Terugtrekken

Saar reed niet meteen naar huis. Ze zette haar fiets achter het atelier tegen de muur, daar waar niemand uit het voorraam haar kon zien. Er lag een nat blad op de bagagedrager. Ze veegde het weg en ging op het lage muurtje zitten.

Haar telefoon had genoeg batterij. Ze kon het bericht nu sturen. Dan hoefde ze er straks niet meer met haar jas aan in haar kamer over te blijven denken.

Ze opende de mail van zondag. De drie titels stonden er nog steeds. Onder haar film stonden hun vier namen. Het was lastig om zo’n bericht niet als een bewijs te zien: kennelijk hadden drie mensen die er verstand van hadden gevonden dat er iets in zat. Haar gezicht was warm geworden toen ze het voor het eerst las. Haar vader had het vuur laaggedraaid.

Ze tikte op antwoorden en schreef dat ze de film terugtrok.

Het leek te kort. Tessa had een heel bericht geschreven, met uitleg over de volgende stappen. Saar had maar één zin. Ze zette erbij dat ze misschien iets nieuws wilde maken voor het gewone programma. Misschien. Dat woord haalde ze weer weg, niet omdat ze het zeker wist maar omdat het niets te maken had met deze film.

Ze stuurde het bericht naar Tessa en zette de drie anderen erbij. Niet alleen Lotte. Jules had ook een film gemaakt die nu nergens te zien zou zijn. Bilal had de microfoon vastgehouden terwijl zij door was gegaan.

Toen ze op verzenden drukte, reed er aan de overkant iemand weg op een scooter. Het geluid sloeg even tegen de achtergevel. Verder veranderde er niets. Er kwam geen rood kruis over de lucht. Haar fiets bleef tegen de muur staan.

Ze bleef zitten tot het scherm vanzelf uitging.

Thuis had haar vader een mand met piepkleine schroefjes op de keukentafel gezet. Ze zaten in oude bakjes van broodbeleg. Hij had iets meegekregen van de zaak dat gesorteerd moest worden. Niet omdat hij er veel zin in had, zei hij, maar omdat hij anders morgen weer moest zoeken naar wat hij vandaag ergens had neergelegd.

Saar pakte een stoel. ‘Ik heb hem teruggetrokken.’

Haar vader legde een schroefje in een ander bakje. ‘Oké.’

‘Nu is er dus niks.’

Hij keek naar haar. Ze had willen zeggen dat hij daar nog iets achteraan moest denken. Niet oké, maar wat stom voor je, of wat jammer. Hij deed zijn bril af en legde hem op de tafel.

‘Wil je dat ik er iets van vind?’

Saar trok haar schouders op. ‘Ik weet het niet.’

‘Jammer dat hij niet meegaat. Ik had hem graag gezien.’

Ze knikte. Dat was beter dan dat hij zei dat het wel goed kwam.

‘Ga je iets nieuws maken?’

‘Nog geen idee.’

Hij schoof het bakje met de lange schroefjes iets naar haar toe. Saar begon te sorteren. Ze mocht niet op gevoel kiezen; sommige leken hetzelfde en waren het niet. Haar vader legde er twee naast elkaar en wees het verschil aan. Daarna liet hij haar zelf de verkeerde nog drie keer uit het bakje vissen.

Haar telefoon trilde op tafel. Tessa had bevestigd dat ze de inzending uit de speler en de voorlopige selectie had gehaald. De link liet nu alleen zien dat de bijdrage was teruggetrokken. Een nieuwe film mocht nog vóór vrijdag zes uur worden ingeleverd voor de gewone vertoning. Daar hoefde Saar vandaag niets over te beslissen.

Saar las het hele bericht. Toen stuurde ze Jules apart dat het haar speet dat zijn werk er nu niet bij zat.

Hij antwoordde: Jammer, maar liever zo. Ik had ook niet gezien wat je uiteindelijk had ingestuurd.

Ze wist niet of hij ook boos was. Ze vroeg het niet. Ze schreef dat hij gelijk had en legde de telefoon weer neer.

Na het eten ging ze naar boven. De laptop startte met het beeld van de deur als laatste miniatuur in haar programma. Ze sloot het project en verwijderde de export van B. Ook die in haar downloadmap, die ze bij het inleveren daar had gezet. Daarna zocht ze C014 op de laptop en op de losse schijf.

Het bestand was groter dan ze verwachtte. Een paar minuten en meer ruimte dan een hele map schoolwerk. Ze hoefde het niet nog eens te bekijken. Ze had het die middag gezien. Ze verwijderde beide kopieën en maakte daarna de prullenbak leeg, met de twee bestandsnamen zichtbaar in het bevestigingsvenster.

De camera stond op haar stoel. Ze haalde hem uit de tas en zocht de opname op het kleine scherm. Daar stond hetzelfde begin met Jules bij de deur. Ze verwijderde alleen dat fragment, niet de andere opnamen. De teller sprong naar het volgende bestand: de rustige laatste take die ze samen hadden gemaakt.

Saar zette de camera uit. De goedgekeurde montage A bleef op haar laptop staan, in de oude map. Die zou ze ook niet versturen. Ze schreef boven aan haar lijstje dat ze niets met Lottes beelden zou doen zonder een nieuwe afspraak. Het lijstje lag op papier. Niemand kon het later per ongeluk voor een andere versie aanzien.

Ze stuurde Lotte dat C014 en B van haar laptop, de schijf en de camera af waren. Ze maakte geen foto van het scherm om het te bewijzen.

Lotte schreef: Dank je dat je het laat weten.

Meer niet. Geen hartje. Geen vraag over morgen. Saar las de zin twee keer en legde toen de telefoon op de vensterbank.

Ze trok een schoon vel uit het blok naast haar bureau. Bovenaan wilde ze iets schrijven, maar ze wist nog niet wat. Ze draaide het vel om, vouwde het weer open en legde het plat. Daarna ging ze douchen. Het papier bleef leeg tot ze terugkwam.