iets van plan was. Alleen haar eigen beweging en de baan. Ze bouwde op zoals ze dat had voorbereid. Het hout trok onder haar door, de lijnen kwamen sneller terug. Waar ze wekenlang met losse stukken bezig was geweest, moest het nu in één keer passen.

Op het snelle deel was er weinig over om in woorden te doen. Ze hoorde haar adem alsof die bij iemand achter haar hoorde. Ze hield de beweging vast, wilde te veel en kreeg zichzelf nog net niet in de weg. Over de meet bleef ze rijden. Haar benen wilden weten of ze het goed hadden gedaan voordat ze zelf kon kijken.

Gita liet haar terugkomen en zei de tijd. Elf drieënzestig. Derde.

Fenna zei niets. Ze keek naar de lijst om te controleren of dat werkelijk was waar ze stond. Saskia eerste, Lotte tweede, haar naam daaronder. Ze voelde de tevredenheid tegelijk met de behoefte om te zien wat er nog beter had gekund.

'Nu weet je het,' zei Gita. 'Straks een ander soort rit.'

Ze kreeg Eline Bakker in de kwartfinale, de zesde uit de kwalificatie. Eén rit om door te gaan. Eline stond een eindje verder haar haren opnieuw vast te zetten. Ze groette Fenna en vroeg of ze de andere uitslagen al had gezien. Fenna zei ja. Ze keek naar het elastiek tussen Elines tanden en wist dat ze over een paar minuten alleen nog zou kijken naar wat Eline op de fiets deed.

Bij de start keek ze niet naar de mensen op de tribune. Na het fluitsignaal begon de rit klein en langzaam in verhouding tot alles waarvoor ze zojuist hard had gereden. Eline was vlakbij. Fenna zag hoe haar tegenstandster haar aankeek en weer vooruitkeek. Het was geen rit die ze met de derde kwalificatietijd al gewonnen had.

Een ronde lang wilde Fenna dat Eline eerder iets zou doen. Ze moest haar eigen ongeduld niet voor een kans aanzien. Toen het tempo veranderde, ging het snel genoeg om de rest van haar aarzeling weg te nemen. Ze hoorde de bel, zag de ruimte veranderen en zette door. Eline kwam dichterbij dan Fenna prettig vond. Ze voelde hoe de laatste meters bleven duren.

Over de streep wist ze het niet meteen. Ze bleef met haar handen aan het stuur, reed verder en hoorde pas aan Gita's stem dat ze door was. Het plezier sloeg zo plotseling toe dat ze begon te grijnzen terwijl haar mond nog openstond van het ademen.

Terug bij hun spullen wilde ze onmiddellijk vertellen hoe krap het had gevoeld. Gita liet haar eerst tot rust komen. Eline kwam later langs, gaf haar een korte tik tegen de schouder en vroeg of ze op het einde zelf nog iets over had gehad.

'Niet veel. Jij?' zei Fenna.

'Net iets minder, blijkbaar.'

Fenna lachte. Madelon niet. Zij was na haar eigen kwartfinale klaar met het sprinttoernooi en zat op de bank met haar jas half aan. Fenna ging naast haar zitten. Ze vroeg niets wat een lang verstandig antwoord nodig had.

'Wil je iets?'

'Een andere kwartfinale.'

'Die zijn op.'

'Dan doe maar water.'

Fenna pakte haar bidon en zette hem naast haar neer. Ze praatten even over de harde stem van de speaker, die Madelon inmiddels ook irritant vond. Het was prettig dat haar vriendin geen plezier voor haar hoefde te veinzen. Toen Gita hen onderbrak, kneep Madelon in haar been.

'Wel doorrijden nu. Anders heb ik voor niets zojuist naar je gekeken.'

In de pauze liep Fenna naar de toiletten. Bij de doorgang kwam Marten haar tegemoet. Hij bleef aan de kant staan zodat twee renners met hun spullen langs hen konden. Ze wilde hem vastpakken, wat zo'n buitensporige beweging leek dat ze haar handen in haar jaszakken stopte.

'Goed,' zei hij.

'Ja.'

'Die laatste meters zag je er heel vriendelijk uit.'

'Daar oefen ik op.'

Hij glimlachte en zij moest ook. Ze had gemist hoe snel het kon gaan, van hem zien naar zich iets minder alleen voelen. Dat was niet verdwenen doordat ze een moeilijk gesprek hadden gevoerd.

'Succes straks,' zei hij.

'Dank je.' Ze keek naar de plooi in zijn mouw. Ze wilde hem vertellen hoe de kwalificatie had gevoeld. Ze wilde ook zijn mond tegen de hare. Er liep weer iemand langs en ze zette een stap terug. 'Morgen jij.'

'Ja.'

