Nell: Het andere eind van de reis

Kits kamer was kleiner dan de foto's deden vermoeden.

Niet omdat ze me misleid had. Camera’s deden iets optimistisch met hoeken. In het echt was er tussen bed en bureau zo weinig ruimte dat twee mensen moesten afspreken wie waar ging staan, zeker als een van hen een tas met onnodig veel thee bij zich had.

“De muur is prachtig,” zei ik, terwijl ik uit het raam keek.

“Consistent. Laat me nooit in de steek.”

Ik zette de thee op het bureau. Kit lachte en kuste me als dank.

Onze foto stond naast de lamp, niet als dramatisch pronkstuk, gewoon tussen de dingen die ze gebruikte. De gids stond op de plank. Het notitieboekje lag onder een blad voor haar opleiding. Ik vond het fijn dat het op een gewone plek lag, niet bewaard als een museumstuk.

“Mag ik?” vroeg ik.

Ze knikte.

Ik las de nieuwe pagina’s. De bakstenen muur. Bex’ melk. Een schets van een tramhalte. Een zin over de eerste geluidsopdracht, doorgestreept en daaronder eerlijker herschreven.

Op één pagina had Kit geschreven: Een goede dag hier betekent niet dat ik je minder mis.

Ik keek op. Ze keek me met een beetje onzekerheid aan.

“Ik weet het,” zei ik.

“Ik wilde het opschrijven.”

“Fijn.”

Onder de beschrijving van de kamer schreef ik erbij: De juiste persoon zit in deze kamer. De muur doet zijn best.

In de keuken ontmoetten we Bex en Asha. Bex bood thee aan en haalde het melkpak, beschermd door de dreigende kat. Asha vroeg naar de gids en, belangrijker nog, vertelde me over de volgende onmogelijke renovatie van de kartonnen kamer.

Ik had gevreesd dat ze een versie van Kit kenden die voor mij onbereikbaar was. Ze wisten inderdaad dingen die ik niet wist. Een grap uit de les. Een afschuwelijke lunch. De naam van een docent in wiens kast kennelijk elke ooit gemaakte adapter lag.

Het was niet ieder moment prettig te beseffen dat ik niet langer bij alle kleine verhalen was. Maar het was ook geen buitensluiting. Als ik iets vroeg, legden ze het uit. Als ik een grap maakte, lachten ze of niet, zoals gewone mensen. Ik hoefde niet hun beste vriendin te worden om de middag te laten slagen.

Bij haar opleiding liet Kit me tijdens de open ateliers de lesruimte zien. Kabels waren netjes opgerold. Etiketten betekenden niets voor me totdat ze ze uitlegde. Er stond een mengtafel met meer knoppen dan ik mezelf toevertrouwde en een klein podium dat gewoon leek totdat iemand het licht veranderde.

Ze speelde de geluidsreeks af waarmee ze geworsteld had.

Ik hoorde iemand een kamer binnenkomen. Ik hoorde de stilte, de ruimte daarachter, het geluid waardoor de kamer niet langer leeg was.

Mijn schouders verstrakten voordat ik begreep waarom.

“Dat,” zei Kit, terwijl ze me aankeek. “Dat kreeg ik niet goed.”

“Het werkt nu.”

“Dat weet ik.”

Ik vond het heerlijk haar dat te horen zeggen. Niet omdat zelfvertrouwen altijd aantrekkelijker was dan twijfel, maar omdat ze juist dit vertrouwen verdiend had met werk dat ze eerst voor me had willen verbergen.

Onder haar toezicht mocht ik een eenvoudig geluid op het juiste moment instarten. Ik zat er zo ver naast dat het niet subtiel te noemen viel.

“Het spookhuis lijkt een planningsprobleem te hebben,” zei ik.

Kit lachte. “Nog eens. Kijk naar de beweging.”

De tweede keer was beter. Niet goed. Beter.

Ik gaf de bediening terug voordat ik een carrière kon beginnen in deuren met vertraging.

De rest van de middag wandelden we zonder te proberen de hele stad af te werken. We aten soep. We bekeken een tentoonstelling. We zaten op een bankje en keken naar voorbijgangers. Ik vertelde Kit over de overstromingsfoto en de schoolkrant. Zij vertelde over Bex’ mouw, Asha’s maquettes en het deel van de opleiding dat ze nog steeds niet begreep.

Op een gegeven moment stopte ik met praten omdat ik besefte dat ik gelukkig was.

Niet opgelucht omdat onze relatie een toets had doorstaan. Geen plezier gespeeld om Kit gerust te stellen. Gewoon blij, op een plek die ik niet kende, naast iemand die ik wel kende.

“Wat?” vroeg ze.

“Niets.”

“Daar is die glimlach weer.”

“Het wordt een medisch probleem.”

Ze kuste me op de zijkant van mijn hoofd.

De terugtrein hing de hele middag ergens aan de rand van mijn aandacht. Ik probeerde hem de uren ervoor niet te laten opslokken. Soms lukte dat. Soms keek ik op de klok en voelde ik mijn borst strak worden.

Toen we eindelijk terugliepen naar het station, zei ik: “Ik wil niet gaan.”

“Dat weet ik.”

“Ik bedoel niet dat ik niet had moeten komen.”

“Dat weet ik ook.”

We stonden bij de poortjes terwijl de informatie op het bord veranderde. Kit hield mijn hand vast. Ik wilde een zin die het weggaan pijnloos maakte. Voor één keer verweet ik de taal niet dat ze een onmogelijke taak niet kon uitvoeren.

“Ik hou van je,” zei ik.

“Ik hou ook van jou.”

Daarna nam ik de trein. Van iemand houden stelde je niet vrij van de laatste praktische reis naar huis.