Nell: Een zakelijke ontmoeting met een reuzenkrab

In het kantoor voor toeristeninformatie stonden vier rekken met folders, een mand met ansichtkaarten en een man verkleed als krab.

De krab behoorde niet tot het vaste personeel. Hij maakte reclame voor het evenement Hardlopen voor je plezier bij de haven, een naam die twee beweringen deed die ik moeilijk te onderbouwen vond. Door zijn schuimrubberen scharen kon hij niet met het folderrek overweg, dus had hij de vrouw achter de balie ingeschakeld om te helpen.

Kit bleef in de deuropening staan.

“Interviewen we hem?” vroeg ze.

“Alleen als hij informatie over openingstijden heeft.”

We waren gekomen om de dingen te controleren die iedereen over Marden dacht te weten. De openluchtbioscoop draaide nog steeds twee keer per maand, maar op de oude poster buiten de bibliotheek stonden de data van vorig jaar. De openbare toiletten bij de haven hadden seizoensgebonden openingstijden. De creatieve ruimte boven de kringloopwinkel voor het goede doel was beschikbaar voor sommige buurtactiviteiten, maar alleen in overleg vooraf. Er bestonden verschillende goede dingen in de stad. De informatie daarover leek te zijn verspreid via een systeem van geruchten en papier dat in ramen verbleekte.

De vrouw achter de balie, met SUE op haar naambordje, luisterde naar onze uitleg en gaf ons meteen een map die dikker was dan de gids die we van plan waren te maken.

“Een deel daarvan is oud,” zei ze. “Dat staat er niet overal bij.”

“Uitstekend,” antwoordde ik. “Een archiefavontuur.”

Kit maakte met toestemming een foto van het bord met openingstijden. Ik schreef de namen op van de mensen met wie we contact moesten opnemen. De krab draaide zich naar ons toe; zijn kostuum piepte.

“Jullie zijn de gidsmeisjes?” vroeg hij.

Ik had niet verwacht dat ik zo snel een professionele identiteit zou krijgen, of dat het woord meisjes daar op die specifieke manier in zou voorkomen.

“We maken de jongerengids,” zei ik.

“Henry zei dat jullie langs zouden komen.”

“Henry?”

Op dat moment kwam Henry Ellis door de achterdeur binnen met een microfoon en een papieren beker. Hij was niet verkleed als zeedier. Dat was een van de verschillende dingen die ik leuk aan hem vond.

Henry was vrijwilliger bij de lokale radio, schreef zelfverzekerd geformuleerde berichten over plaatselijke muziek en kon een vraag stellen zonder die als een toets te laten klinken. We hadden de vorige schoolperiode aan hetzelfde mediaproject meegedaan. Het grootste deel van dat project had ik gedaan alsof mijn belangstelling voor zijn meningen zuiver intellectueel was.

“Nell,” zei hij glimlachend. “Kit. Perfecte timing.”

Kit stak een hand op als groet. Ze kende Henry van de technische ploeg van het theater. Natuurlijk kende ze hem. Een van de nadelen van een kleine stad was dat mensen die volgens jou tot verschillende delen van je leven behoorden vaak ladders van elkaar leenden.

“We nemen korte stukjes op voor Open Town Week,” legde Henry uit. “De hardloopwedstrijd, de markt, de nieuwe gids. Willen jullie allebei iets zeggen?”

Ik keek naar Kit. Zij keek naar de microfoon.

“Nu?” vroeg ze.

“Niets ingewikkelds. Waarom jullie hem maken. Waar je wilt dat mensen hem voor gebruiken.”

Ik had een antwoord klaar omdat ik er elke dag over nadacht. Kit leek er niet tegen, alleen op haar hoede nu ze op commando een mening moest geven.

“Mogen we vijf minuten?” vroeg ik.

“Natuurlijk.” Henry ging opzij. “Eerst de krab dan.”

De krab probeerde de microfoon aan te nemen en ontdekte de beperkingen van zijn scharen. Sue hield de microfoon voor hem vast. Kit keek toe met de blik die ze had als iets visueel uitstekend en praktisch rampzalig was.

