Niet alvast verkocht

‘Je kunt er niet de hele middag voor gaan staan,’ zei Raf.

Cato schoof een stukje opzij. Er was ruimte genoeg om langs haar heen te lopen. Ze stond ook niet voor de tafel. Ze stond ernaast.

Raf hield een stapeltje papieren zakken tegen zijn borst. Hij keek langs haar naar de vrouw die de kijker had geprobeerd. Die was inmiddels bij de schaaltjes.

‘Die gaat misschien morgen ook bieden,’ zei Cato.

‘Ja.’

‘Op zeventien.’

‘Misschien.’

Hij zette de zakken op de grond en knielde ernaast om ze opnieuw in elkaar te schuiven. Bij de onderste zat het hengsel vast. Cato pakte het andere hengsel en hield de zak open. Raf keek even op, maar liet haar helpen.

‘We kunnen toch zeggen dat ik hem al heb getest?’

‘Dat mag je zeggen. Dan zegt die mevrouw dat zij dat ook heeft gedaan.’

‘Of mijn naam ergens bij schrijven.’

Raf stopte een scheefgevouwen zak terug. ‘Het is een veiling, Cato.’

Ze liet het hengsel los. Hij had haar naam gezegd op de manier waarop haar moeder haar naam zei als ze het afval in de verkeerde bak gooide.

Aan de andere tafel riep Farida hem. Raf stond op, pakte zijn stapel en liep weg. Cato volgde omdat haar vader ergens verderop met een man over de broodtrommel stond te praten. Kennelijk waren er deksels die vroeger beter sloten. Dat zag ze aan zijn gebaren.

Farida stond bij een tafellamp met een groene glazen kap. De voet was van donker metaal. Ze knipte hem aan. Onder het groene glas werd het tafelblad geel verlicht.

‘Negen,’ zei ze. ‘Niet vergeten.’

Raf keek naar het kaartje. ‘Dat staat erop.’

‘Voor mij bedoel ik. Morgen raak ik afgeleid en dan koop ik ineens een plantenbak.’

Ze ging een stukje door haar knieën om onder de kap te kijken. Er was een heel klein luchtbelletje in het glas. Ze wees het aan. Cato bukte mee.

‘Is dat een barst?’ vroeg ze.

‘Nee. Dat zit in het glas.’

Raf keek op zijn horloge. ‘Waar moeten deze?’

‘Bij de werktafel. En daarna even niets doen tot je wat gedronken hebt.’

Hij keek alsof hij liever nog drie stapels weg zou brengen. Toch pakte hij een beker water toen ze bij het keukentje kwamen.

Cato kreeg er ook een. Er zat een klein putje in de plastic rand. Ze draaide de beker tot het putje aan de andere kant zat.

‘Wat ga je met die lamp doen?’ vroeg ze aan Farida.

‘Naast mijn bed. Die ik nu heb, kan alleen het hele plafond verlichten of helemaal niets.’

‘Dan kun je toch een ander peertje—’ begon Raf.

‘Ik vind deze mooi.’

Hij nam een slok en liet het daarbij.

In de werkruimte wees Farida waar de zakken konden staan. Ze tilde zelf een doos op die Cato bijna had vastgepakt. Onder de open flap zaten borden.

‘Die laat jij maar.’

Cato hield haar handen tegen haar zij. Raf zette de zakken recht naast de tafel en keek naar de stapel op de vloer.

‘Die lichte vulling kunnen wij wel doen,’ zei hij.

Farida knikte. ‘Bij het bruine papier. Niet bij het schone papier voor de koffie.’

Er waren kennelijk minstens twee soorten schoon. Cato pakte een paar grote vellen die al eens om iets heen hadden gezeten. Raf streek ze niet helemaal glad. Hij vouwde ze losjes op zodat je er straks weer een prop van kon maken.

Ze deed hem na. Het derde vel scheurde bij een oud stukje tape. Ze hield de twee helften omhoog.

‘Ook bruikbaar,’ zei Raf. ‘Het hoeft geen brief te worden.’

Aan de haak naast de tafel hing Sanders groene tas. Sander schoof een rol papier op de plank erboven en vroeg of iemand de brede blauwe tape had gezien. Raf wees naar de houder vlak voor hem.

Sander keek omlaag. ‘Ik sta er met mijn neus bovenop.’

‘Niet letterlijk,’ zei Raf.

‘Dat scheelt weer lijm in mijn haar.’

Hij nam de houder mee naar het andere einde van de tafel. Sander trok een brede blauwe strook van de rol. Raf keek haar aan.

‘Je hoeft morgen geen heel kunstwerk om een hoes te maken,’ zei ze.

‘Dat was ik niet van plan.’

Hij pakte een leeg papieren zakje en streek de bovenkant tussen twee vingers. ‘Eerst kijk ik naar het nummer. Dan vergelijk ik het met het strookje. En mama kijkt mee.’

‘Ik weet al wat mijn nummer is.’

‘Als je hem koopt.’

‘Dat hoef je niet steeds te zeggen.’

Raf legde het zakje neer. ‘Jij doet steeds alsof het al gebeurd is.’

Ze vouwde haar kapotte papier dubbel. Hij had gelijk, maar ze had geen zin om hem dat nu te geven.

Even later liepen ze weer door de zaal. Anja vroeg of ze de hoes van zeventien een stukje verder van de rand wilden zetten. Raf pakte het hengseltje vast. Het nummerkaartje tikte tegen zijn pols.

‘Dat kan er dus gewoon af,’ zei Cato.

‘Als je het koordje losmaakt.’

‘En als je dan een ander nummer eraan doet?’

Raf keek haar aan. ‘Dan klopt het niet meer.’

Dat had ze zelf ook kunnen bedenken. Ze boog over de tafel om te zien hoe het koordje zat. Het was dubbel door het gaatje van het kaartje gehaald en om het hengsel geknoopt. Gewoon een kaartje. Niet iets waarmee de kijker vanzelf van haar werd.

Dorus kwam met zijn jas over zijn arm aanlopen. ‘Gaan we?’

‘Heb je die trommel gekocht?’

‘Morgen pas.’

Raf maakte een kort geluid in zijn neus. Cato gaf hem met haar elleboog een zacht zetje.

‘Hij doet het ook,’ zei ze.

Haar vader keek van haar naar Raf en begreep er niets van. Ze legden het hem niet uit.