Niet dezelfde afspraak

Maandag lag Saars pen op de verkeerde tafel. Ze zag hem toen ze het lokaal binnenkwam: het doorzichtige ding met de blauwe inkt, naast Lottes etui. Normaal gingen ze bij het raam zitten. Nu had Lotte de stoel naast Elin gekozen.

Saar pakte haar pen voordat de les begon.

‘Dank je,’ zei ze, al had Lotte hem niet aangegeven.

‘Hij zat nog in mijn tas.’

Saar wilde iets vragen over halfvier. Ze deed het niet. Iedereen was nog aan het schuiven met stoelen. Aan de andere kant van de klas stond iemand te vertellen dat zijn vader de verkeerde trein had genomen en in dezelfde stad was uitgekomen, alleen drie uur later. Er werd gelachen. Saar ging naast Bilal zitten. Hij schoof zijn boek een beetje opzij zodat ze dezelfde opdracht konden lezen.

Na de les liep hij met haar naar de trap.

‘Jules vroeg of hij iets verkeerd had gedaan,’ zei hij.

‘Nee.’

‘Dat heb ik ook gezegd.’

Ze keek naar hem. Hij had een boek onder zijn arm geklemd, met een hoekje van een getekende lange arm ertussen. Ze kon niet zien of het bij zijn mannetje hoorde.

‘Jij had toch ook gezien dat de camera nog liep?’ vroeg ze.

‘Ja.’

‘Dan wist je dat die opname er was.’

Bilal hield bij het bordes stil. ‘Dat is niet hetzelfde als weten dat jij hem inlevert.’

Er kwam een groepje langs hen heen. Saar stapte tegen de leuning. Bilal liep verder zonder te wachten tot ze iets terugzei. Ze haalde hem bij de volgende deur weer in, maar toen stonden er al anderen om hen heen.

Om vijf voor halfvier zette Saar haar fiets naast die van Lotte. De groene jas lag over het stuur. Lotte zat op het lage muurtje en scrolde door iets op haar telefoon. Ze keek op toen Saar haar slot dichtklikte.

‘Tessa is nog aan het bellen,’ zei ze.

Saar knikte. De jas schoof bijna van het stuur. Ze pakte de mouw en legde hem wat verder naar achteren. Lotte stak haar telefoon in haar zak. Een paar seconden stonden ze allebei naar de jas te kijken, alsof die iets moest beslissen.

Tessa deed de deur open. Ze nam hen mee naar de kleine montageruimte naast het atelier. Er stond een tafel met twee schermen en een stoel waarvan de rugleuning niet meer hoger wilde. Tessa probeerde het even, gaf het op en ging zelf op die stoel zitten.

‘Ik heb Jules en Bilal laten weten dat we eerst met jullie praten,’ zei ze. ‘Zij hoeven er nu niet bij te zitten. Ik heb de gepauzeerde versie ook niet aan anderen laten zien. Welke montage hadden jullie samen bekeken?’

‘A,’ zei Saar.

‘Die bij Saar thuis,’ zei Lotte. ‘Vrijdag. Twee minuten zevenendertig.’

Tessa schreef de letter op. ‘En zaterdag is B ingeleverd.’

‘Ik had nog wat verbeterd,’ zei Saar.

‘Hebben jullie die ook samen bekeken?’

Saar schudde haar hoofd. De letter A stond klein midden op het papier. Tessa tekende er geen pijl of een kruis naast. Ze schreef alleen B eronder.

‘Ik wil dat de ruzie eruit gaat,’ zei Lotte. ‘En ik wil niet dat ze zeggen dat ik dat zo gespeeld heb.’

‘Er staat nergens dat je het zo hebt gespeeld,’ zei Saar.

‘Het zit in een film waarin ik speel.’

Saar keek naar Tessa, maar die keek terug alsof ze de zin zelf moest horen. Lotte legde haar handen op tafel. Er zat nog een klein blauw lijntje in haar duim, van de pen die ze altijd opendraaide als de les lang duurde.

‘Als je me vooraf had gevraagd, had ik nee gezegd.’

‘Dat wist ik,’ zei Saar.

Het woord wist bleef even in de kamer hangen. Ze had het niet willen zeggen. Niet zo. Maar het was eruit en Tessa vroeg niet om een zachtere versie.

‘Dus je was bang dat je het stukje zou kwijtraken als je het vroeg?’

Saar schoof haar handen onder haar dijen. ‘Hij werd er echt beter van.’

Lotte keek naar de muur. Haar mond bewoog, maar ze zei niets. Op het andere scherm stond een stilstaand beeld van een brug uit een film van iemand anders. Er liep een dun rood streepje onder. Saar wilde ernaar kijken tot Tessa weer iets vroeg.

‘Wat heb je nu op je laptop staan?’

Saar noemde de versies. De losse opnamen. De export die ze zaterdag had verstuurd. Er was nog geen definitief bestand voor het gewone programma.

‘De ingeleverde B blijft dicht,’ zei Tessa. ‘Je kunt terug naar een versie die iedereen goed vindt, iets nieuws maken of deze bijdrage terugtrekken. De gewone deadline blijft vrijdag zes uur. Voor die openingsselectie kan ik geen betwiste film laten staan.’

‘A hebben we goedgekeurd,’ zei Saar.

Lotte schudde haar hoofd. ‘Ik wil nu eerst even niet dat mijn gezicht daar staat. Ook niet in A.’

Saar trok haar handen weg onder haar benen. ‘Maar die was wel goed.’

‘Vrijdag wel.’

‘Dan kun je toch niet alles terugnemen omdat je boos bent?’

‘Ik ben niet alleen boos om die drie seconden.’

Tessa schoof haar papier opzij. ‘We gaan dit vandaag niet oplossen door Lotte toch ja te laten zeggen. Er is tijd om te kiezen wat je met de film doet. Als jullie een gesprek over de opname zelf willen, kunnen we woensdag verder kijken. Geen vertoning tot jullie daar uit zijn.’

Saar wilde zeggen dat tijd juist het probleem was. Vier dagen tot vrijdag. Drie tot de selectie. Maar Tessa kende die kalender. Ze had hem zelf getekend.

Buiten stapte Lotte op haar fiets voordat Saar haar slot open had. Ze stak haar hand op. Het was niet vriendelijk en niet onvriendelijk. Het was een hand die even omhoogging.

Saar bleef naast haar fiets staan. Ze had gehoopt dat ze na het gesprek tenminste zou weten welke versie ze moest maken. Nu had ze alleen twee letters op een vel gezien, en bij geen van beide stond nog ja.