Nog geen cut

Woensdag schoof Tessa een deurstop onder de deur van het achterlokaal. Jules stond aan de andere kant, in de gang. Er was geen groep vrienden binnen, geen feest, zelfs geen tafel met glazen. Alleen Lotte, met haar groene jas over een stoel.

‘Waar kijk ik?’ vroeg Jules.

Saar ging naast de camera staan. ‘Eerst naar haar. Dan een beetje erlangs. Alsof je de anderen ziet.’

‘Wat doen die?’

‘Praten.’

‘Over mij?’

‘Nee. Dat is juist het vervelende.’

Jules keek naar de lege muur achter Lotte. Hij ademde uit door zijn neus. Het was maar een klein verschil. Saar zag het meteen. Ze maakte het beeld iets wijder zodat zijn hand ook te zien was, laag tegen het glas.

De eerste opname mislukte omdat de deurstop losschoot. Lotte kreeg de deur tegen haar schoen en zei iets wat ze beslist niet in een film voor de hele familie wilde hebben. Bij de tweede opname ging ergens verderop een stofzuiger aan. Bilal legde zijn koptelefoon neer.

‘Er komt een heel groot personage binnen.’

Tessa liep de gang in om te vragen of er twintig minuten niet gestofzuigd kon worden. Saar bekeek intussen de beelden. Jules stond er goed op. Lotte keek nog te veel alsof ze een zin verwachtte. Ze had haar hand al op de deurkruk voordat Jules zei dat hij dacht dat hij mocht komen.

‘Je weet het nog niet,’ zei Saar. ‘Je moet nog beslissen of je hem binnenlaat.’

‘Maar ik laat hem niet binnen.’

‘Dat weet jij. Je moet laten zien dat het misschien nog kan.’

Lotte knikte, al keek ze niet alsof het duidelijker was geworden. Ze gingen weer staan. Bilal drukte het snoer van de microfoon langs de deurpost met een stukje tape. Geen blauw tape, zag Saar. Hij had gewoon schilderstape uit een bak gehaald.

In de vierde opname probeerde Jules een andere vraag: ‘Moet ik dan zelf maar raden wanneer jullie bij elkaar komen?’ Hij hief zijn kin een beetje. Lotte antwoordde dat ze dat niet had gezegd en legde haar hand tegen de deur. Saar hield de opname. Misschien kon ze er later iets mee.

Na vijf opnamen had Saar een goed begin en een goed einde. Het midden paste niet. Ze liet Jules nog een keer wachten nadat Lotte haar laatste zin had uitgesproken. Hij wachtte zo lang dat zijn blik van Lotte naar de vloer ging en weer terug. Ze wilde het houden.

‘Lotte, zeg die laatste zin nog een keer.’

‘Welke?’

‘Dat hij niet overal bij hoeft te horen.’

‘We hadden toch ook: misschien een andere keer?’

‘Dat is zo slap.’

Lotte keek naar Bilal. Hij hief zijn handen. ‘Ik neem alleen op.’

Ze deden de scène opnieuw. Lotte sprak de zin rustig uit. Jules knikte en stapte naar achteren. Het was goed. Het kon een film worden. Alleen miste Saar de tik die ze in haar buik wilde voelen.

‘Iets kouder,’ zei ze.

Lotte keek in de lens. ‘Ik wil wel weten waarom ik dit zeg.’

‘Omdat je hem niet wilt.’

‘Ja, dat snap ik.’

Saar wilde niet dat ze zo in de camera keek. Ze wilde dat haar ogen naast de camera bleven, op Jules. Dat ze niet elke keer met haar hele gezicht kwam uitleggen waarom ze iets niet geloofde.

‘Probeer gewoon één keer wat ik vraag.’

‘Dat doe ik de hele tijd.’

Jules schoof zijn gewicht van de ene voet op de andere. Vanuit de gang hoorden ze een karretje over de tegels rijden. Tessa was weer naar voren gegaan, waar de anderen aan hun opnamen werkten. Er was niemand die hen onderbrak.

Bilal keek op de kleine teller. ‘Hij loopt nog. Wil je stoppen?’

