Wat er nog staat

Haar moeder had de camera op de overloop gezet. Niet zomaar op de grond, maar in het tasje, tegen de muur waar iedereen erlangs kon. Saar bleef boven aan de trap staan.

‘Waarom staat die hier?’

‘Omdat hij naast de trap stond. Bijna hetzelfde, maar ik hoef er liever niet overheen te vallen.’

Haar moeder liep naar haar slaapkamer met een schoon dekbedovertrek over haar arm. Saar pakte het tasje op. Camera twee zat erin, met het snoer in een vakje dat niet meer helemaal dichtging. Woensdag moest de camera weer mee naar het atelier. Daarna mocht ze hem nog gebruiken tot zaterdagmiddag, als ze hem op tijd terugbracht voor de slotavond.

Ze droeg hem haar kamer in. Op haar bureau stonden drie glazen. Ze had geen idee hoe dat derde daar was gekomen. Het eerste was van vrijdag. Het tweede had ze gisteren meegenomen. Het derde was even vuil als de andere twee en had dus vermoedelijk ook een reden gehad.

Ze bracht ze naar beneden. Haar moeder zat aan de keukentafel met haar agenda. Ze keek op naar de glazen, toen naar Saar, en zei niets. Dat maakte het bijna erger.

‘Ik had ook boodschappen kunnen doen,’ zei Saar.

‘Dat kan morgen nog. Nu ben je er.’

Saar zette de glazen naast de gootsteen. Er lag een brief voor een bewoner van nummer acht op de mat bij de voordeur. Hun huisnummer was zes. De bezorger deed dat vaker. Haar moeder vroeg of ze hem even wilde brengen voordat het weer harder ging regenen.

Buiten was de lucht droog, maar de heg drupte nog. Saar had haar koptelefoon om haar nek laten hangen. Ze stak de brief in de verkeerde bus, merkte het toen hij al half door de klep zat en trok hem snel terug. Nummer tien. Ze was één huis te ver gelopen.

De deur ging open.

‘O, dag Saar.’

Mevrouw Vink keek naar de verkreukelde hoek van de envelop. Saar hield de brief een beetje achter haar been en vertelde dat hij voor de buren was.

‘Dan komt hij een eind,’ zei mevrouw Vink. ‘Eerst bij jou, nu bij mij.’

Saar moest lachen. Ze wist niet waarom het zo fijn was dat iemand iets zei waarop je alleen maar even hoefde te lachen. Ze wees naar de deur hiernaast en stak de brief daar in de bus. Deze keer las ze eerst het nummer.

Toen ze terugkwam, had haar moeder het montagevenster op haar scherm gezien. Ze was naar boven gegaan om iets te vragen en stond nog bij het bureau toen Saar binnenkwam. Ze had niets aangeraakt.

‘Is dit nog die oude?’

‘Het zijn alleen de bestanden.’

Haar moeder knikte naar de stoel. ‘Ik wilde vragen wat we zaterdag tegen je oma zeggen. Die wil ook komen.’

Saar legde de koptelefoon op het bureau. De filmavond met haar ouders, dat was overzichtelijk geweest. Oma zou uit een andere plaats komen. Die zou op tijd in de trein gaan zitten, een vest meenemen omdat zalen altijd zo koud waren, vragen waar ze het beste kon zitten om het goed te zien.

‘Ik weet niet of mijn film meegaat.’

‘Dan zeg ik dat.’

‘Misschien wel.’

‘Dan zeg ik dat we het vrijdag weten.’

Haar moeder wachtte niet op een ingewikkelder antwoord. Ze pakte een lege wasmand uit de hoek en ging ermee de kamer uit. Saar ging op de stoel zitten. Lotte had vandaag geen enkel bericht gestuurd. Ze had ook niet hoeven antwoorden op iets van Saar. Er was niets meer verstuurd sinds het gesprek.

Saar opende C014. Ze keek niet naar het einde. Ze zag de eerste seconden, Jules nog bij de deur, Bilal die buiten beeld vroeg of iedereen zover was. Het was een gewoon bestand. Het kon weg. De film met het ruziegedeelte kon ook weg. Dan zou Lotte tenminste weten dat er niets mee zou gebeuren.

Ze schreef: Ik kan die hele opname verwijderen. Dan is hij van mijn laptop en de schijf af.

Ze voegde eraan toe: Niet alleen het stukje.

Lotte antwoordde pas een kwartier later. Saar was intussen begonnen aan een opdracht voor geschiedenis en had twee keer dezelfde regel gelezen zonder te weten wat er stond.

Ik wil eerst zien wat er nog meer op staat.

Saar typte dat Lotte er zelf bij was geweest. Ze stopte voordat ze op verzenden drukte. Dat was een ontzettend dom antwoord. Natuurlijk was ze erbij geweest. Dat was juist waarom ze kon weten dat het anders was dan de ingeleverde film.

Met Tessa? schreef ze.

Ja. Morgen.

Saar keek naar de naam boven aan het gesprek. Twee weken geleden hadden ze elkaar plaatjes gestuurd van heel lelijke filmprijzen die ze zogenaamd zouden willen winnen. Een gouden aardappel op een voet. Een beker waarin een voet vastzat. Ze scrolde erheen en weer terug.

Oké, schreef ze.

Daarna stuurde ze Tessa een bericht. Morgen samen naar de hele opname kijken, als dat kon. Tessa antwoordde dat het om vier uur in de montageruimte kon. Ze zou de bestanden alleen daar openen, niet in de gedeelde speler. Saar moest haar laptop meenemen. Lotte kreeg dezelfde afspraak.

Saar sloot haar geschiedenisboek en legde het onder aan de stapel. Morgen moest het werk af, ook als ze met haar laptop naar het atelier ging. Ze maakte de vragen. Niet heel netjes. Het hielp dat de jaartallen zich niets van haar film aantrokken.

Voor ze ging slapen, controleerde ze of de losse schijf in haar tas zat. De kopie van C014 stond erop. Ze had het bestand zelf daarheen gesleept, uit angst iets kwijt te raken. Nu kon ze zich geen reden bedenken om het op twee plaatsen te willen hebben.

Ze deed de rits dicht en liet haar tas bij de deur staan. De camera zette ze op haar stoel, waar niemand eroverheen kon vallen.