In de zaal

De camera was al terug. Saar had hem om vier uur bij Tessa op tafel gezet, met het snoer en het statief ernaast. Tessa had de spullen nagelopen, haar op het inleverlijstje laten aftekenen en gevraagd hoe laat haar gasten kwamen. Verder niets. Camera twee stond alweer tussen de andere camera’s, lichtblauw naast geel en rood.

Om kwart over zeven stond Saar opnieuw voor het filmhuis. Deze keer maakte ze geen opname van de ingang. Haar vader stond naast haar met de fietssleutel in zijn hand. Haar moeder haalde oma bij de hoek op. Van binnen kwam het geluid van glazen, jassen, mensen die elkaar vroegen of dit de goede deur was.

‘Het is de goede,’ zei Saar tegen haar vader, voordat hij iets vroeg.

Hij keek op. ‘Fijn. Dan hoef ik niet meer door die ruit.’

Ze had hem nog bijna niets over de nieuwe film verteld. Toch wist hij al genoeg om dat te zeggen. Ze hield de deur voor hem open en ging achter hem naar binnen.

Mevrouw Vink stond bij de balie met haar zus. Ze had hetzelfde donkerrode vest aan. Haar zus droeg er een dat bijna even rood was en een bril aan een koord. Ze bekeken het programma samen, waarbij mevrouw Vink steeds met haar vinger op dezelfde regel tikte.

‘Daar staan we,’ zei ze toen Saar langskwam.

Er stond Aangenaam, met Saar en Jules eronder. Geen foto. Geen sterren. Alleen een regel in hetzelfde lettertype als de andere films. Saar vond het even kaal. Toen zag ze dat mevrouw Vink het papier dubbelvouwde met de titel naar buiten, alsof het een kaartje was dat ze wilde bewaren.

Jules kwam binnen met zijn moeder en een jongetje dat meteen naar de popcorn vroeg. Hij had zijn gewone hoodie weer aan, geen overhemd. Aan zijn voeten zag Saar een heel klein wit sterretje boven zijn schoenrand.

‘Je hebt mijn sokken nog.’

‘Voor de première.’

Zijn broertje keek van de één naar de ander. ‘Wie heeft je schoenen dan?’

Ze gingen naar binnen voordat Jules daar een uitleg voor kon verzinnen. In de zaal hingen de lampjes laag langs de muur. Saar had de ruimte alleen bij daglicht gezien, met de grote deur naar de gang open. Nu leek het doek veel groter. Haar vader ging op de vierde rij zitten, oma aan het gangpad zodat ze haar benen kon strekken. Saar nam de stoel naast haar moeder.

Twee rijen voor hen zat Lotte. Naast Bilal, die net zijn bril schoonmaakte met de binnenkant van zijn hoodie. Hij keek om, zag Saar en stak zijn hand op. Lotte draaide zich ook om. Ze glimlachte heel even. Saar glimlachte terug en ging zitten voordat ze nog iets moest bedenken.

Tessa stond voor het doek. Ze bedankte de mensen die de ruimte beschikbaar hadden gesteld en vertelde hoe kort drie minuten konden zijn als je ze eerst nog moest maken. Er werd gelachen. Saar keek naar de rand van het doek, waar straks de eerste lichte rechthoek zou verschijnen.

De openingsfilm heette Rondje. Hij was gemaakt door de twee meisjes die op de eerste dag aan de andere tafel hadden gezeten. Saar had hun namen wel gelezen maar hun film niet meer bekeken. Ze had niet willen weten hoeveel beter de eerste beelden van anderen waren.

Nu zat ze er toch. Het licht ging uit. Op het doek verscheen een jongen met een fiets waarvan het achterwiel op een lege doos stond. Hij trapte heel hard, bleef op dezelfde plaats en deed alsof hij een enorme berg op moest. Je hoorde buiten beeld een meisje verslag doen van de wedstrijd. Toen de doos scheurde, eindigde hij achteruit in een heg.

Saar lachte mee. Ze kon zien hoe ze het hadden gedaan. Dat maakte het niet minder grappig. De verslagstem bleef volkomen ernstig. De jongen trok een blaadje van zijn schouder en zei dat de wind vandaag verschrikkelijk tegenstond.

Toen het licht weer even aanging, klapte Saar met de anderen. Haar handen waren warm. Ze had daar graag zelf gestaan, vóór die eerste donkere zaal. Ze keek naar de twee meisjes die naar elkaar wezen om de ander het applaus te laten krijgen en klapte nog een beetje langer.

Na twee andere films kwam Bilals animatie. Het mannetje stak zijn arm uit. De muur schoof weg. Het lichtknopje bleek achter de muur de bel van een buurvrouw te zijn. Bij Lottes stem ging er een korte lach door de zaal, net vóór het laatste woord. Saar wist precies waar Jules de eerste keer zijn handen voor zijn mond had geslagen.

Op de tweede rij bewoog Lotte haar hoofd iets naar Bilal. Haar gezicht zag Saar niet, alleen de rand van haar krullen. Bilal keek strak naar voren tot zijn naam in beeld kwam. Toen boog hij opeens voorover, alsof hij iets heel dringends in zijn schoenen moest zoeken.

Saar glimlachte. Ze pakte het programma en hield haar vinger bij hun eigen titel. Nog één film.

Toen Aangenaam verscheen, voelde ze de armleuning onder haar hand niet meer. Jules stond op het grote doek met zijn natte haar en zijn te plechtige zin. De bloem streek langs zijn oor. Er werd gelachen. Ook achter Saar. Meer mensen dan ze had verwacht.

Ze bleef naar de ruit kijken. De regen klonk nu in de hele zaal. Ze hoorde het stukje waar Bilal hen had geholpen, en kon de overgang niet vinden. Mevrouw Vink nam de bloemen aan. Haar zus lachte op een plek die Saar niet had voorzien: toen mevrouw Vink zo vanzelfsprekend naar de vaas wees. Het lachen bracht iets los wat Saar tot dan toe strak had gehouden.

Bij de goede deur vergat Jules zijn toespraak. Saars eigen stem kwam uit de luidsprekers. Vier woorden. Ze kromp niet in elkaar, al had ze dat thuis wel steeds gedaan. Op het doek stapte Jules eindelijk naar binnen.

Daarna de namen. Ze bleven lang genoeg staan om ze allemaal te lezen.

Oma legde heel even haar hand op Saars arm. Ze zei niets terwijl het applaus begon. Saar keek niet meteen om om te zien wie er klapte. Ze bleef naar het laatste zwarte beeld kijken, tot het licht langs de muur weer aanging.