De verkeerde deur

Vrijdag om tien over twee stond Jules voor Saars huis met drie gele tulpen in een fles. Hij had een net overhemd aangetrokken onder zijn groene jack. De onderste knoop zat één gaatje verkeerd. Saar zag het en hoopte even dat hij het niet zou merken.

‘Opzettelijk,’ zei hij toen hij haar blik volgde.

‘Zeker?’

Hij keek omlaag. ‘Vanaf nu.’

Ze zetten de fles op het aanrecht. De tulpen kwamen uit de vaas thuis, met toestemming van zijn moeder, die alleen wilde dat hij ze die avond terugbracht als ze nog toonbaar waren. Saar pakte de camera en het statief. De accu was vol. Er zat genoeg ruimte op de kaart. Ze had op haar schrift een lijst met beelden gemaakt die ze nodig hadden. Er waren er negen, of elf als het laatste stuk niet in één keer lukte.

Eerst de oefentoespraak voor een ruit. Dan de bloemen die achter zijn rug verdwenen. Het aanbellen bij nummer tien. Mevrouw Vink die opendeed. Het boeket dat van eigenaar wisselde. Jules die nog één keer zijn naam probeerde te zeggen en te laat begreep dat de vrouw hem voor een bloemenbezorger hield.

Daarna het lopen naar de goede deur. Het aanbellen. De korte begroeting. Naar binnen.

Saar las het hele lijstje voor. Jules tikte met zijn vinger op het woord binnen. ‘Die hebben we gisteren al besproken.’

‘Komt goed.’

Ze wilde zeggen dat alles goed zou komen. Het bleef bij de deur.

Voor de ruit van hun eigen woonkamer kon je zijn weerspiegeling zien zonder dat de camera erin stond. Als Saar zich een beetje schuin opstelde, tenminste. Haar vader had vóór zijn werk de plant opzijgezet; haar moeder had geappt dat ze geen stoelen op straat moesten laten staan. Ze zetten het statief tussen de plantenbak en de muur, helemaal op hun eigen stoep.

Jules hield de bloemen achter zijn rug en keek naar zichzelf.

‘Goedenavond. Aangenaam. Mijn naam is…’

Hij keek naar Saar.

‘Niet naar mij,’ zei ze.

‘Ik ben mijn eigen naam kwijt.’

Ze lachten. Ze deden het opnieuw. Bij de vierde poging trok hij aan zijn boord terwijl hij bleef glimlachen naar het glas. Zijn hand kwam met de tulpen van achter zijn rug vandaan en één bloem streek langs zijn oor. Hij probeerde hem terug te duwen zonder zijn glimlach kwijt te raken.

Saar liet de opname aflopen. Ze had de grap niet bedacht. Het werkte beter dan wat ze had geschreven.

‘Deze even kijken,’ zei ze.

Jules kwam naast haar staan. Hij trok een gezicht bij de tulp. ‘Die heeft iets tegen mijn hoofd.’

‘Mogen we dit doen in plaats van dat stukje met de heg?’

‘Ja. Als die bloem het ook goed vindt.’

Hij wees naar de onderste knoop van zijn overhemd. Die stond nog steeds verkeerd. Saar zette hem niet recht.

Bij nummer tien hing mevrouw Vink een briefje achter haar eigen deur dat ze niet moest vergeten op tijd weg te gaan. Ze droeg een donkerrood vest en lage bruine schoenen. ‘Deze piepen tenminste niet,’ zei ze op de plavuizen. Ze liet Saar even binnen om te zien waar ze zou staan als de deur openging.

‘Wil je helemaal door mij naar binnen kijken?’

‘Alleen tot de kapstok.’

‘Dan haal ik die tas daar weg. Die staat nooit zo netjes in het echt.’

Ze liep het stukje met Jules door. Hij gaf de bloemen af. Zij zei dat hij ze wel heel snel kwam brengen. Hij probeerde uit te leggen dat hij voor een kennismaking kwam, maar ze wees al naar het aanrecht achter zich, waar een vaas klaarstond. Op dat moment zou hij een kaartje aan de bloemen moeten bekijken en begrijpen dat hij verkeerd stond.

‘Er zit geen kaartje aan,’ zei Jules.

Saar keek naar de stelen. Ze had een lijst met elf beelden en niet aan een kaartje gedacht.

Mevrouw Vink haalde een leeg prijskaartje uit een la. Saar schreef de verzonnen naam van de vriendin erop: Mara de Groot. Jules zou die vergelijken met het naambordje naast de deur.

Ze hingen het kaartje aan het touwtje om de stelen. Bij de eerste opname draaide het precies de verkeerde kant op. Bij de tweede vergat mevrouw Vink haar zin en zei ze: ‘O ja, daar bent u.’ Dat klonk zo opgelucht dat Jules begon te lachen.

De derde keer ging het goed tot Saar merkte dat de deur de bloemen uit beeld duwde. Ze stopte en vroeg of ze iets verder naar links mocht staan.

‘Dan sta je in mijn lavendel,’ zei mevrouw Vink.

Saar keek omlaag. De eerste groene sprietjes kwamen al langs haar schoen. Ze verplaatste het statief en begon opnieuw.

Het was vijf voor drie. Nog een halfuur met mevrouw Vink. Ruim genoeg, dacht Saar. Toen schoof er een grijze wolk voor de zon en werd het gezicht van Jules veel donkerder dan in het vorige beeld.

Ze wachtte. Er viel een dikke druppel op de tegel naast het statief. Nog een op het kaartje.

Jules keek omhoog. ‘We kunnen doen dat ik alvast huil.’

Saar pakte de camera van het statief en ging onder de luifel staan. Ze voelde haar schouders tegen haar oren kruipen. Ze hadden net genoeg goede stukken om te denken dat er een film kon zijn. Nog niet genoeg om hem te maken.

Mevrouw Vink hield de deur voor hen open. ‘Kom maar even binnen. Anders komen die bloemen straks echt tot leven.’

Ze zetten de camera op een droge stoel. De regen tikte steeds sneller op het dakje boven de voordeur. Saar keek naar de klok in de gang. Zeven over drie. De wijzers liepen gewoon verder.