‘Even,’ zei Saar.

Ze bedoelde dat hij even moest wachten. Het rode lampje bleef aan. Lotte zag het ook. Ze kwam een stap uit haar positie en wees op het script op de stoel.

‘We hebben dit maandag besproken. Als ik alleen zo’n gemene vriendin ben, dan is het toch ook maar één ding?’

‘Je hoeft niet alles ingewikkelder te maken.’

‘Ik probeer het beter te maken.’

‘Door elke zin tegen te spreken?’

Lotte trok haar mond dicht. Saar zag het op het scherm. Voor het eerst leek ze niet op iemand die aan het acteren was. Het maakte haar scherper, alsof het licht was veranderd.

‘Weet je,’ zei Lotte, ‘doe het dan zelf.’

‘Dat kan niet. Ik sta hier.’

‘Dat bedoel ik niet.’

‘Wat bedoel je dan wel?’

Lotte pakte het script. Ze hield het even in haar hand en legde het weer neer. ‘Dat ik ook iets mag vinden. Je doet alsof ik steeds iets verpest terwijl ik gewoon een vraag stel.’

Saar voelde de warmte tot boven haar oren stijgen. Ze dacht aan Lotte die haar bij Tessa had voorgesteld als iemand die monteerde. Aan de naam die al op het vel stond voordat Saar iets had kunnen schrijven. Aan hoeveel mensen Lotte kende, altijd al.

‘Misschien wil ik een keer zelf iets bepalen.’

‘Je bepaalt alles.’

‘Ik zeg alleen hoe ik het zie.’

‘En ik zeg dat ik niet meer alles voor jouw film wil doen.’

Er viel een stilte. Jules keek naar de deurstop. Bilal stak zijn hand naar de camera uit, maar wachtte. Saar knikte. Hij stopte de opname.

Het lampje ging uit. Lotte trok haar groene jas aan terwijl Saar de scherpte op het scherm controleerde. Dat was belachelijk. Ze wist zelf dat het belachelijk was. Ze bleef aan het wieltje draaien totdat het beeld zacht werd.

‘Ik wil best verder,’ zei Lotte. ‘Alleen niet zo.’

‘Laat dan maar even.’

Saar hoorde hoe het klonk, maar kon er niets meer achteraan krijgen dat niet zwakker zou klinken. Lotte pakte haar tas. Bij de deur bleef ze staan, nu aan de binnenkant.

‘Ik ga naar voren. Ik ben niet naar huis.’

‘Oké.’

Toen ze weg was, liep Jules naar zijn stoel om zijn telefoon te pakken. ‘Ik moet over een kwartier gaan. Mijn broertje heeft mijn sleutel.’

Bilal begon het snoer van de deurpost los te halen. De tape rolde om zijn duim. Saar vroeg niet of hij nog wilde blijven. Ze klikte de opname open. C014. Eerst zag ze Jules wachten. Toen kwam Lottes blik naar de lens, recht door het kleine scherm heen.

Ze klikte hem weer dicht voordat iemand kon zien waar ze naar keek.

Tessa kwam terug met Lotte. Ze hadden een paar minuten pauze genomen. Lotte hield een los vel vast met een andere zin erop: ‘Dat was vorige week.’ Ze wilde die één keer proberen, zonder de kille toon die Saar had gevraagd. Jules keek op de klok en zei dat hij nog vijf minuten had. Bilal plakte het losgehaalde snoer weer even vast.

Lotte hing haar jas weer over de stoel. Ze deden de scène nog één keer. Tessa stond naast de camera. Lotte zei de nieuwe zin, keek even achterom en bleef daarna met haar hand op de deurkruk staan. Jules wachtte, knikte en liep weg. Saar stopte meteen toen hij uit beeld was. Ze zei dat ze deze opname ging bekijken. Lotte knikte en pakte haar tas.

Ze ruimden samen op zonder opnieuw over de ruzie te beginnen. Jules ging naar zijn broertje. Bilal rolde het snoer op. Het losse vel bleef op de stoel liggen; Saar stopte het tussen de andere bladen.