Nell: Alternatieven voor slecht weer, binnen

Op de ochtend van de presentatie begon het al te regenen voordat ik wakker werd. De regen leek de hele dag gereserveerd te hebben.

Dikke, vastberaden strepen water liepen langs het raam. De tuinstoel liep vol. Een plastic bloempot bewoog zich met meer doelgerichtheid over het terras dan ik kon opbrengen.

Ik controleerde de weersvoorspelling, de festivalberichten en de mail van de bibliotheek. Jo had de avond ervoor bevestigd dat alles binnen kon plaatsvinden. Er was geen reden voor paniek.

Ik raakte op een praktische manier in paniek door boterhammen te maken waar niemand om had gevraagd.

Pap trof me aan terwijl ik de vierde boterham inpakte.

“Met hoeveel mensen ben jij?”

“Onder druk mogelijk met meerdere.”

Hij nam het brood weg voordat ik een cateringbedrijf kon worden.

Om tien uur belde Celia. De activiteiten op de binnenplaats werden, afhankelijk van wat er gepland stond, naar binnen verplaatst of afgelast. De knutselactiviteit zou in de foyer van het kunstencentrum plaatsvinden. Onze presentatie bleef in de bibliotheek. De bewegwijzering werd aangepast. Henry zou de aankondigingen op de radio bijwerken.

“Wilt u mensen alstublieft niet eerst naar de binnenplaats sturen?” zei ik.

“Dat doen we niet.”

“En de ingang van de bibliotheek—”

“Jo heeft me de tekst gegeven.”

Ik hield op. Andere mensen deden hun werk. Ik hoefde niet te bewijzen dat het me iets kon schelen door al hun taken nog eens door de telefoon op te sommen.

Kit was in het kunstencentrum. Ze hielp het scherm voor de leerlingenfilm weg te halen bij een vochtige muur naast de ingang. De volwassen technicus had besloten dat de film daar niet vertoond kon worden. Kit appte dat ze later zou komen dan gepland, maar nog voor de presentatie.

Ik typte drie vragen, wiste er twee en verstuurde: Oké. Laat het weten als dat verandert. Ik richt de tafel in met Jo.

Pap reed me met de laatste dozen naar de bibliotheek. De meeste exemplaren lagen daar al, maar in deze dozen zaten de inkijkexemplaren en de losse instructiebladen voor de geluidsactiviteit. Ik had ze in een herbruikbare boodschappentas gestopt die jarenlang boodschappen had overleefd en juist vanochtend besloot een politiek protest tegen hengsels te beginnen.

Halverwege de auto en de ingang scheurde de tas.

Eén afschuwelijke seconde lang leek de hele dag te bestaan uit boekjes die op een plas afvlogen.

Pap ving de doos op. Ik greep de losse vellen. Drie inkijkexemplaren landden op de natte stoep en begonnen enthousiast Marden op te zuigen.

“O nee,” zei ik.

Het was niet mijn meest originele zin.

Jo verscheen in de deuropening met een karretje. Ze pakte eerst de droge doos en hielp me daarna de beschadigde exemplaren bijeen te rapen. De rest was in orde. Niemand was gewond. Het project bestond nog.

Ik stond in de ingang met nat haar en drie opgezwollen boekjes in mijn handen.

“Inkijkexemplaren,” zei Jo. “Ze zijn onder authentieke omstandigheden getest.”

“Ik haat authenticiteit.”

“Alleen vóór de thee.”

We legden de beschadigde exemplaren open op een lege tafel, zonder te doen alsof ze ooit weer nieuw zouden worden. Eén konden we gebruiken om te laten zien hoe de boekjes gebonden waren. Eén konden we als documentatie bewaren. Het derde was zo nat dat de havenfoto abstract was geworden.

Pap keek ernaar. “De zee zit tenminste op de goede plek.”

Ik lachte omdat het alternatief onredelijk was.

Het inrichten duurde langer dan ik had verwacht. Er moest een vrije doorgang tussen de tafels blijven. Het presentatiebord mocht de informatie over de uitgang niet afdekken. De stapel gidsen zag er uitnodigend uit, tot iemand erop wees dat je er zittend aan de tafel niet overheen kon kijken. We maakten de stapel lager. De praktische informatie zetten we bij de deur, zodat mensen die konden bekijken voordat ze besloten of ze wilden blijven.

Jo regelde de maximale bezetting, de personeelsinzet en alles rond het gebruik van het gebouw. Ik maakte bordjes. Pap vond een stoel die niet wiebelde. Een vrijwilliger, Beth, plakte op aanwijzing van de technicus een kabel vast en controleerde daarna of de tape ook echt hield.

Om twaalf uur belde Henry voor een korte livebijdrage.

“Je hebt dertig seconden,” zei hij. “Waar, wanneer, wat.”

Ik keek naar de zorgvuldig voorbereide inleiding op mijn telefoon. Die was te lang.

“De presentatie van de gids is verplaatst naar de activiteitenruimte van de bibliotheek,” zei ik toen hij me het sein gaf. “Om drie uur. Daarna kunnen mensen in kleinere groepen een exemplaar ophalen. De toegang is gratis. Neem de ingang die in de festivalupdate staat; medewerkers kunnen je de weg wijzen. Kit Malik en ik vertellen over de twaalf uitstapjes en wat er veranderde toen jongeren uit de buurt ze uitprobeerden.”

“Nog iets?” vroeg Henry.

Ik keek naar het natte inkijkexemplaar op tafel.

“Onze alternatieven voor slecht weer worden blijkbaar ongewoon grondig in de praktijk getest bij deze presentatie.”

Hij lachte en sloot het item af.

Ik legde mijn telefoon neer. Dertig seconden. Geen groots verhaal over initiatief. Gewoon iets waar mensen wat aan hadden.

Kit kwam om half twee binnen, met natte manchetten en een stevige koffer voor de recorder. Ze bleef in de deuropening staan en nam de tafels, de bordjes en mijn haar in zich op.

“Heb je met de regen gevochten?”

“Ik heb slecht onderhandeld.”

Ze legde de koffer neer en kuste mijn wang.

“Je hebt heel veel gedaan.”

“Wij,” zei ik, met een knik naar Jo, pap en Beth.

Kit glimlachte. Niet omdat ik het juiste voornaamwoord had gebruikt. Omdat ze kon zien wat er in de ruimte stond.

Om twee uur bracht mam thee en de overgebleven boterhammen. Ollie kwam achter haar aan met een pak koekjes en de blik van iemand aan wie een middagje uit was beloofd en die in plaats daarvan een bibliotheek had gekregen.

“Wat moet ik doen?” vroeg hij.

Ik overhandigde hem een stapel bladwijzers.

“Bied deze aan aan mensen die ze willen. Ga niet achter mensen aan die dat niet willen.”

“Dus geen marketingcarrière voor mij.”

“Niet vandaag.”

Het bleef regenen. We deden de deur toch open.