Ze liet hem staan voordat een van hen iets moest zeggen waarmee het een andere middag werd. In het toilet keek ze naar haar eigen gezicht en vond dat ze eruitzag alsof ze haast had met huilen. Ze waste haar handen, veegde ze droog en ging terug.

Lotte Veld was haar volgende tegenstandster. Twee ritten winnen om naar de finale te gaan. Fenna had haar eerder snel zien vertrekken en daarna net zo gemakkelijk iets anders zien doen. Ze kon zich daarop voorbereiden, niet op elk afzonderlijk besluit. Gita vroeg hoe de benen waren. Fenna zei dat ze er nog zaten.

'Dat zie ik. Kunnen ze ook nog iets?'

De eerste rit gaf Lotte haar minder tijd om na te denken. Fenna moest mee in een versnelling die ze zelf niet had uitgekozen. Een kort moment zat er iets in haar lijf dat ze vroeger voor paniek had aangezien. Ze bleef rijden. Bij de bel was ze erbij. In de laatste ronde kreeg ze ruimte en gebruikte die. Over de meet had ze genoeg aan de manier waarop Lotte naast haar uitreed om te weten dat ze hem had.

Bij hun spullen zakte ze op de bank. Eén. Ze moest er nog één. Het waren heel kleine aantallen waar een mens opeens een middag in kwijt kon.

In de tweede rit ging ze te veel af op wat ze zojuist had onthouden. Lotte wachtte anders, maakte het tempo op een ander moment hoog en hield haar daarna waar Fenna niet wilde zitten. Fenna kwam niet ver genoeg terug. Toen ze van de fiets stapte, was ze bozer op zichzelf dan op de uitslag.

'Dat was stom.'

'Wat was stom?' vroeg Gita.

'Ik dacht dat ik wist wat ze ging doen.'

'Ze heeft de eerste ook gereden. Zij denkt ook na.'

Fenna keek op. Ze wilde dat een irritante opmerking vinden en kon er niets tegen inbrengen. Gita liet haar drinken en wees op wat er in de rit werkelijk was gebeurd. Fenna knikte, luisterde en zei een keer nee omdat ze dat moment anders had gevoeld. Het gesprek bleef bij de fiets.

Voor de derde rit had ze geen nieuw lichaam en geen verrassend plan. Ze had wel haar ogen open. Lotte was niet slechter geworden doordat Fenna zo graag wilde winnen. Ze stond klaar en voelde hoe bang ze was om iets te laten liggen waar ze dicht genoeg bij was gekomen.

Na het fluitsignaal luisterde ze naar het geluid van de andere fiets. Ze zag Lottes knie even naast haar, dan weer verder weg. Er was tijd die ze niet wilde geven en ruimte die ze niet te snel mocht opmaken. Ze hield zichzelf bij wat er werkelijk gebeurde. Toen ze gingen, was het niet het moment waarop zij het het liefst had gekozen. Het was er wel.

De bel ging. Ze wilde harder dan het al ging en wist dat haar gezicht dat vermoedelijk niet verstandig uitdrukte. In de laatste bocht was Lotte nog naast haar. Fenna reed door, zag de streep komen en bleef kracht zetten tot ze erover was.

Daarna duurde het even voor ze kon begrijpen wat Gita zei. Gewonnen. Twee tegen één. Morgen de finale.

Ze liep met haar fiets terug en begon pas te lachen toen Madelon opstond. Haar vriendin sloeg een arm om haar heen en zei iets vlak bij haar oor wat ze niet verstond. Fenna vroeg wat. Madelon herhaalde dat ze ongelooflijk irritant was. Dit keer hoorde ze hoe blij ze het bedoelde.

Verderop stond Saskia haar spullen bij elkaar te zoeken. Zij had de andere halve finale gewonnen. Ze kwam naar Fenna toe en stak haar hand uit.

'Tot morgen.'

'Ik zal op tijd zijn.'

'Dat hoop ik. Anders moet ik daar alleen rondjes rijden.'

Fenna hield haar hand nog even vast, liet los en ging haar spullen pakken. Haar telefoon zat onderin de tas. Ze zag het korte bericht dat Naja vrijdag had gestuurd over de definitieve verdeling van de al beschikbare middelen; de persoonlijke bevestiging volgde na het weekend. Ze las het niet opnieuw. Ze wilde morgen Saskia verslaan. Daar was geen andere prijs voor nodig.

Toen ze met haar fiets naar buiten liep, zag ze Marten niet. Ze voelde de teleurstelling en daarna haar benen, warm en uitgeput, en moest opnieuw glimlachen. In de auto bleef ze nog even zitten voordat ze de motor startte. Ze stuurde Madelon, die vijf meter verder stond te klooien met haar fietstas, één bericht: Finale.

Madelon keek naar haar telefoon, toen door de ruit naar Fenna. Ze stak haar middelvinger op. Fenna begon te lachen en wachtte tot haar vriendin zelf in haar auto zat.