Wat Bex had gevraagd

Het achterdoek was geschilderd door zes mensen met zeven meningen over blauw.

Ik zag precies waar ze het niet meer eens waren geweest. Op één stuk stond een toren in een tint die thuishoorde in een zonniger, optimistischer stad. Ernaast trok de stof samen rond een gerepareerde naad, waar het garen te dik was voor het weefsel.

Bex wachtte op me in de kerkzaal, met een naaidoos.

‘Alleen de hoek,’ zei ze.

‘Weet ik nog.’

Ze ging met de anderen opwarmen. Ik tornde de beschadigde naad los, verstevigde het zwakke stuk en naaide er een kort stoffen lipje aan om de trekkracht te verdelen. Dat kostte twintig minuten. Het was een goede reparatie. Ik had mijn schaar moeten neerleggen.

In plaats daarvan keek ik naar de blauwe toren.

Op een tafel vlakbij stonden de verfpotten open. Ik mengde wat donkerblauw door de lichtere tint, probeerde het op een restje stof en begon de linkerrand beter te laten overlopen. Het was een kleine verbetering. Toen ik eenmaal bezig was, kon ik het volgende verkeerde stukje moeilijker met rust laten.

Na de repetitie kwam Bex terug. Ze bleef naast me staan.

‘Wat doe je?’

‘Zorgen dat het bij elkaar past.’

‘Ik vroeg je de naad te repareren.’

‘Dat heb ik gedaan. Kijk.’

Ze keek niet naar de naad.

‘Die toren was van mij.’

Ik legde de kwast neer.

‘O.’

Een klein woord voor de grote fout die erachteraan kwam.

‘Ik dacht dat je wilde dat het er beter uitzag.’

‘Ik wilde dat het bleef hangen. We hebben het samen geschilderd. Het moet bij ons passen.’

‘De kleuren—’

‘Ik weet dat de kleuren niet perfect bij elkaar passen. Dat hoef je niet voor mij te ontdekken.’

Om ons heen pakten mensen schoenen en waterflessen in. Iemand speelde een overdreven droevig deuntje op de piano, tot een ander terecht zei dat diegene niet zo vervelend moest doen. Ik wilde dat iedereen vertrok. Tegelijk wilde ik een getuige die uitlegde dat ik het goed had bedoeld, alsof mijn bedoeling de oorspronkelijke toren weer terug kon schilderen.

‘Het spijt me,’ zei ik.

Bex knikte zonder me meteen gerust te stellen.

Ik bood aan de lichtere kleur opnieuw te mengen. Ze zei dat ze dat morgen zelf zou doen. Dat deed pijn. Wat nogal egoïstisch was: zij wilde haar eigen werk terug zoals het was geweest, voordat ik eraan had gezeten.

We droegen de naaidoos naar het keukentje. In de la lagen lepels uit verschillende decennia. Geen ervan paste bij de vorken. Bex zette de waterkoker aan.

‘Ik vind het fijn dat je zo veel kunt,’ zei ze. ‘Maar niet alles wat ík maak, hoeft over jouw talent te gaan.’

‘Ik probeerde niet te laten zien hoe goed ik was.’

‘Weet ik. Soms maakt dat het erger. Jij denkt dat helpen betekent dat je verantwoordelijk moet worden voor de hele kamer.’

Ik leunde tegen het aanrecht.

‘Als ik zie dat er iets niet klopt, vind ik het moeilijk om er niets aan te doen.’

‘Misschien moet je eerst vragen van wie dat verkeerde stukje is.’

De waterkoker klikte uit. Ze zette thee en deed te veel melk in de mijne. Ze was nog boos en dacht daardoor niet aan hoe ik mijn thee wilde.

‘Mijn kamer is geregeld,’ zei ze.

‘Voor september?’

Ze knikte. ‘Klein. Duur. Blijkbaar klemt het raam.’

‘Ik kan—’

Ze keek me aan.

Ik hield mijn mond.

Toen lachten we allebei. Eerst met tegenzin, daarna echt, toen ik besefte hoe dicht ik erbij was geweest een gebouw te willen repareren als antwoord op het vertrek van mijn beste vriendin.

‘Ik wil dat je langskomt,’ zei ze. ‘Niet omdat je de gordijnen kunt repareren. Omdat je mijn vriendin bent.’

‘Weet ik.’

‘Echt?’

Ik antwoordde niet meteen. Ergens onderweg was nuttig zijn een betrouwbare vervanging geworden voor vragen of mensen me erbij wilden hebben. Als ik een gordijn kon repareren, was er een reden om me opnieuw uit te nodigen. Redenen voelden veiliger dan genegenheid. Mensen konden die veranderen zonder er een verklaring voor in te leveren.

‘Volgens mij vergeet ik dat soms,’ zei ik.

Bex zette haar beker neer en stootte met haar schouder tegen de mijne.

‘Dan gaan we oefenen. Strand. Nu. Geen klusjes.’

‘Ik heb dat frame—’

‘Staat er morgen ook nog.’

We kochten patat en gingen op het lage muurtje boven het strand zitten. Bex vertelde wie ze van haar opleiding online had gevonden en waarom ze haar telefoon in zee wilde gooien als ze zag hoe moeiteloos iedereen leek te slagen. Ik vertelde over Eli en het zaagsel. Ik liet genoeg stiltes weg om het gesprek soepeler te laten klinken dan het was geweest.

‘Hij luistert,’ zei ik.

‘Naar scharnierspecificaties?’

‘Naar mij.’

Bex was even stil. Toen glimlachte ze.

‘Dat klinkt veelbelovend.’

Er landde een meeuw naast onze patat. We grepen tegelijk naar de zak en botsten met onze hoofden tegen elkaar. Ik moest zo hard lachen dat ik een beetje huilde. Dat was een goede vermomming voor een gevoel waar ik nog geen naam aan wilde geven.

We bleven tot de patat koud was. Er werd niets gerepareerd. Toch deed die middag ertoe.