Buiten stonden we naast de uitstalling met ansichtkaarten.

“Wat wil jij zeggen?” vroeg ik haar.

Ze leek verbaasd over de vraag.

“Dat we de delen laten zien die niet in de brochure staan. De onhandige route. Het goede bankje. Dingen waar je echt iets aan hebt.”

“Goed. Ik leg uit waarom de oude gids niet werkte. Jij vertelt wat we veranderen.”

“We vertellen allebei wat we veranderen.”

“Ja. Ik bedoelde… ja.”

Ze knikte. Ik wenste dat niet elke zin tussen ons op kleine zwakke plekken in de constructie gecontroleerd hoefde te worden, maar we hadden zelf gezorgd dat dat nodig was.

Henry nam ons op naast de havenmuur. Ik begon te formeel, hoorde mezelf toegankelijke mogelijkheden zeggen en hield op.

“Mag ik opnieuw beginnen?”

“Graag,” zei Kit. “Je veranderde in een folder.”

Henry lachte. Ik lachte ook en bij de tweede poging klonk ik weer als mezelf.

“We wilden een gids voor de dagen waarop je drie uur hebt, niet veel geld en geen idee waar je heen moet,” zei ik. “Met een vriend, met iemand die je beter zou willen leren kennen of in je eentje. Niet elke fijne middag hoeft te betekenen dat je iets koopt.”

Kit vertelde over de foto's en de praktische aantekeningen. Henry stelde een vervolgvraag waarop we allebei tegelijk antwoordden. We stopten, keken elkaar aan en zeiden toen helaas allebei: “Ga jij maar.”

Tijdens onze derde poging liep de krab door de achtergrond.

“Dit is onbruikbaar,” zei ik.

“Dit is uitstekende radio,” antwoordde Henry.

Toen we klaar waren, vroeg hij of hij ons op de foto mocht zetten met het voorlopige plan in onze handen. Kit stemde toe nadat ze had gecontroleerd waarvoor de foto zou worden gebruikt. Ik hield het klembord vast. Ze stond naast me, zo dichtbij dat haar camerariem langs mijn arm streek.

“Iets minder gijzeling,” zei Henry.

“Dit is onze natuurlijke professionele houding,” vertelde Kit hem.

Ik lachte. Precies op dat moment maakte Henry de foto.

Later, terwijl Kit een mededeling bij het reddingboothuis controleerde, vroeg Henry of ik naar een muziekavond wilde komen die hij hielp organiseren.

“Geen interview,” voegde hij eraan toe. “Gewoon komen.”

Het duurde onhandig lang voordat ik begreep of Henry me voor een openbaar evenement uitnodigde, of juist mijzelf, met dat evenement als aanleiding.

“Wie gaan er nog meer?” vroeg ik, een vraag waarvan ik meteen spijt had.

“Veel mensen, hopelijk. Maar ik vroeg het aan jou.”

“O.”

Hij glimlachte en maakte het moment niet erger door te doen alsof hij het niet begreep.

“Volgende week zaterdag. Ik kan de details sturen.”

“Ja,” zei ik. “Doe maar.”

Kit kwam terug met een foto van het bioscoopbericht op haar telefoon.

“Nieuwe data,” zei ze. “Echte.”

“Geweldig.”

Ik klonk te blij. Ze keek naar mij, toen naar Henry en toen weer naar het bericht.

We vertrokken met een map vol bruikbare informatie en een folder voor de hardloopwedstrijd waaraan geen van ons van plan was mee te doen. Bij de oversteekplaats vroeg Kit of Henry me voor de muziekavond had uitgenodigd.

“Ja.”

“Hij is leuk gezelschap.”

“Dat weet ik.”

Daar stopte het gesprek. Ik hield mezelf voor dat er geen reden was waarom het verder moest gaan. Vervolgens dacht ik de hele weg naar de bibliotheek aan hoe rustig Kit het had gezegd.