Verzonden

Zaterdag begon Saar met de aftiteling. Ze schoof de namen iets verder uit elkaar en zette het geluid een fractie zachter. Daarna maakte ze de namen weer zoals ze geweest waren. Niemand had om een andere aftiteling gevraagd.

Het was kwart voor zes. Ze hoefde alleen nog het bestand te kiezen op de inleverpagina. De verbinding thuis was goed. Haar laptop had genoeg stroom. Er was niets wat de film tegenhield.

In de besloten speler stonden al twee andere inzendingen. Bij de eerste begon een jongen met zijn schoen aan een brugleuning vastgebonden. Saar drukte op pauze. Ze wilde niet kijken hoe hij daar kwam. Ze wilde helemaal niet weten hoe goed de andere films waren voordat ze de hare had ingeleverd.

Ze deed het venster dicht en opende haar montage.

De film zag er klein uit op haar scherm. Die deur, die gang. De jongen die naar zijn jas greep. Voor de tiende keer dacht ze dat hij iets miste. Niet veel. Iets waardoor je aan het eind niet alleen begreep wat er was gebeurd, maar nog bleef kijken toen het beeld al zwart was.

Haar moeder riep dat er nog aardappels geschild moesten worden.

‘Zo!’

Ze klikte de losse opnamen open. Een rij kleine beeldjes. C012 was verkeerd scherp. C013 had een goede stilte. Bij C014 stond Lotte naar haar te kijken. De blik die Saar woensdag meteen weer had weggeklikt.

Ze trok de opname naar het grote venster. Lotte zei dat ze ook iets mocht vinden. Saar hoorde haar eigen stem uit de luidsprekers komen. Ze zette het geluid zachter.

Er was een stukje waarin Lotte niets zei. Ze had net het script weer op de stoel gelegd. Haar mond stond strak. Ze keek vlak langs de lens, naar Saar, en ademde in alsof ze iets ging zeggen wat ze beter nog even kon bewaren.

Saar zette een begin- en eindpunt. Nog geen drie seconden.

In de film stond Jules voor de deur. Lotte zei dat het vorige week was geweest. Daarna kwam de aarzeling die Saar vrijdag zo goed had gevonden. Ze haalde de aarzeling weg en zette het nieuwe fragment op die plek.

Lotte keek Jules aan. Haar blik verschoof nauwelijks. Het leek opeens alsof er iets tussen hen bestond wat veel ouder was dan deze avond.

Saar leunde naar voren.

Ze keek opnieuw. Er zat een sprongetje in Lottes schouder, maar dat kon ze verbergen door eerder naar Jules te gaan. De kadrering was iets wijder. Ze maakte het beeld wat groter. De stoel met de groene jas verdween uit de rand. Wat overbleef was Lottes gezicht.

‘Saar!’

Ze trok haar koptelefoon over haar oren. De rechteroorschelp had een grijs lapje waar het zachte randje losliet. Haar vader had het met een paar steken vastgezet. Het prikte niet meer, maar je voelde het wel.

In de langere opname zei Lotte: ‘Je bepaalt alles.’

Saar spoelde terug naar het stukje waarin Jules had gevraagd of hij dan zelf maar moest weten wanneer ze bij elkaar kwamen. Dat stond niet in hun goedgekeurde montage. Ze hadden het woensdag één keer geprobeerd. Jules had zijn kin toen iets opgetild. Het was bijna uitdagen.

Ze zette Lottes echte antwoord erachter.

Het paste.

Niet precies, als je er lang over nadacht. Zij moest natuurlijk degene zijn die hem wegstuurde. Maar nu leek er meer in te zitten. Hij had kennelijk altijd overal over willen beslissen. Zij was er klaar mee. Het maakte de film minder eenvoudig. Lotte had maandag zelf gevraagd waarom haar personage zo naar was. Nu had ze een reden.

Saar haalde haar handen van het toetsenbord. Ze wist dat Lotte dit niet had gespeeld. Ze wist ook dat dit niet de versie was waar ze vrijdag ja tegen had gezegd.

Ze pakte haar telefoon. Lottes naam stond boven aan hun gesprek. Eerst wilde ze alleen vragen of ze thuis was. Als Lotte ja zei, kon ze de nieuwe versie sturen. Dan zou ze moeten uitleggen waar die blik vandaan kwam, en waarom Saar daar weer naar had zitten kijken.

Lotte zou zeggen dat die eruit moest. Saar wist het bijna zeker. Ze zou alleen de ruzie terugzien en niet de film. Als ze het zelf niet hadden meegemaakt, als Saar dit stukje gewoon ergens had opgenomen met een acteur, zou niemand het eruit willen halen.

Beneden schoof iemand een stoel achteruit. Haar moeder zei iets tegen haar vader over de aardappels. Saar keek op de klok. Zes uur vier.

Ze typte: Ik heb nog een ander stukje geprobeerd.

Dat klonk alsof er iets mis was. Ze haalde het weg.

Nog wat aan de montage gedaan. Hij is beter nu.

Ze las de zin. Haar duim bleef erboven hangen. Toen drukte ze op verzenden.

Op het scherm speelde Jules zijn laatste blik. Saar was er al aan gewend geraakt dat Lotte hem daarna zo aankeek. Teruggaan naar de vrijdagversie zou nu voelen alsof ze expres iets minder goeds inleverde.

Ze bewaarde het bestand onder Versie B. Eerst liet ze de oude naam erboven staan, daarna veranderde ze hem in Alleen kijken. Het was nog steeds de titel van de film, maar hij klonk steviger als er geen letter achter stond.

Tijdens het eten vroeg haar vader hoe het ervoor stond.

‘Ik ga hem zo insturen.’

‘Dan kijk ik even mee?’

Saar sneed haar aardappel open. ‘Hij staat al klaar. Ik moet alleen klikken.’

Haar vader knikte. Haar moeder wilde weten hoe laat de slotavond was en zette die in haar agenda. Saar vertelde dat het halfacht begon. Ze vertelde over het grote doek. Toen ze opstond om haar bord naar het aanrecht te brengen, was haar telefoon nog steeds stil.

Om zeven uur zesendertig koos ze het nieuwe bestand. De balk liep langzaam vol. Ze hoefde niet te wachten tot vijf voor acht. Er was nog tijd om Lotte te bellen. Ze kon het nieuwe bestand verwijderen en alsnog de vrijdagversie kiezen.

De balk werd groen. Daaronder stonden de namen van het team. Saar, Lotte, Bilal en Jules. Ze controleerde de spelling, hoewel ze die al gecontroleerd had.

Ze klikte op Inleveren.

Pas toen de bevestiging verscheen, antwoordde Lotte.

Ben bij mijn oma. Kijk morgen wel.

Saar legde de telefoon omgekeerd naast de laptop. Ze sloot het montageprogramma zonder nog een keer te kijken. Beneden liep de afwasmachine vol water. Ze bleef zitten tot hij klaar was met dat eerste lange geruis.