Een weg die de dag kostte

Tams wagen rook nog steeds naar appels, leer en het dier dat als laatste bezwaar tegen een rit erin had gemaakt.

“Geen kip?” vroeg Ada.

“Niet na wat ze, naar ik hoor, over me gezegd heeft.”

Mara klom naast Ysra op de wagen. Hobb nestelde zich tussen de bagage met de deskundigheid van een man die een comfortabele zitplaats als openbaar bezit beschouwde zolang hij er als eerste was. Ada ging achterin zitten, waar ze de stad kleiner kon zien worden zonder zich steeds te hoeven omdraaien.

Cal kwam door de poort met brood in een doek.

“Jullie zijn het ontbijt vergeten”, zei hij.

“We hebben gegeten.”

“Dan heb ik een onnodige reis gemaakt.”

Ada klom naar beneden om het aan te nemen. Hij was naar Darro geweest. Het brood was warm door de doek heen.

Geen van beiden wist goed hoe ze afscheid moesten nemen voor de ogen van Tam, Mara, Ysra en Hobb. Die deden allemaal alsof verschillende delen van de wagen hen bijzonder boeiden.

“Wanneer ga je naar het noorden?” vroeg ze.

“Als Derens begeleiding bevestigd is. Dan een week bij mijn vader, misschien twee. Ik heb niet beloofd hoelang.”

“En daarna?”

“De vervoerders hebben misschien werk bij het controleren van de bevoorradingsafspraken. Betaald werk, als Jessa wil geloven dat ik meer kan dan vragen opschrijven.”

“Dat zal ze wel op de proef stellen.”

“Dat denk ik ook.”

Hij keek naar de weg.

“Ik zal schrijven. Niet alleen als er iets belangrijks gebeurt.”

“Dat zou ik fijn vinden.”

“Ik zou graag langskomen.”

“Vraag mijn moeder hoelang van tevoren ze dat moet weten.”

Vanaf de wagen zei Mara: “Langer dan het vorige bestuur ons gaf.”

Cal lachte en het afscheid werd mogelijk.

Ada kuste hem naast het modderige wiel. Zijn hand lag tegen de achterkant van haar jas. Ze wilde blijven en ze wilde naar huis, en voor één keer hoefden die twee verlangens niet te bewijzen welk echter was.

Toen ze weer op de wagen klom, zei Tam niets. Ze wachtte tot Cal opzij was gestapt, schudde de teugels en begon aan de lange, gewone toegangsweg Orison uit.

De reis duurde de hele dag.

Er waren nog steeds verkorte stukken, elk onder een actuele overeenkomst. Op één poststation had de klerk de geldigheidsduur naast het routebord gehangen. Hobb liet Tam lang genoeg stoppen om het te lezen.

“Zo komen we te laat”, zei Tam.

“Ik heb geholpen dat bericht daar te krijgen. Ik ben van plan ervan te genieten.”

Hij las alles, ook het adres voor klachten. Daarna kocht hij een uienpasteitje en verklaarde dat de stop ook om een andere reden de moeite waard was geweest.

Buiten de stad werd het land wijder. Velden lagen donker waar de laatste oogst was weggehaald. Rook steeg op uit lage huizen. Een vrouw en twee jongens herstelden een hek waarvan de palen elk seizoen verder waren gaan hellen, tot het negeren ervan in instorten eindigde.

Ada keek naar de echte grond onder de routes die ze wekenlang had beschreven. De kaart was niet minder belangrijk geworden. Ze had minder recht gekregen om Ada af te leiden van het hek, de modderige poort, de tijd die een oudere vrouw nodig had om een emmer uit een put te trekken.

Op het middaguur stopten ze bij een beek. Mara legde het brood en de kaas op een doek. Ysra liep een stukje om haar knieën los te maken. Hobb discussieerde met Tam over een brug die gerepareerd was in een jaar waarover ze het niet eens konden worden.

Ada ging naar het water en probeerde met haar linkerhand een beschrijving van de oversteek te schrijven. Na drie onbeholpen regels borg ze het boekje op. Niet elke beek had haar verslag nodig. Sommige kon je oversteken door op een steen te gaan zitten en een laars uit te trekken als er een veter aangetrokken moest worden.

Ysra kwam naast haar zitten.

“Je hoeft niet elke keer dat we stoppen te oefenen.”

“Dat weet ik.”

“Weten doet er vaak lang over om de handen te bereiken.”

Ada glimlachte.

“Ga je weer lesgeven?” vroeg ze.

“Als iemand wil leren van wat ik weet.”

“Ik wil dat.”

Haar tante keek naar het water.

“Jij weet dingen die ik je niet heb geleerd.”

“Dan hebben we iets om uit te wisselen.”

Ysra knikte langzaam. Haar handen lagen open op haar knieën, beschadigd en nog steeds van haar.

Die middag ging de weg door Dunmere. Een smid had buiten een bericht gehangen waarin hij reparaties aanbood voor karren die door de recente routewijzigingen waren vertraagd. Iemand had eronder geschreven dat reparaties door oude routewijzigingen even welkom waren. Ada vermoedde dat het onderscheid in geen enkele landelijke samenvatting zou staan.

Bij het vallen van de avond bereikten ze de rand van Sable Fen.

Daar stond de lage mijlsteen. Daar waren de vertrouwde bomen. De toegangsweg naar de kerk boog weg over grond die niet langer het haastige graankonvooi van de gouverneur boven op zijn eigen afstand hoefde te dragen.

Hobb werd stil toen ze erlangs reden.

Mara raakte zijn mouw aan. Hij knikte eenmaal en keek naar de lichten van het dorp.

Tam stopte voor Ada’s huis. Voordat iemand riep, ging de deur open en verscheen Perrin met een stuk wilgenteen in zijn hand.

“Jullie zijn eeuwen weggeweest”, zei hij.

Ada klom naar beneden en omhelsde hem zo stevig dat hij in haar schouder klaagde.

Een ogenblik was er alleen het stevige, levende gewicht van haar broer. Toen was Jon er ook, en Mara reikte naar Ysra’s tas, en Tam legde uit dat iemand haar moest betalen voordat de familiehereniging haar hele avond opslokte.

Ada lachte tegen Perrins haar.

De weg had de dag gekost. Hij had hen één keer thuisgebracht.