De White Net

De White Net was alleen een herberg wanneer de rivier het toeliet.

In de zomer kregen vervoerders er in de benedenzaal visstoofpot en slap bier. In de winter kwam het water soms door de achterdeur naar binnen en moesten de meubels naar boven. De eigenaar hield de beste stoelen licht genoeg om te kunnen dragen en de slechtste aan kettingen, zodat ze weer teruggevonden konden worden.

Ren had de plek gekozen omdat er drie gewone routes samenkwamen, waarvan geen enkele helemaal aan de Hal toebehoorde.

Ada kwam er aan na twee dagen reizen over de rivier, afgewisseld met korte, modderige wandelingen om beschadigde aanlegplaatsen heen. Een ervaren genezer in een dorp aan de rivier had Cals arm schoongemaakt en verbonden. Hij kon hem bewegen, maar wanneer hij dacht dat niemand keek, was de inspanning van zijn gezicht af te lezen. Ysra sliep een groot deel van de reis. Tomar klaagde over iedere boot die ze gebruikten, wat volgens Pella een betrouwbaar teken van gezondheid was.

Perrin wachtte op het erf van de herberg.

Hij zag Ysra als eerste.

“Tante!”

Ze stak haar goede arm uit. Hij liep erin, zonder iets van de beheerste waardigheid die hij in de steengroeve had geoefend. Ada zag hem voor een paar ademhalingen weer veertien worden en voelde iets in haar pijnlijk loskomen.

Nessa zat op een bank met haar verbonden pols op schoot. Toll voerde kruimels aan een eend die duidelijk al eerder over deze regeling had onderhandeld. De andere vrijgelaten arbeiders waren met hulp van plaatselijke vervoerders begonnen aan de reis naar huis. Ren hield de jongste drie in de herberg tot ze zeker wist dat er een veilige route was en een volwassen begeleider die hen werkelijk zou brengen waar de papieren zeiden.

“Je bent laat”, zei ze tegen Ada.

“We hadden wat complicaties.”

“Dat hoor ik. Quarry House heeft een beschrijving van zijn gestolen gasten naar iedere wegpost met een werkende pen gestuurd.”

Ysra keek haar aan.

“Ren.”

“Ysra.”

Tussen die twee namen stonden jaren. Ada kon ze bijna zien: werk dat ze samen hadden gedaan, werk waarvan ze ieder afzonderlijk spijt hadden, discussies die niemand had afgerond omdat weggaan eenvoudiger had geleken dan in dezelfde kamer blijven.

Ren nam Ysra de documenten uit handen voordat ze die kon laten vallen.

“Ga zitten”, zei ze. “Lastig zijn mag nadat je hebt gegeten.”

Het volgende uur werd de herberg weer gewoon. Iemand bracht kommen. Pella hielp Tomar een plek bij de kachel te vinden. Cal verwisselde zijn verband achter een scherm, met de duidelijk opgeschreven instructies van de genezer naast de schone doeken. Perrin vertelde Ada over de tocht vanaf de steengroeve, ook over de stukken waarop Toll iedere kwart mijl dezelfde vraag had gesteld en Nessa telkens een ander antwoord had gegeven om niet gek te worden.

Ada luisterde. Ze had zo hevig naar de redding verlangd dat ze was vergeten wat er daarna zou komen: mensen die nog steeds honger hadden, pijn hadden, moe waren en een slaapplaats nodig hadden nu ze geen gevangenen meer waren.

In de schemering legde Ren Neris’ capaciteitsschema over de tafel boven.

De kamer veranderde.

Tomar kwam erbij met zijn veerboeken. Ysra nam de stoel met het beste licht. Cal legde de officiële meetnotities naast de actuele cijfers. Pella sloot de luiken zonder de kamer helemaal donker te maken.

Ada las de datum bovenaan het definitieve schema.

Nog eenentwintig dagen tot de Herbinding.

Drie weken klonken als een lange tijd voor iemand die op een brief wachtte. Voor mensen die een land moesten overtuigen de wegen te veranderen waarvan het afhankelijk was, klonk het als bijna niets.

Ren volgde met haar vinger de westelijke toewijzing van lasten.

“Dit is geen vereffening”, zei ze.

“Wat is het dan?” vroeg Ada.

“Een permanente noodtoestand.”

De nieuwe cijfers werkten niet alleen oude fouten weg. Ze vergrootten de gegarandeerde capaciteit van de centrale ruggen, terwijl ze de buitendistricten vastlegden op lasten die uit onvolledige gegevens waren berekend. Waar plaatselijke ankers bezweken, zouden naburige draaglijnen de spanning opvangen. De ontvangende routes van de hoofdstad werden het eerst beschermd.

“Kan het standhouden?” vroeg Cal.

Halds vraag, met een andere stem.

Ren keek hem aan.

“Een deel ervan. Lang genoeg om de eerste verslagen te laten zeggen dat het werkt.”

“En daarna?”

Tomar sloeg een veerboek open op een bladzijde die door jarenlang gebruik donker was geworden.

“Daarna”, zei hij, “zullen de mensen van wie de verslagen er het langst over doen om aan te komen, zelf nog later aankomen.”

Ada keek door de opening naast de trap naar beneden. Perrin hielp Toll een boot te maken van een stukje hout. Nessa betoogde dat de mast te hoog was. Hun stemmen stegen op naar de kamer waar volwassenen maten hoe gemakkelijk plaatsen als die van hen onbereikbaar konden worden gemaakt.

Ada legde beide handen op tafel.

“Dan maken we een ander plan.”

Ren keek naar haar gevoelloze duim en toen naar de papieren.

“Ja”, zei ze. “En ditmaal beginnen we met iedereen te tellen die ervoor zal betalen.”