De dingen die nog moeten

In de keuken stonden tassen, lege kratten, een opgerolde lijn die niet van hen was en twee laarzen die aan de buitenkant meer weide dan laars waren. De koffiefilters lagen eindelijk naast de waterkoker, maar Elias kon nu het snoer niet vinden.

Ties vond het achter de krat met boeken. Hij hield het omhoog.

‘Ik raak dingen kwijt omdat jullie ze steeds handig neerleggen,’ zei zijn vader.

‘Dat zeg ik ook altijd.’

‘Ja. Vervelend als je eigen woorden terugkomen.’

Ze dronken thee uit verschillende mokken. Jet had haar koffie al op toen Renske het bakje met de kapotte kettingdelen nog even liet zien. De stukken gingen niet bij het oud ijzer. De leverancier van de ketting zou ze komen bekijken. Het herstel en de kosten daarvan moest de leverancier met Renske afspreken. De nieuwe tijdelijke bevestigingen bleven ondertussen gewoon hun werk doen.

Ties luisterde half mee terwijl hij zijn boeken uit de lage plank haalde. Zijn moeder schoof een klein stapeltje naar hem toe.

‘Deze kun je zelf. De grote doos doen wij samen.’

Hij bracht drie dunne boeken naar boven, legde ze op zijn bed en kwam terug voor de volgende. Geen enkele stapel verdween in de gangkast. Hij wist bij elk boek weer waar het stond.

De voorraadkast kon later terug naar de rechter keukenwand. Nu ze weer op hun gewone diepe ligplaats waren en niet door een ondiepe baan hoefden, had dat geen haast. Renske wilde eerst de lichte rechthoek erachter schoonmaken. Elias stelde voor het zo te laten, als herinnering aan hoeveel spullen er meestal voor stonden.

Niemand ging op zijn voorstel in.

Toen Nelle belde, stond Renske met de stoffer in haar hand. De bovenpoort was weer gesloten voordat het vak via de rivierkant werd leeggemaakt. De jonge rij bleef heel, op dat ene scheve boompje na. De grond moest nog op de afgesproken plek worden afgewerkt en de platen moesten naar de loods terug.

‘Ik kom eraan,’ zei Renske. Ze keek naar Ties. ‘Wil jij die lege kokers meenemen? Ze liggen nog bij de tas.’

Hij knikte. Elias bleef met Bram bij het huis om de laatste geleende spullen te sorteren. Jet had nog ander werk. Ze trok haar jas dicht. Ties bedankte haar bij de werkboot. Zij gaf hem een korte handdruk.

‘Je weet nu waar ik zit als er iets is,’ zei ze.

‘Ik hoop niet dat ik je weer nodig heb.’

‘Voor een rustig rondje mag ook.’

Ze stapte aan boord. De zwarte veerhouten rand van haar boot kwam los van de stootwil. Ties had de boot de afgelopen dagen vooral gezien als iets dat zijn huis kon trekken. Nu zag hij hoe klein hij eigenlijk was zonder een hele gevel erachter.

Op het pad naar de weide droeg Ties de kokers onder zijn arm. Zijn moeder had een tas met gereedschap. Ze liepen langs de brug. Ties keek één keer naar de stenen onderkant, zonder te stoppen. Boven hem reed een fietser, die niets hoefde te weten van de hoogte van zijn kamer.

In de weide stonden de hoge pollen weer boven het water uit. In de vlakke baan bleef langer water staan. Nelle liep langs de rand met een schop. Bij het scheve boompje lag een nieuw exemplaar, de wortels in een vochtige doek.

‘Die ene haal ik eruit,’ zei ze. ‘Hij houdt het niet goed.’

Ties legde de kokers bij haar neer. ‘Kunnen we hem ergens anders zetten?’

‘Ik probeer hem achter de loods. Daar kan ik beter voor hem zorgen. Maar hier wil ik een stevige rij.’

Ze duwde de schop de grond in. Renske hielp de jonge stam voorzichtig losmaken. Ties hield de lege koker vast en stapte opzij toen de kluit omhoogkwam. Er zaten minder fijne wortels aan dan hij verwacht had.

Het nieuwe boompje kwam op dezelfde plek. Nelle hield het recht, zijn moeder vulde de grond aan. Ties mocht het kokertje eromheen zetten toen zij klaar waren. Daarna stonden ze alle drie even naar het dunne ding te kijken. Het was kleiner dan de andere bomen, maar het stond recht.

Renske en Nelle keken de werkafspraken na. De bestuurder van de kleine machine had zijn uren genoteerd. Elias zou de volgende ochtend met Bram de laatste platen terugbrengen. Nelle zou met de machinist op zondagochtend de grond langs het oude pad afwerken; Renske zou komen helpen. Ze schreef de uren bij het andere werk.

Ties keek op de klok van zijn moeder toen zij een bericht verstuurde.

‘Ik moet straks naar Fara.’

‘Ik weet het.’

Ze stopte haar telefoon weg en pakte de tas. Nelle zwaaide hen uit vanaf de nieuwe wilg. Ze bleef zelf nog even om de doek weer om de oude kluit te doen.

Thuis was de keuken voller dan toen ze vertrokken. Elias had de kast weer naar de rechterwand gerold met hulp van Bram. Er lag nog een bevestigingsband op de vloer. De tafel stond vrij en het kleed was terug. Aan de deurknop hing geen trui.

Ties ging naar boven. Zijn boeken lagen op zijn bed, zijn eigen tekening op tafel. Hij zette de mok met potloden bij het raam en schoof het ladekastje een klein eindje opzij. Zo paste er meer beenruimte onder de plek waar hij de plank wilde hebben. Hij trok de losse steunlat onder het kastje vandaan en legde hem naast zijn tekening op tafel.

Zijn vader kwam tot het bovenste treetje. ‘Zullen we die steun vanavond maken?’

‘Na Fara.’

‘Na Fara,’ zei Elias.

Buiten stond het huis stil naast de paal. Ties liep over de loopplank, controleerde of zijn veters goed zaten en ging naar de haven.