Hier blijft hij

Anja zette een blauwe krat met een deksel op een kruk achter de uitgifte. Er zat nog niets in.

Ze vouwde het bruine buitenpapier eenmaal dubbel en legde het onderin. De gescheurde plek en de blauwe tape bleven goed te zien. Daarna kwamen de hoes met het nummerkaartje en de kijker erbij.

Cato keek toe. De zwarte buizen verdwenen onder de rand van de krat. Anja deed het deksel niet meteen dicht.

‘Dit blijft hier bij mij,’ zei ze. ‘Als ik iets moet bekijken, doe ik het hier. Dan weten we tenminste waar het is.’

Ze wees de vrijwilliger naast haar de krat aan. Die knikte en schoof er een lege doos vandaan zodat niemand er iets op zou zetten.

‘Je kunt je geld nu terugkrijgen,’ zei Anja tegen Cato. ‘Of we zoeken verder naar de goede kijker en spreken zo met je vader af wat we doen. Maar je hoeft niet met een ander toestel weg.’

Cato keek naar haar portemonnee. Daar zat nog acht euro tachtig in. Met haar zesentwintig erbij was ze weer terug bij gisteren. Behalve dat ze nu wist hoe het voelde om hem al even van zichzelf te hebben genoemd.

‘Ik wil hem liever,’ zei ze.

‘De goede,’ zei Dorus.

Ze knikte. ‘Als hij er is.’

Anja keek haar niet aan alsof dat een kinderachtige keuze was. ‘Dan gaan we eerst verder. Als het niet lukt, lopen jullie hier gewoon nog een keer langs.’

Ze schreef het betaalde bedrag en Dorus’ naam op een vel bij haar andere papieren. Hij gaf zijn telefoonnummer. Cato moest haar hand in haar jaszak stoppen om niet te gaan friemelen aan het koordje van de hoes.

Farida kwam van de andere kant van de balie. Ze had een lijst van de ingebrachte spullen bij zich, met naast sommige regels een extra streepje. Ze legde hem open voor Anja.

‘We hebben één kijker op de lijst. Die van Reinier.’

‘Ook bij de nagekomen spullen?’

‘Daar gaan we nu doorheen. Henk kijkt meteen tussen wat nog achter staat.’

Anja knikte en vroeg Lotte om de afhaalstrookjes van de kleine spullen nog even bij elkaar te houden. Niet alle kopers hoefden terug te komen, legde ze uit. Ze wilde eerst zien of er iets dubbel of onder een ander nummer stond.

Een vrijwilliger liep de werkruimte in. Cato zag hem een doos openen en aan Sander vragen wat daarin zat. Sander zette een pakje opzij om erbij te kunnen.

Hij was er gewoon. Hij pakte papier, schoof een stoel weg en ging in de deuropening staan toen een vrouw met een grote tas wilde passeren. Cato probeerde zijn handen te volgen. Ze wist niet wat ze daarmee dacht te ontdekken.

‘Ik wil hem zelf zoeken,’ zei ze tegen Dorus.

‘Je kunt niet alle zakken van iedereen open gaan maken.’

‘Dat zeg ik ook niet.’

Haar vader keek naar de krat en daarna naar de werkruimte. ‘Als je iets gezien hebt, vertel je het. Dat doe je al. Laat hen ook even werken.’

Ze voelde hoe haar wangen warm werden. Ze had het al twee keer verteld en de kijker was nog steeds nergens. Ze wist wel dat een derde keer zeggen hem niet onder een tafel vandaan zou trekken.

Raf kwam naar de balie met een klein pakje en een strookje. Hij legde ze naast elkaar voor Farida. Ze keek, knikte en liet hem het pakket aan een wachtende vrouw geven.

Daarna wreef hij met zijn hand over het tafelblad. Er zat een plakkerig stukje tape vast. Hij rolde het onder zijn vingertop tot een klein blauw balletje.

Cato had willen vragen waarom hij de rits niet even open had gedaan. Ze kon de vraag bijna tegen haar tanden voelen. Hij had zo precies gewerkt. Het kaartje bekeken, de streep op het strookje, de vouwen. Alles eromheen.

Anja stond inmiddels met Reinier aan de andere kant van de balie. Ze vroeg hem of hij de kijker vrijdag zelf had neergelegd. Hij vertelde waar hij hem had uitgepakt en hoe hij het hoesje had gezet. Hij kende niet iedereen die later was komen kijken. Dat vond Anja niet vreemd.

‘We lopen de spullen en de handelingen na,’ zei ze. ‘Ik spreek Sander zo ook over dat toestel uit zijn tas.’

Ze legde haar hand even op het deksel van de krat. Het bleef staan waar het stond.

Dorus zette de broodtrommel op een lege stoel. Er klonk een zacht metaalgeluid. Cato keek op. Haar vader trok de stoelleuning een stukje naar zich toe.

‘Hij hoeft niet op schoot,’ zei hij. ‘Hij zit niet in de weg.’

Cato knikte, hoewel ze dat helemaal niet had gevraagd. Ze ging een halve stap dichter bij hem staan.

In de zaal viel de hamer opnieuw. Er werd geapplaudisseerd om iets wat ze niet had gezien. Raf keek door de doorgang naar het podium en daarna weer naar de tafel voor hem.

Ze wachtte tot Farida haar lijst had omgeslagen voordat ze hem aansprak.