Samen kijken

Jules was nog niet eens helemaal van zijn natte sok af toen Saar de kaart in haar laptop schoof. De bestanden kwamen in een lange rij binnen. Ze wilde alles tegelijk bekijken. Het eerste beeld van de nieuwe opname stond naast het eerste beeld van de oude, droog en veel lichter. Ze selecteerde de nieuwe en zette de andere apart.

‘Wacht,’ zei Jules.

Saar hield haar vingers stil boven het toetsenbord.

‘Mag ik een droge sok van je? Ik kan zo niet serieus naar mezelf kijken.’

Ze haalde twee zwarte sokken uit haar la. Op één stond een heel kleine sterrenhemel. Hij bekeek ze, koos ze allebei en ging op de rand van het bed zitten. Zijn schoenen zette hij op een oude krant. De bloemen stonden in het glas dat Saar van beneden had gehaald. Geen van hen wist meer waar de fles was.

Het eerste stuk ging snel. De oefentoespraak, korter dan Saar dacht. Ze haalden twee zinnen weg. Jules bleef één keer zijn haar gladstrijken en één keer aan zijn boord trekken. De tulp langs zijn oor bleef erin.

Bij de deur zat een sprongetje. Saar had de deur iets verder open gefilmd dan in de opname erna. Je zag dat mevrouw Vink ineens een halve stap terugstond. Saar probeerde het met een ander beginpunt.

‘Kun je niet meteen naar mij?’ vroeg Jules.

‘Dan mis je dat ze de bloemen aanneemt.’

‘Je kunt ze toch horen? Zij zegt dat ik snel ben. En daarna heb ik ze niet meer.’

Saar liet het geluid iets eerder beginnen en ging naar zijn gezicht. Het was duidelijk. Niet precies zoals ze het had bedacht. Wel duidelijk. Ze zette een klein tekentje bij het stukje en ging verder voordat ze het weer terug kon veranderen.

Om kwart over vier schreef ze Bilal of hij twintig minuten naar hun geluid wilde luisteren. Als hij klaar was met zijn eigen film. Er kwam een bericht terug dat zijn mannetje inmiddels licht had, maar Bilal nog een laatste bestand moest maken. Hij kon tegen vijf uur bij haar zijn. Geen uur. Twintig minuten.

Ze zei dat dat goed was.

Jules zat nu op de tweede stoel. Saar had de was van de stoel op het bed gelegd. Hij las de namen voor die in de aftiteling moesten. Els Vink. Zijn eigen naam. Saar bij camera en montage, en bij de stem achter de deur. Scenario van hen beiden. Bilal bij geluidsafwerking, als hij die inderdaad ging doen.

‘Niet met heel grote letters,’ zei Jules.

‘Die kunnen niet groter. Dan passen we niet in drie minuten.’

Hij keek naar de teller. Twee minuten achtenvijftig.

‘We moeten wat kwijt.’

‘Niet de namen.’

Ze zochten samen. Een heel stuk wachten vóór de bel kon korter. Een voet die van de ene naar de andere tegel ging, was grappig, maar niet nodig. Saar haalde hem eruit en voelde meteen hoeveel sneller Jules nu voor de deur stond. De film duurde nu twee minuten vijftig, inclusief de namen.

Bilal kwam om twee over vijf. Hij zette zijn laptoptas in de gang om hem niet te laten stoten tegen het statief. Daarna kwam hij boven met alleen zijn koptelefoon. Hij bekeek de film zonder te praten en wees toen op het stukje bij de luifel.

‘Daar valt de regen ineens weg.’

Saar hoorde het nu ook. In het beeld veranderde niets, maar het klonk alsof iemand een deken over de straat gooide. Bilal vroeg of er nog een paar seconden regen waren zonder een stem erdoorheen. Die hadden ze: vlak voordat Jules zijn eerste zin begon. Ze konden er een stukje onder leggen.

Hij schoof niet zelf achter het toetsenbord. Hij wees aan waar Saar het geluid kon laten doorlopen. Ze probeerde het, iets zachter, toen weer een beetje harder. Jules luisterde mee en tikte wanneer hij het nog hoorde. De derde keer tikte hij niet meer.

‘Klaar,’ zei Bilal.

Het was achttien over vijf. Hij zette zijn koptelefoon af. Zijn haar stond plat achter zijn oren. Saar schreef zijn naam bij de aftiteling en liet hem zien waar hij stond. Hij knikte en pakte de spullen die hij mee had gebracht.

‘Je mag nog wel even blijven,’ zei Jules.

‘Ik moet mijn eigen film nog inleveren.’

‘O ja.’

Bilal keek Saar aan. Ze wilde zeggen dat ze hem niet langer tegen zou houden. Ze zei alleen dank je en liep mee tot de trap. Hij nam de losse fles die hij in de gang naast zijn tas vond mee naar beneden en zette hem op het aanrecht. Er stond nog een beetje water in.

Mevrouw Vink belde om vijf over halfzes terug. Saar had haar even eerder gebeld op het nummer dat ze donderdag had gekregen. De afspraak was al afgelopen; ze zat thuis met thee en was benieuwd. Ze kwam naar nummer zes omdat Saar had gezegd dat het op de laptop beter te zien was.

Ze gingen in de keuken zitten. Daar paste een derde stoel wel. Saar sloot de lader aan en zette het gemaakte bestand aan, niet alleen het werkvenster met de losse stukjes.

De bloemen verdwenen achter Jules’ rug. De bel klonk. Mevrouw Vink deed open. De andere mevrouw Vink naast Saar hield een hand voor haar mond toen ze zichzelf de bloemen zag aannemen.

‘Daar praat ik gewoon door,’ zei ze.

Saar wachtte. Ze wist niet of het een compliment was.

‘Dat is precies de bedoeling,’ zei Jules.

Ze bekeken de film tot de laatste naam uit beeld was. Mevrouw Vink controleerde de spelling. Daarna zei ze dat haar zus zaterdag zeker moest komen en dat die haar toch al overal dwars doorheen hoorde praten.

Jules keek Saar aan. ‘Deze.’

Saar zette haar hand op de dichtgeklapte rand van haar schrift. De lijst met ontbrekende beelden zat ertussen. Ze hoefde hem niet meer te lezen.

‘Deze,’ zei ze.