Nummer negen was eerder

‘Negen,’ zei Cato.

Raf keek naar Farida’s vinger op de lijst.

‘Je bedoelt de lamp.’

‘Ja. Toen gingen we dat papier terugbrengen.’

Cato zag weer hoe ze bij de tafel had gestaan. Het witte vlekje met het staartje. Het vel dat Sander ernaast legde. De man met de doos die tussen haar en de tafel door kwam. Ze had al die dingen verteld, maar ze hadden niet op dezelfde plek in haar hoofd gestaan.

Ze keek naar het podium.

‘Zeventien was toen nog niet verkocht.’

Farida knikte. ‘Nee. Jij moest juist terug om op tijd bij je vader te zijn.’

Raf liet het nieuwe papier los. De flap sprong omhoog en bleef half over de rand hangen. Deze keer streek niemand hem glad.

‘Maar Sander zei…’ begon hij.

Hij keek naar de werkhaak. Sander stond een paar stappen verder met een vrijwilliger te praten. De groene tas hing tussen de rollen papier en zijn jas.

Cato voelde dat haar hart sneller ging. Ze zag de lamp weer voor zich, en de witte spatjes op de tafel. Sander had net gezegd dat hij die kijker pas na haar eigen bod had gekregen.

‘Hij zei dat die kijker op de tafel zeventien was. Die hij kreeg toen hij verkocht was.’

Farida keek naar haar. Ze zei niet meteen dat het dus zo zat. Ze boog over de lijst en hield haar vinger op de lamp.

‘We gaan Anja erbij halen.’

Raf deed een stap om de tafel. Cato trok haar hand van het papier en ging mee. Ze rende niet. Ze merkte wel dat ze de mensen in de doorgang ineens allemaal erg langzaam vond.

Anja stond achter de uitgifte met Dorus. Ze had het deksel van de blauwe krat even open om het nummerkaartje bij de afhaalgegevens te houden. De kijker lag nog in de krat. Cato zag de twee witte spatjes voordat Anja het papier er weer los overheen legde.

‘We weten wanneer ik hem zag,’ zei Cato.

Haar vader draaide zich naar haar toe. Farida kwam naast haar staan.

‘Na mijn lamp,’ zei Farida. ‘Ik had hem opgehaald en bij mijn tas gezet. Cato liep met mij terug om de papieren vulling bij de inpaktafel te leggen.’

Cato wees op de lijst. ‘Negen. En toen zag ik die twee witte spatjes. Daarna ging ik nog wachten op zeventien.’

Dorus dacht even na. ‘Je kwam terug toen we bij de onderzetters waren. Twaalf stond er op tafel.’

‘Die met dat rondje erop,’ zei ze.

‘Die.’

Anja hield het afhaalstrookje niet meer boven de krat. Ze legde het naast de lijst en keek naar Raf.

‘En jij zag eerder die kijker uit de tas komen.’

‘Ja. Ik liep met de zakken. Ik weet niet welk nummer er toen werd verkocht.’

‘Dat hoef je niet te weten,’ zei Farida. ‘Je vertelt wat je weet.’

Raf knikte, maar hij slikte ook. Cato zag zijn keel bewegen.

‘Sander zei dat wat daar lag van jou kwam,’ zei Cato tegen Anja. ‘Pas nadat zeventien verkocht was. Maar ik zag het al bij de lamp. Niet toen ik mijn eigen pakje kreeg.’

Ze hoorde zichzelf sneller gaan praten en stopte. Ze wilde niet per ongeluk méér zeggen dan er was gebeurd.

Anja trok de lijst een klein stukje naar zich toe.

‘Ik gaf hem de hoes na de verkoop van zeventien,’ zei ze. ‘Dat klopt. Daarvoor lag die nog bij mij, aan de kant van het podium.’

Ze keek naar Dorus. Hij knikte.

‘Hij was met dat dienblad. Ik had net betaald,’ zei Cato.

Anja liet haar hand op het papier liggen. Ze keek niet opnieuw in de krat. Ze keek naar de inpakruimte.

‘Dan vragen we hem nu om alles uit die tas te laten zien.’

Ze zei het zo gewoon dat Cato even niet wist of ze moest meelopen. Er stond nog een man met een afhaalstrookje bij de balie. Anja vroeg Lotte om hem met Farida verder te helpen. Daarna deed ze het deksel van de krat dicht.

Dorus kwam naast Cato staan. Hij legde zijn hand niet op haar schouder, maar hield hem even bij haar rug toen een klant met een doos wilde passeren.

‘Wij blijven uit de weg,’ zei hij.

Raf had het lege, nieuwe vel meegenomen. Hij keek ernaar en vouwde het haastig dubbel. Cato wees naar de stapel vulling. Hij legde het erop. De dubbelgevouwen rand bleef boven de andere vellen uitsteken.

Sander zag hen komen. Hij stopte midden in een zin tegen de andere vrijwilliger.

Anja bleef bij de tafel staan.

‘Ik wil je tas en het materiaal erin helemaal zien,’ zei ze. ‘Wil je hem hier neerzetten?’

Ze wees op het vrije deel van de inpaktafel. Ze pakte de tas niet zelf. Ze wees ook niemand aan om voor de deur te gaan staan.

Sander keek van haar naar de haak.

‘Waarom? Ik heb je het papier al laten zien.’

‘Cato zag die andere kijker bij het afhalen van negen. Mijn zeventien kreeg je pas na de verkoop van zeventien. Dat is niet dezelfde handeling. En Raf heeft verteld wat hij uit jouw tas zag komen.’

Sander drukte zijn lippen op elkaar. Cato schoof dichter bij haar vader. Ze wilde ineens heel graag dat Raf ook daar stond.

Hij kwam naast haar, zonder dat ze hem hoefde te wenken.

Anja wachtte. Haar hand lag plat op de lege plek die ze op de tafel had aangewezen.