Nell: Een date, afgaand op het bewijs

Henry wachtte me voor de muziekzaal op met twee kaartjes in zijn hand en zag er precies zo ontspannen uit als ik had gehoopt over te komen.

Ik was drie keer van shirt gewisseld. Het uiteindelijke shirt was het eerste shirt, wat erop wees dat ik niet zozeer bezig was met kleding als met mijn vertrek uitstellen met spullen die ik toch bij de hand had. Mam had vanuit de keukendeur toegekeken en gevraagd of ik naar de muziekavond ging of een filiaal van een wasserij opende.

Nu stond ik voor Henry in het shirt en probeerde er niet aan te denken.

“Je ziet er leuk uit,” zei hij.

“Dank je. Jij bent passend gekleed voor muziek.”

Hij lachte. Ik besloot dat te beschouwen als bedoelde charme en niet als bewijs dat ik toezicht nodig had.

De locatie was een buurthuiszaal met een klein podium en stoelen rond tafels. Henry had geholpen de bands te boeken, maar hij werkte niet de hele avond. Hij stelde me aan twee vrienden voor, vond zitplaatsen voor ons en vroeg wat ik wilde drinken. Het was allemaal aangenaam eenvoudig. Niemand deed aannames over wie wat betaalde. Niemand gebruikte de uitdrukking kijken waar dit heen gaat, die ik was gaan zien als een waarschuwing dat de spreker niet van plan was zijn eigen handelingen te benoemen.

De eerste band was goed. De tweede band geloofde dat geluidsvolume het stemmen kon vervangen, een mening die de zaal niet unaniem deelde. Henry boog dichter naar me toe zodat ik hem kon horen.

“De zanger is zestien. Eerste echte optreden.”

“Dat verklaart het zelfvertrouwen.”

“Neemt zelfvertrouwen meestal af?”

“Dat van mij begon rond mijn veertiende voorbehouden te maken.”

Hij glimlachte. Ik hield van de manier waarop hij luisterde, niet omdat hij het overal mee eens was, maar omdat hij nieuwsgierig leek naar wat ik hierna zou zeggen. In de pauze praatten we over de gids en de schoolkrant. Hij vertelde over een radio-interview dat was misgegaan toen een gast elke vraag met ja of nee beantwoordde, ook vragen die redelijkerwijs niet zo te beantwoorden waren.

“Wat deed je?” vroeg ik.

“Ik vroeg hem de plek te beschrijven waar hij muziek schreef. Hij praatte zeven minuten over zijn keuken.”

“Bruikbare keuken?”

“Blijkbaar levensveranderend.”

Ik lachte. Dit ging goed. Daar waren verschillende aanwijzingen voor. Mijn schouders zaten niet langer bij mijn oren. Ik bereidde niet meer elke zin voor voordat ik hem uitsprak. Henry herinnerde zich iets wat ik tijdens het mediaproject had genoemd en vroeg ernaar zonder te doen alsof het bijzonder was dat hij het nog wist.

Toen vroeg hij hoe het samenwerken met Kit ging.

“Beter dan verwacht,” zei ik.

“Lage verwachtingen?”

“Ingewikkelde geschiedenis.”

“Ik dacht dat jullie vroeger onafscheidelijk waren.”

“Dat waren we. Toen ontwikkelden we afzonderlijke meningen over een gedeelde ramp.”

Hij wachtte. Ik vertelde hem de korte versie van de schoolkaart en liet de delen weg die ik nog niet kon beschrijven zonder defensief te klinken. Henry luisterde en zei toen dat samen iets nieuws maken klonk als een goed idee óf als een ingewikkelde manier om dezelfde ruzie te voeren met betere kantoorartikelen.

“Allebei mogelijk,” gaf ik toe.

“Ze lijkt de laatste tijd blijer,” zei hij.

Ik keek hem aan.

“Ken je haar goed?”

“Vooral via het theater. Ze merkt alles op. Ze vertelt je niet altijd wat ze heeft opgemerkt.”

Dat wist ik. Vroeger kende ik die kant van haar van dichtbij, voordat ik een van de mensen werd naar wie ze keek zonder iets uit te leggen.

De volgende band begon. Ik draaide me naar het podium en probeerde weer helemaal terug te keren naar de avond die ik had gekozen. Henry's hand lag op tafel, vlak bij de mijne. Hij schoof hem niet dichterbij. Ik had dat kunnen doen. De mogelijkheid lag daar, eenvoudig en beschikbaar, en ik merkte dat ik dacht aan Kits camerariem die voor de toeristeninformatie langs mijn arm had gestreken.

Dat hielp niet. Het was ook niet Henry's schuld.

Na de muziek liepen we naar het plein. De nacht was warm genoeg dat mensen buiten de cafés stonden, al waren de meeste tafels opgeruimd. Henry vroeg of ik ergens nog iets wilde drinken. Ik zei dat ik naar huis moest, wat deels waar was en volkomen laf als ik het gebruikte om de rest niet te hoeven begrijpen.

“Ik heb het leuk gehad,” zei hij.

“Ik ook.”

Dat was waar. Ik wilde dat niet uitwissen omdat de avond niet het verhaal was geworden dat ik had verwacht.

“Zou je het nog eens willen doen?”

Ik keek hem aan. Ja was alleen een vriendelijk antwoord als ik het meende. Ik had genoeg slechte adviesrubrieken gelezen om dat te weten. Toch bleek dat in de praktijk brengen minder elegant dan het op een bladzijde herkennen.

“Ik zou je graag zien,” zei ik. “Ik weet niet of we hetzelfde verwachten van daten.”

Hij was even stil. Niet beledigd. Ook niet opgetogen.

“Oké.”

“Sorry. Dat is een vage zin. Ik bedoel dat ik je leuk vind en dat ik het vanavond fijn heb gehad, maar dat ik niet ja wil zeggen tegen een tweede date alleen omdat deze leuk was.”

“Dat klinkt logisch.”

“Echt?”

“Niet op een leuke manier. Maar het klopt wel.”

Ik glimlachte, opgelucht en schuldig tegelijk.

Hij liep met me mee naar de hoek waar onze routes zich splitsten. We gaven elkaar een korte knuffel. Het was een goede knuffel, vriendelijk zonder te doen alsof we geen van beiden een andere mogelijkheid hadden overwogen.

Thuis zat mam op de bank te lezen. Ze keek op toen ik binnenkwam.

“Leuke avond?”

“Ja.”

“Leuke date?”

Ik trok mijn schoenen uit.

“Ik denk dat het een leuke avond was die geen tweede date nodig bleek te hebben.”

Mam knikte en accepteerde het onderscheid zonder om een presentatie te vragen.

Boven vond ik een bericht van Kit. Een foto van een bioscoopmededeling, met de nieuwe tijd omcirkeld.

De vertoning van morgen is bevestigd. De projector doet het blijkbaar. Geen garanties over het weer of de artistieke kwaliteit.

Ik glimlachte voordat ik het hele bericht had gelezen.

Dat leek me bewijs dat ik misschien maar eens niet langer moest negeren.