Nell: De eerste dag van het niet weten

Twee weken na de presentatie vroeg Rosa Bell me een busmaatschappij te bellen. Heel even wist ik niet meer hoe een telefoon werkte.

Ik kon Kit bellen terwijl ik mijn tanden poetste. Ik kon Taz een spraakbericht van vier minuten over een broodje sturen. Maar geef me een vaste telefoon, een bedrijfsnaam en een redelijke vraag, en ik werd een kind uit de victoriaanse tijd dat voor het eerst elektriciteit zag.

Rosa zag hoe ik het nummer voor de derde keer las.

“Je mag de eerste zin opschrijven.”

“Heb ik gedaan.”

“Je mag ook bellen.”

Ik belde.

Het persbericht uit mijn sollicitatiegesprek was een echte opdracht geworden: een kort artikel over een voorgestelde wijziging van de avondbussen, onder begeleiding en vóór publicatie gecontroleerd. Ik had de huidige dienstregeling nodig, de voorgestelde nieuwe, de data waarop mensen hun mening konden geven en een reactie van de maatschappij. Drie van die dingen had ik. De reactie bleek verlegen.

Toen iemand opnam, stelde ik mezelf en de Beacon voor, legde uit dat ik er werkervaring opdeed en vroeg naar degene die het voorstel voor de dienstregeling behandelde. Ik werd twee keer doorverbonden. De tweede persoon zei dat ik moest mailen.

“Dat heb ik al gedaan,” zei ik, met meer zelfvertrouwen dan ik voelde. “Kunt u bevestigen welk adres ik het beste kan gebruiken en of iemand vóór onze deadline kan reageren?”

Het adres konden ze bevestigen. Een reactie konden ze niet beloven.

Ik schreef de tijd en de naam van de persoon op en legde vervolgens de hoorn neer alsof het een gevaarlijk dier was dat ik met succes naar zijn verblijf had teruggebracht.

Rosa keek op. “Leef je nog?”

“Onverwacht.”

“Mooi. Probeer nu de contactpersoon van de gemeente.”

De week was geen filmische montage waarin ik journalist werd. Het was documenten lezen, spelling controleren, bellen, horen dat ik moest mailen en ontdekken hoeveel werk er achter een heldere alinea zat dat in die alinea nooit zichtbaar zou zijn.

Ik ging met Rosa mee naar een buurtbijeenkomst en maakte naast haar mijn eigen aantekeningen. Daarna vroeg ze wat volgens mij de hoofdzaak was geweest. Ik noemde de ruzie over de parkeerplaats. Ze vroeg me het uiteindelijke besluit nog eens te lezen. Het luidruchtigste deel was niet het deel met de grootste gevolgen geweest.

Ik streepte mijn voorgestelde openingsalinea door.

Op woensdag sprak ik mensen bij de bushalte en vroeg toestemming om hen te citeren. Een vrouw, mevrouw Patel, nam de late bus nadat ze bij haar zus op bezoek was geweest. Iemand die een opleiding volgde, nam hem na een dienst in de bioscoop. Een man zei dat de wijziging hem niet raakte en wilde niet met naam genoemd worden. Ik probeerde van zijn onverschilligheid geen dramatisch tegengeluid te maken.

Uiteindelijk antwoordde de maatschappij. Twee vragen werden beantwoord, de derde werd omzeild. Rosa hielp me mijn vervolgvraag zo te formuleren dat ik om de ontbrekende informatie vroeg, in plaats van ze van ontwijkend gedrag te beschuldigen voordat ik wist waarom.

Tijdens de lunch belde ik Kit vanaf het plein onder het kantoor.

“Hoe gaat het met de bekendheid?” vroeg ze.

“Ik heb geleerd dat een pdf een ochtend kan verpesten.”

“Belangrijke professionele ontwikkeling.”

Ze was aan het inpakken. Ik hoorde tape van een rol trekken en haar vader vroeg of ze echt twee bureaulampen nodig had.

“Heb je die nodig?” vroeg ik.

“Eén is kapot. Ik haal hem uit elkaar voor onderdelen.”

“Natuurlijk doe jij dat.”

We waren allebei blij met dingen die de resterende dagen korter deden voelen. Ik wilde haar ieder detail van mijn werkweek vertellen. Ik wilde ook de tijd stilzetten voordat haar kamer uit dozen bestond. Door die twee verlangens praatte ik te snel.

“Rustig aan,” zei ze lachend. “Ik heb de hele lunchpauze.”

Dus dat deed ik.

Op vrijdag werd mijn korte artikel na verschillende wijzigingen goedgekeurd. De uiteindelijke versie was niet het stuk dat ik me eerst had voorgesteld. Het was preciezer, minder ingenomen met zichzelf en liet de lezer veel beter begrijpen wat er nu werkelijk ging gebeuren.

Mijn naam verscheen eronder.

Rosa zag mij kijken.

“Geniet ervan,” zei ze. “En controleer daarna ook de versie die online staat.”

Ik controleerde elke regel.

De foto was van Rory, de parttime fotograaf van de krant, en zijn naam stond erbij. De reactie van de maatschappij was correct weergegeven. De link naar de inspraakprocedure werkte. Een getal waarin ik bijna cijfers had verwisseld, klopte.

Pas toen stuurde ik het naar mijn familie en Kit.

Pap antwoordde met zoveel klappende emoji’s dat mijn telefoon even moest nadenken voordat ze allemaal in beeld stonden. Mam zei dat ze het in haar pauze zou lezen. Ollie vroeg of de bus hem nog naar de bioscoop zou brengen. Dat was de meest rechtstreekse redactionele feedback die ik kreeg.

Kit schreef: Ik begrijp de verandering nu. Ik ben ook trots op je.

Ik zat aan het bureau en liet mezelf blij zijn, zonder te doen alsof dat niet deels kwam doordat ik mijn naam zag staan.

Dat willen was niet het hele probleem. Het probleem was wat ik bereid was daarvoor opzij te schuiven.

Voordat ik vertrok, vroeg Rosa naar school en mijn toekomstplannen. Ik vertelde dat ik nog nadacht over de universiteit en leerwerkopleidingen. Ze noemde een paar soorten ervaring waarnaar ik kon zoeken en zei dat ik vragen moest blijven stellen die niet met een overgeschreven persbericht te beantwoorden waren.

“Mag ik u mijn idee over de overstromingsmarkering sturen als ik in het archief heb gezocht?” vroeg ik.

“Ja. Stuur de vraag, niet alleen de sfeer.”

Ik schreef het op.

Buiten zwaaide het bord van de kapper in de wind. De stad zag er precies zo uit als op maandag: bussen, vuilnisbakken, mensen die lunch kochten, een vrouw die ruzie maakte met een parkeerautomaat. Ik was niemand anders geworden. Ik had iets beter leren kijken naar de plek waar ik al was.

Die avond spraken Kit en ik af bij de regenketting. Die was weer stil. We gingen toch op het muurtje zitten.

Ik gaf haar een afgedrukt exemplaar van het artikel. Zij gaf mij een half zakje chips. Geen van beide cadeaus stond in verhouding tot hoe graag ik wilde dat die avond bleef duren.