Ingeleverd

Toen mevrouw Vink weer naar huis was, bleef haar lege stoel aan de keukentafel staan. Saar wilde hem onder de tafel schuiven en dacht toen dat dat nu werkelijk even niet hoefde.

Het was zeventien over halfzes. Dertien minuten tot de deadline. De film stond als bestand in een map met alleen de titel en de datum. Ze had hem net van begin tot eind laten zien. Alle namen stonden erin. Hij duurde minder dan drie minuten.

Ze opende de inleverpagina. Jules trok de stoel van mevrouw Vink naar haar toe en ging naast haar zitten. Bij de titel schreef Saar Aangenaam. Daaronder vulde ze hun namen in. Ze moest nog kiezen of het een eerste inzending of een vervanging was.

‘Wat is het?’ vroeg Jules.

‘Een nieuwe. Die andere is teruggetrokken.’

Ze keek naar het vakje waarin ze de oude titel had kunnen invullen. Als ze dit een vervanger noemde, leek het alsof er nog een draad van de ene film naar de andere liep. Maar het was een ander verhaal, met andere beelden en iemand die terugliep om zijn bloemen op te halen.

Ze koos nieuwe inzending.

De pagina meldde dat bijdragen na zaterdag dertien mei niet meer voor de opening in aanmerking kwamen. Saar had de zin al drie keer gezien. Toch las ze hem weer. Jules keek er ook naar en zei niets.

‘Jammer,’ zei ze.

Hij knikte. ‘Het begin vind ik juist best goed.’

Ze glimlachte, maar niet heel lang. Ze had geen zin om te doen alsof die zin haar niets meer kon schelen. Natuurlijk wilde ze nog steeds openen. Ze wilde alleen niet de film terug die op die lijst had gestaan.

Om zeventien uur achtenveertig begon de balk te lopen. Niet snel, maar snel genoeg om te zien dat hij bewoog. Saar zette haar handen naast de laptop en probeerde het scherm niet aan te raken. Jules had zijn telefoon gepakt om thuis te melden dat hij eraan kwam. Hij zette erachter dat hij morgen in het filmhuis te zien was, voor ongeveer tweeënhalve minuut.

‘Je staat er langer op dan dat,’ zei Saar. ‘Een deel is alleen je hand.’

‘Dan moeten ze extra goed opletten.’

Het bestand stond boven aan de pagina. Saar drukte op afspelen. Ze bekeek de eerste seconden en sleepte toen niet meteen naar het einde. Ze liet het lopen. De regen, de ruit, de eerste veel te plechtige zin. De deur van mevrouw Vink. De schrik. De bloemen die weer terugkwamen. Hun eigen deur, het onhandige lachen, de namen.

Bij het laatste zwarte beeld klikte ze op Inleveren.

Er verscheen een bevestiging. Ze las de titel, de speelduur en het tijdstip. Zeven minuten voor zes. Ze maakte geen overwinningsgebaar. Jules leunde achterover en trok één van Saars sokken omhoog, omdat die onder zijn hiel was geschoven.

‘Klaar,’ zei hij.

Saar knikte. ‘Klaar.’

De voordeur ging open. Haar moeder kwam binnen met haar fietssleutel nog in haar hand. Ze zag de camera, de bloemen en Jules op de stoel naast Saar.

‘We eten blijkbaar met meer mensen.’

Jules stond meteen op. ‘Ik ga zo. Ik heb haar sokken nog aan.’

Haar moeder keek naar zijn voeten. ‘Dat is een verklaring die ik niet had zien aankomen.’

Saar lachte. Ze stond op om het boeket uit het water te halen. De tulpen waren minder recht dan toen ze kwamen, maar er zaten nog bloemen aan. Ze vond de fles terug op het aanrecht, vulde hem met vers water en gaf hem aan Jules. Hij propte zijn natte sokken in een plastic zak en trok zijn schoenen aan zonder de geleende sokken uit te doen.

‘Die krijg je terug,’ zei hij.

‘Hoeft niet vanavond.’

Ze liep mee tot de deur. Hij zette de bloemen in zijn fietstas en bond de fles vast met de snelbinders, wat Saar niet verstandig vond. Ze zei het. Hij probeerde het, zag het zelf ook en besloot de fiets met de bloemen erin naar huis te lopen. Het was maar tien minuten.

‘Tot morgen,’ zei hij.

Ze stak haar hand op. Hij keek niet meer om voor ze de deur dichtdeed.

Haar moeder stond in de keuken het scherm te lezen. Ze had niets aangeklikt. ‘Is dit hem nu?’

‘Ja. Die gaat morgen mee.’

‘En die van Lotte niet.’

Saar schudde haar hoofd.

‘Dan bel ik je oma dat ze kan komen. Als jij dat wilt.’

‘Ja.’

Haar moeder pakte haar telefoon en liep naar de woonkamer. Saar bleef staan bij de laptop. Ze had gedacht dat ze nu misschien meteen alles zou willen laten zien, het nieuwe bestand drie keer afspelen, op de bevestiging tikken. In plaats daarvan had ze dorst. Ze dronk een heel glas water terwijl haar moeder vanuit de kamer de treinverbinding herhaalde.

Daarna schreef ze Bilal dat de film was ingeleverd, met zijn naam erbij. Hij stuurde een foto van zijn mannetje onder een brandende lamp. Niet het einde van zijn film, schreef hij. Alleen hoe hij er zelf bijzat.

Saar begon een bericht aan Lotte. De nieuwe staat erin. Het was geen vraag. Ze wilde er iets achter zetten waardoor het wel een vraag werd, over zaterdag, of over fietsen, of gewoon of Lotte al had gegeten. Ze liet het bij de eerste zin.

Lotte antwoordde: Ik zag de titel. Fijn dat het gelukt is.

Saar legde haar telefoon naast de laptop. Ze ging niet meteen terugschrijven dat Lotte hem ook moest kijken. Die kon zelf kiezen wanneer.

De camera moest de volgende middag terug. Saar legde hem in het tasje, controleerde of de lensdop vastzat en rolde het snoer op. Het statief klikte bij de tweede poot niet meteen dicht. Ze maakte de klem nog een keer open en probeerde het rustig. Het lichtblauwe tape zat een beetje scheef, precies zoals vorige week.

Ze zette alles naast de deur, met het inleverbriefje bovenop. Haar moeder riep dat oma een vest mee zou nemen. Saar zei dat ze dat goed vond. Ze keek nog één keer naar de lege plek op de keukentafel en ging haar moeder helpen koken.