De avond waarop we warmte leenden

Voor onze tweede date nam Eli een papieren zak mee waar duidelijk NIET VOOR MEEUWEN op stond.

‘Juridische bescherming,’ zei hij.

‘Uitstekend. Die houden zich altijd aan bordjes.’

We kozen het bovenste pad in plaats van het muurtje aan de haven en vonden een beschut stukje gras boven het strand. Ik had een deken meegenomen. Geen magische. Dat zei ik erbij toen ik hem uitvouwde. Eli was opgelucht dat hij zonder veiligheidsinstructie kon gaan zitten.

De avond was koeler dan de dag had beloofd. Uit het westen kwam een strook wolken, bleek langs de randen. In mijn tas zat één gewoon warmtelapje uit de winkel, met acht minuten afgemeten warmte. Ik liet het zitten. Niet elk gemak dat ik aanbood hoefde een demonstratie te worden.

We aten voordat de dieren zich konden organiseren. Eli had boterhammen gemaakt met zo veel beleg dat het brood vooral bedoeld leek om onze vingers schoon te houden. Ik had aardbeien mee. Eén ervan had de hele middag in stilte zijn stevigheid verloren.

Hij at de zachte op zonder er iets van te zeggen.

‘Je hoeft niet de slechtste te nemen,’ zei ik.

‘Ik vind ze zo lekker.’

‘Echt?’

‘Ja. Niet elk vriendelijk gebaar is een opoffering.’

Ik keek hem aan.

‘Wat?’ vroeg hij.

‘Niets. Je gebruikt weer een goede zin.’

‘O. Dan moet ik zuinig zijn op de laatste.’

We praatten over belachelijke herinneringen aan school. Eli had ooit een boom gespeeld in een toneelstuk. Toen hij het decor omverliep en iets zei wat het publiek grappiger vond dan de tekst, kreeg hij een sprekende rol. Ik vertelde hoe Bex en ik parfum hadden proberen te maken van rozenblaadjes. Volgens mam rook het alsof een vuilnisbak zijn excuses aanbood.

Hij lachte met zijn hele gezicht. Ik hield van dat kleine plooitje naast zijn linkeroog en de manier waarop hij zijn hoofd boog als hij luisterde. Ik begon dingen op te merken waar ik niets aan had. Dat maakte ze heerlijk overbodig.

Na het eten gingen we op onze rug op de deken liggen, onze schouders tegen elkaar. Buiten de rand voelde het gras koud tegen mijn pols. Er vloog een meeuw over, te ver weg om het avondeten op te eisen.

‘Denk je dat mensen het weten als ze een dag meemaken die ze zullen onthouden?’ vroeg ik.

‘Soms.’

‘Ik bedenk het meestal pas achteraf.’

‘Dan weet je het ook.’

Ik draaide mijn hoofd. Hij keek al naar me.

Deze keer zat er geen zak patat tussen ons. Geen tante aan een raam. Geen nuttig werk dat op de werkbank wachtte. Alleen zijn hand naast de mijne en genoeg onzekerheid om me af te vragen of ik niet zachter moest ademhalen.

‘Mag ik je zoenen?’ vroeg hij.

‘Ja.’

Ik zei het te snel en lachte. Daardoor moest hij lachen. De eerste poging bestond vooral uit twee mensen die tegelijk probeerden op te houden met glimlachen.

De tweede ging beter.

Zijn mond was warm. Zijn hand raakte mijn wang zo licht dat ik weg kon bewegen als ik wilde. Dat wilde ik niet. Ik legde mijn vingers tegen de mouw van zijn shirt en voelde zijn arm bewegen toen hij dichterbij kwam.

Toen we uit elkaar gingen, was er aan de wereld niets veranderd dat op een weeretiket paste. De lucht koelde nog steeds af. Onder ons maakte de zee hetzelfde geduldige geluid. Mijn hart was wel een onbetrouwbaar meetinstrument geworden.

‘Goed?’ vroeg hij heel zacht.

‘Ja.’

‘Je mag een ander woord gebruiken.’

‘Dat heb ik nu niet.’

Hij zoende me weer. Kennelijk kon hij met die beperking leven.

We bleven liggen tot we door de deken heen de vochtigheid van het gras voelden. Toen haalde ik het warmtelapje tevoorschijn. Niet om de avond perfect te maken, maar omdat we allebei koude handen hadden en ik iets verstandigs bezat voor precies dat probleem.

‘Acht minuten,’ zei ik. ‘Dan lopen we naar huis.’

‘Strakke planning voor een date.’

‘Ik ben heel professioneel.’

We vouwden het lapje tussen ons open en hielden de vrijlaatrand vrij. De kleine hoeveelheid warmte trok door de stof naar onze handpalmen. Het rook een beetje naar zon op de achtermuur van de winkel, waar Agnes het weer had gevangen. Niets spectaculairs. Genoeg om de volgende paar minuten prettiger te maken.

Eli keek hoe de rand losser werd terwijl de warmte opraakte.

‘Dit soort vind ik fijn,’ zei hij.

‘Vergeleken met de binnenmoesson?’

‘Dit weet wanneer het moet stoppen.’

Het lapje koelde langzaam af. We maakten geen tweede open. We vouwden de deken op, keken of er afval in het gras lag en liepen hand in hand het pad af.

Op de hoek bij de winkel zoende hij me nog eens. Kort en een beetje scheef, omdat ik de deken nog tegen mijn schouder droeg.

‘Volgende keer,’ zei hij.

Het was fijn dat er al een volgende keer was, zonder dat we hoefden te beloven hoe alle keren daarna eruit zouden zien.

Boven stuurde ik Bex één woord.

Ja.

Ze antwoordde in hoofdletters. Daarna kwam een spraakbericht dat ik niet kon afspelen in een huis met volwassenen zonder meteen publiek te krijgen.

Op bed luisterde ik met één oordopje. Mijn wangen deden pijn van het glimlachen. In elk geval die avond was er niets dat ik wilde repareren.