Nell: Correcties

Dankzij internet kon ik in twintig minuten een alinea vervangen. Ik kon niet degene vervangen die de eerste versie had goedgekeurd.

Celia belde om negen uur. Ze klonk eerder verbaasd dan defensief, wat het gesprek op een andere manier moeilijk maakte.

“Gisteren was je er tevreden mee.”

“Dat had ik niet moeten zijn.”

“Ik dacht dat we hadden afgesproken dat de volledige vermelding van ieders bijdrage in de gids zelf kwam.”

“Dat hadden we ook afgesproken. Het was verkeerd om daarmee akkoord te gaan.”

Het bleef even stil. Op de achtergrond hoorde ik verkeer.

“Gaat dit over de foto?”

“Het gaat over het verhaal. Kit heeft niet alleen beelden geleverd bij mijn idee. Ze heeft het idee mee bedacht. Ze had haar eigen klacht. Ze heeft samen met mij de routes ontworpen. In dit stuk is ze alleen ondersteunend materiaal.”

“Stuur me maar een nieuwe alinea.”

“Ook de opening moet anders. En de kop.”

“Nell, het is al gedeeld.”

“Ik weet het.”

Ik ging op de keukenvloer zitten omdat die het dichtstbijzijnde beschikbare oppervlak was en omdat ik staand wilde ijsberen. Dan klonk ik zekerder dan ik me voelde. Mam kwam binnen, zag mijn gezicht en zette zonder iets te zeggen een glas water naast me.

Celia stemde ermee in het artikel aan te passen en er een toelichting bij te zetten: de oorspronkelijke versie had het gezamenlijke auteurschap niet juist weergegeven. Ik schreef die toelichting zonder te zeggen dat er verwarring was ontstaan of dat iemand zich overgeslagen voelde. Er was geen verwarring geweest. Ik had een keuze gemaakt.

Mam las de nieuwe tekst toen ik haar dat vroeg.

“Is dit wat Kit wil?”

“Het is wat rechtgezet moet worden. Ik heb haar niet gevraagd het op te lossen.”

Mam knikte. “Stuur het dan.”

Rond lunchtijd kwam pap thuis. Hij was zo moe dat hij bij het wegzetten van de melk zijn sleutels in de koelkast liet liggen. Hij trof me nog steeds aan tafel aan.

“Slechte dag?”

Ik vertelde het hem.

Hij fronste naar het scherm. “Maar ze staat op de foto’s. Iedereen kan zien dat jullie het samen hebben gedaan.”

“Nee, pap.”

“Ik bedoel alleen—”

“Ik weet wat je bedoelt. Dat hield ik mezelf ook voor. Het is niet waar.”

Hij schoof een stoel naar achteren.

Ik vertelde over de oude kaart, de schoolbijeenkomst en de dingen die ik bij Kit op haar kamer had gezegd. Pap kende stukken van dat verhaal, maar niet het stuk waarin ik het applaus te fijn had gevonden om het te onderbreken. Hem dat vertellen was erger dan het aan Kit vertellen. Hij had mijn certificaten bewaard. Hij had me geholpen te geloven dat ik ergens goed in kon zijn. Ik wilde niet dat hij ontdekte dat ik ergens goed in zijn soms verwarde met de enige zijn naar wie iedereen keek.

Hij luisterde zonder me te onderbreken.

Toen ik klaar was, wreef hij over zijn voorhoofd. “Dat stuk wist ik niet.”

“Zo heb ik het niet verteld.”

“Nee,” zei hij. “Dat zal wel niet.”

Het was geen verwijt. Hij zag hoe het verhaal in elkaar zat dat ik hem had aangereikt, en ik moest blijven zitten terwijl hij ontdekte welk deel ontbrak.

“Ik vind nog steeds dat je goed kunt schrijven,” zei hij.

Ik keek naar beneden.

“Dat betekent niet dat ik vind dat je dit goed hebt gedaan.”

“Ik weet het.”

We zaten zwijgend bij elkaar. Toen stond hij op om brood te roosteren en vroeg of ik ook wilde. Ik zei ja, want van schaamte kreeg ik niet minder honger.

Taz belde na haar tweede auditieronde. Ze was door naar de volgende fase. Daar had ons hele gesprek over moeten gaan. Ik feliciteerde haar en meende het. Toen vroeg ze wat er met Kit was gebeurd, omdat het aangepaste artikel in haar groepschat was beland.

Ik vertelde het zonder Celia als de slechterik neer te zetten.

“O, Nell,” zei ze.

Het was niet de prettige woede die ik had kunnen gebruiken om mezelf te verdedigen. Het was de teleurstelling van iemand die wist dat ik beter kon en moe was geworden van me daaraan herinneren.

“Ik weet het.”

“Echt?”

“Ja.”

“Stuur Kit dan geen zes pagina’s over hoe rot je je voelt.”

“Dat was ik niet van plan.”

Ik sloot het document met vier alinea’s over hoe rot ik me voelde.

Die middag mailde ik Rosa Bell. Ik vroeg haar niet me gerust te stellen of van mijn fout een boeiend verhaal over persoonlijke groei te maken. Ik schreef dat het publiciteitsartikel dat ik had genoemd werd gecorrigeerd, legde uit waarom en voegde de juiste versie bij. Ze verdiende het dat ik het haar vertelde, in plaats van dat ze het ontdekte via een vleiend verhaal dat ik had laten staan.

Haar antwoord kwam de volgende ochtend.

Dank je dat je het vertelt. Het is belangrijk om onjuiste berichtgeving recht te zetten. Het is ook belangrijk om die vóór publicatie te controleren. Daar praten we tijdens je meeloopweek over. Het aanbod blijft staan.

Ik las het twee keer. De zin over het aanbod had me blij moeten maken. Dat deed hij ook, een beetje. Vooral viel me op dat ze mijn fout niet dapper had genoemd, of de correctie inspirerend.

Het was iets wat ik meteen had moeten doen, gevolgd door iets wat ik moest doen omdat ik het niet had gedaan.

Om elf uur ging ik naar de bibliotheek. Kits fiets stond buiten op slot. Ik herkende hem aan de strook gele tape bij het stuur.

Ik bleef er even naast staan voordat ik naar binnen ging.

Er bestond geen versie van het volgende gesprek waarin ik de perfecte zin kon vinden en klaar zou zijn. Voor één keer probeerde ik er ook geen voor te bereiden.