Voorselectie

De mail kwam toen Saar met haar tandenborstel in haar mond voor de spiegel stond. Haar telefoon lag op de wasmachine. Ze zag alleen het eerste stukje: Voorlopige keuze openingsfilm.

Ze spuugde te snel uit. Er zat tandpasta op haar kin. Ze veegde het weg met haar mouw en las de mail met één hand, de tandenborstel nog in de andere.

Drie films stonden op de lijst. Alleen kijken was de middelste. De selecteurs wilden vóór donderdag nog een keer rustig kijken. Tessa had dezelfde mail naar het hele team gestuurd. Er stond geen apart compliment aan Saar. Dat hoefde ook niet. De titel stond ertussen.

In de keuken bakte haar vader eieren. De raamkruk zat vast en hij probeerde met zijn elleboog het raam verder open te duwen.

‘We staan op de lijst,’ zei Saar.

Hij keek over zijn schouder. ‘Voor dat eerste filmpje?’

Ze knikte.

‘Hé. Mooi.’

Hij legde de spatel neer, draaide het vuur laag en gaf haar een kleine duw tegen haar schouder. Haar moeder kwam in haar badjas uit de gang. Saar liet de mail zien. Ze bekeken allebei het scherm en haar moeder vroeg of het nu al online te zien was.

‘Alleen in de groep. Nog niet voor iedereen.’

‘Dan wachten we.’

Saar vond het prettig dat ze niet aandrongen. Het nieuws kon even alleen nog nieuws zijn, met gebakken eieren en koffie en haar vader die de pan van het vuur moest trekken omdat het onderaan iets te bruin werd.

Ze nam haar bord mee naar boven. Dat mocht meestal niet, maar niemand zei iets. In de groep had Bilal een bericht gezet: Camera twee maakt carrière. Jules stuurde drie juichende poppetjes. Saar schreef dat ze het zelf ook nauwelijks kon geloven en legde haar telefoon op het bureau met het scherm omhoog.

Toen Lotte belde, was het kwart over elf.

‘Waar heb je dat vandaan gehaald?’ vroeg ze.

Saar ging rechtop zitten. ‘Wat?’

‘Dat weet je best.’

‘Ik heb toch gezegd dat ik nog wat aan de montage deed?’

Lotte ademde in. Saar hoorde verkeer, alsof ze buiten stond. ‘Je hebt onze ruzie erin gezet.’

Ze kon meteen zeggen dat het maar een klein stukje was. Het lag al bijna op haar tong. Drie seconden, een zin. Ze zei het niet zo.

‘Het paste veel beter.’

‘Ik wil niet dat dat erin zit.’

Saar keek naar de mail op haar laptop. De middelste titel. ‘Je ziet helemaal niet dat het onze ruzie is.’

‘Ik wel.’

Er reed iets groots langs Lottes telefoon. Een bus misschien. Saar wachtte tot het lawaai voorbij was, maar Lotte zei niets. In die stilte begon Saar sneller te praten.

‘Het gaat niet over jou. Het is gewoon die vriendin in de film. Je zei zelf dat die eerst zo’n raar personage was. Nu zie je dat ze ook boos is om iets.’

‘Je hebt míj gebruikt omdat ik boos op jou was.’

‘Ik heb een opname gebruikt.’

Ze hoorde het verschil pas nadat ze het had gezegd. Het hielp niet om het terug te nemen, want Lotte had het al gehoord. Haar stem werd vlakker.

‘Haal hem terug.’

‘Kunnen we eerst even samen kijken?’

‘Ik heb net gekeken, Saar.’

‘Maar met mij erbij.’

‘Je had me gisteren moeten laten kijken.’

Saar wreef met haar duim over een kruimel op haar bord. Er bleef iets vets aan zitten. Ze wilde Lotte uitleggen hoe het was gegaan, die ene blik, dat er ineens een film was waar ze zelf in geloofde. Lotte zou het een smoes vinden. Als ze het zo snel zei, klonk het ook als een smoes.

‘We staan wel op die lijst,’ zei ze.

‘Dat heb ik gezien.’

‘Ik wil het niet zomaar weggooien.’

Aan de andere kant werd het stil. Nu helemaal, zonder bus, alleen het zwakke tikken van wind tegen de microfoon.

‘Ik bel Tessa,’ zei Lotte.

‘Doe niet meteen zo.’

Maar Lotte had al opgehangen.

Saar bleef met de telefoon tegen haar oor zitten. Toen draaide ze het scherm naar zich toe en tikte haar berichtvenster open. Ik bedoelde niet dat… Ze typte drie verschillende zinnen en stuurde niets. Op haar laptop begon de screensaver. In het zwarte scherm zag ze zichzelf boven haar vuile ontbijt zitten.

Binnen vijf minuten belde Tessa.

‘Lotte heeft me verteld dat er een stuk echte ruzie in de film zit waar zij geen ja tegen heeft gezegd. Klopt dat?’

‘Het is niet het hele stuk. Het zijn een paar dingen.’

‘Maar wel uit die opname?’

‘Ja.’

‘Dan heb ik de speler nu gepauzeerd. Voor de groep en voor de selecteurs. Er kan even niemand meer bij. Ik zet dat ook in een bericht aan jullie vier.’

Saar drukte haar voeten tegen de vloer. ‘Maar dan kunnen ze hem donderdag niet kiezen.’

‘We bespreken morgen wat ermee gebeurt. Vandaag blijft hij dicht. Hebben jullie iemand anders de link gegeven of het bestand gestuurd?’

‘Nee. Het stond alleen daar.’

‘Goed. Zet hem nergens anders neer. Wil je morgen na school samen met Lotte naar het atelier komen? Ik ben er vanaf halfvier.’

Saar wilde zeggen dat maandag haar moeder laat thuis was, maar dat had niets met het atelier te maken. Ze zou zelf kunnen gaan. Lotte ook. Het zou niet verdwijnen als ze nog een dag wachtte.

‘Oké.’

Tessa vroeg nog of Bilal en Jules van de gewijzigde versie wisten. Saar zei dat ze hem niet samen hadden bekeken. Na het gesprek kwam er een kort bericht in de groep. De film stond tijdelijk uit; andere inzendingen bleven gewoon beschikbaar. Tessa ging het morgen met hen bespreken. Geen van hen hoefde nu in de groep uit te leggen wat er was gebeurd.

Saar klikte toch op haar film. Er verscheen alleen de titel, met de melding dat deze bijdrage tijdelijk niet te bekijken was.

Bilal stuurde haar apart: Wat is er veranderd?

Ze keek lang naar de vraag. Daarna schreef ze: Een stukje van woensdag. Niet de hele ruzie.

Ze zag dat hij het gelezen had. Er kwam geen antwoord.

Beneden riep haar moeder of het bord terugkwam. Saar pakte het op. In de deuropening bleef ze staan, de telefoon in haar andere hand. Ze zou hun moeten vertellen dat ze niet meer naar de film konden kijken. Dat was precies de bedoeling geweest, dat ze ernaar zouden kijken. Nu wist ze niet welke woorden ze ervoor moest gebruiken.