Kit: Jij bent aan de beurt

Thuis rook het naar de werkplaats, mams eten en het waspoeder waarvan ik in Manchester de verkeerde variant gekocht had.

Mijn kamer was netter dan ik hem had achtergelaten doordat mam had gestofzuigd, niet doordat ze er een monument van had gemaakt. De kapotte plank hing nog scheef. De oude map met kaarten stond waar ik hem had neergezet. Op mijn bureau had pap een zakje reservekabelbinders gelegd met een briefje: professionele benodigdheden, gratis.

Ik pakte alleen uit wat ik nodig had. Ik bleef voor het weekend. Dat maakte het bezoek niet minder echt.

Op zaterdagochtend hielp ik een uur in de winkel. Daarna hield ik op, want pap had nadrukkelijk gezegd dat ik op bezoek was, niet een vacature kwam vervullen. In de middag ging ik naar Luca’s optreden in het kunstencentrum en luisterde vanuit het publiek naar het geluid, in plaats van achter een bedieningstafel te staan. Hij had iets goeds gemaakt. Daarna vertelde ik precies welk deel me had geraakt. Hij keek blij zoals mensen kijken wanneer een compliment bewijst dat je hebt opgelet.

Nell was om vier uur klaar in het museum. Ze kwam naar buiten in de jas die werkte, haar tas over één schouder. Er zat weer een potlood achter haar oor.

“Beroepsrisico,” zei ze toen ik erop wees.

“Dat is tegenwoordig je verklaring voor alles.”

“Zeer nuttige carrière.”

We liepen zonder haast. Ze vertelde over het overstromingsartikel, oma’s reactie en de omslag van de schoolkrant. Ik vertelde over Dev, de trappen en het vreemde plezier van weten in welke kast iets bij de opleiding lag zonder het te hoeven vragen.

In het raam van de bibliotheek stond een exemplaar van onze gids naast een aankondiging voor het volgende jongerenproject. Andere jongeren. Een ander idee. Jo had ons niet gevraagd voorgoed het gezicht van de plaatselijke jeugd te worden. Verstandig: we werden al ouder en zaten er nog geregeld naast.

Achter het raam leek één rand van de omslag wat verbleekt.

“Moeten we hem redden?” vroeg Nell.

“We kunnen het Jo vertellen. Laat haar beslissen waar ze het neerzet.”

Nell glimlachte. “Kijk nou, we verdragen dat andere mensen bestaan.”

“Gevorderdenniveau.”

We namen het lagere pad richting de haven. Halverwege stopte ik en haalde het notitieboekje uit mijn zak.

“Ik heb dit weer meegenomen.”

“Af?”

“Nee.”

“Goed.”

We gingen op een bankje uit de wind zitten. Nell las de pagina’s die ze nog niet kende. Ze lachte om Bex’ melk, vroeg naar Dev en werd stil bij een zin die ik na een moeilijke dag had geschreven: Ik wilde je stem horen, maar ik moest ook naar beneden om met de mensen daar te eten.

Ze raakte de rand van de pagina aan.

“Ik ben blij dat je dat gedaan hebt.”

“Beide dingen,” zei ik.

“Beide dingen.”

Ze pakte de pen en schreef over de quiz, haar bezoek en de vrouw met de plant in de trein. Niet elke aantekening draaide om van mij houden. Daardoor zag je de liefde makkelijker, niet moeilijker. Ze hoorde bij het leven op die pagina’s, in plaats van het enige te zijn wat daar mocht gebeuren.

Toen ze klaar was, gaf ze het notitieboekje terug.

“Deze keer mag je hem houden,” zei ik.

“Voor hoe lang?”

“Tot we weer ruilen.”

Ze stopte het voorzichtig in haar tas, tussen een boek en een pakje ansichtkaarten van het museum.

Het water bewoog onder ons. Een meeuw landde op de reling, inspecteerde ons gebrek aan eten en vertrok vol afkeer. Achter de havenmuur hoestte ergens een scheepsmotor, sloeg niet aan en probeerde het nog eens.

“Ik hou van je,” zei Nell.

“Ik hou ook van jou.”

We kusten elkaar, warme monden in de koude lucht, en lachten toen omdat het potlood van achter haar oor in mijn schoot viel.

“Heel soepel,” zei ik.

“Ik zorg voor praktische cadeaus.”

Ik gaf het terug. Ze hield mijn hand vast terwijl we nog wat langer naar de boten keken.

Op zondag zou er weer een trein zijn. Er zouden weken komen waarin we dingen verkeerd deden, werk waar we los van elkaar om gaven, vrienden die ons nodig hadden en dagen waarop degene op het scherm te ver weg voelde. We hadden niets slims bedacht waarmee we dat allemaal konden omzeilen.

We hadden geleerd te vragen wat de ander bedoelde. Te zeggen dat een plan veranderd was. Ruimte op de pagina te laten.

Toen we opstonden, keek Nell eerst naar de route naar huis en toen naar het kleinere straatje dat landinwaarts liep.

“Wat?” vroeg ik.

“Er is iets dat ik je wil laten zien. Niet indrukwekkend. Gewoon iets dat me opviel.”

“Is er een kostenoverzicht?”

“Nee.”

“Feedbackformulier?”

“Absoluut niet.”

“Ga maar voor.”

Ze nam het kleinere straatje. Ik liep mee, onze handen warm tussen ons, terwijl de stad groter bleef dan elk van onze kaarten.