Buiten de knip

Tessa had camera twee even nagekeken; Saar mocht hem nog tot zaterdagmiddag meenemen. Ze liet het tasje in de gang staan. In de montageruimte stond de kapotte stoel deze keer onder de tafel geschoven. Tessa had een gewone stoel uit de gang gehaald. Saar ging erop zitten en zette haar laptop neer. Lotte nam de plaats naast haar, met genoeg ruimte ertussen voor nog een stoel.

‘Wil je zelf afspelen?’ vroeg Tessa aan Saar.

Ze knikte. Met haar vingers bij het toetsenbord was er tenminste iets wat ze kon doen. De losse schijf tikte even toen de map openging. Lotte keek naar de bestandsnamen.

‘Dit zijn ze allemaal?’

‘Ja. Vanaf woensdag. De zaterdagse oefeningen staan in een andere map.’

‘Dat hoeft niet,’ zei Lotte.

Saar opende C014. Ze draaide het volume iets omlaag voordat ze op afspelen drukte. Tessa vroeg of het harder kon; zo was niet alles te horen. Saar schoof het terug.

Op het scherm stond Jules klaar. Hij haalde een pluisje van zijn mouw en keek langs de camera. Bilal zei iets over het snoer. Saar hoorde zichzelf vragen om nog een keer te beginnen. Haar stem klonk opgewekt en een beetje gespannen. Dat verraste haar, al wist ze nog hoe het was begonnen.

Ze lieten de opname lopen. Lotte speelde haar zin. Jules wachtte. Er ging een karretje door de gang. Saar vroeg of het kouder kon.

Naast haar bewoog Lotte niet. Saar zag haar hand op de tafel. De blauwe inkt was bijna van haar duim verdwenen. Ze liet de film doorlopen, omdat stoppen alleen maar zou laten zien op welk moment ze niet meer wilde kijken.

‘Probeer gewoon één keer wat ik vraag,’ zei haar stem.

Lotte ademde naast haar zacht uit. Op het scherm keek ze in de lens, naar de Saar die erachter stond. Bilal vroeg of de camera uit moest.

Even.

Ze wist precies dat ze dat had gezegd. Toch had ze verwacht dat het anders zou klinken. Korter misschien. Alsof ze alleen maar wilde nadenken. Ze hoorde nu een Saar die verwachtte dat iedereen bleef waar ze stond tot zij klaar was.

Tessa legde haar pen neer. Ze wees niet naar het scherm. Lotte vroeg ook niet om ergens te stoppen. Ze keken verder.

Saar had gehoopt dat de ruzie langer zou duren dan ze zich herinnerde. Dan was er ruimte geweest, misschien, voor iets wat ze tussendoor had gezegd en vergeten was. Maar het ging snel. Haar antwoord. Lottes antwoord. De stilte. Het lampje dat uitging, het bestand dat eindigde.

Het scherm bleef zwart.

‘Die blik,’ zei Lotte na een tijdje.

Saar draaide haar hoofd niet helemaal opzij.

‘Toen je zei dat ik niet alles ingewikkelder moest maken. Dat heb je er zo achter gezet.’

‘Ja.’

‘Dat leek nu alsof ik Jules gewoon zat weg te kijken.’

Saar keek naar het laatste kleine beeldje in de balk. Lotte met het script in haar hand. Ze had het papier niet verfrommeld. In haar herinnering had het bijna zo geleken, een dreiging om het hele ding weg te gooien. Maar ze had het teruggelegd. Zorgvuldig genoeg dat het niet van de stoel gleed.

‘Ik vond dat het iets meer werd,’ zei Saar.

Lotte trok een wenkbrauw op.

‘De film,’ zei Saar. ‘Dat je er meer bij dacht.’

‘Over wat er met Jules was gebeurd.’

Saar knikte.

‘Terwijl ik alleen probeerde met jou te praten.’

Tessa vroeg of Lotte nog andere bestanden wilde zien. Ze wees er twee aan, rond het einde van de middag. Saar opende ze. De eerste was de rustige nieuwe take met de zin over vorige week. Lotte was teruggekomen uit het voorste lokaal en had Tessa gevraagd de twee zinnen even met hen door te nemen. Dat hadden ze gedaan. Jules was nog op tijd bij zijn broertje geweest. In die opname zag je dat hij haast had, maar alleen omdat Saar wist dat hij haast had.

Het tweede bestand toonde de lege gang. Tien seconden geluid, geen gezichten. Bilal had de camera laten staan om iets tussen de zinnen te kunnen leggen. Saar had het maandag nog gebruikt voor die vreemde brom onder haar film zonder Lotte.

‘Dat is alles,’ zei ze.

Lotte keek naar de mappen. ‘Heb je ergens nog een andere versie gemaakt? Voor iemand?’

‘Nee. Alleen A en B. En maandag heb ik iets geprobeerd met alleen Jules. Dat heb ik niet verstuurd.’

‘Ik wil B niet meer in die speler. Ook niet als hij dichtstaat.’

Tessa knikte. ‘Dan haal ik de inzending eruit zodra jullie dat bevestigen. Ik heb hem nu al afgesloten. Ik hoef hem niet te bewaren voor de selectie.’

Saar keek naar de muur met de twee stopcontacten. De onderste stond een beetje scheef. Ze had er maandag ook naar gekeken, toen ze nog dacht dat Tessa hun uit kon leggen welke versie de juiste was.

‘Mag ik er even over nadenken?’ vroeg ze.

Lotte schoof haar stoel een stukje naar achteren. Haar knieën kwamen niet meer onder de tafel.

‘Over de hele film,’ zei Saar snel. ‘Niet of jij hem toch goed moet vinden.’

Tessa stelde voor dat Saar voor vanavond liet weten of ze hem terugtrok. Tot die tijd bleef alles afgesloten. Lotte hoefde de opname nu niet op haar eigen telefoon te krijgen als ze dat niet wilde. Ze wilde dat niet. Ze wilde alleen weten wat er was.

Toen ze opstonden, vroeg Saar of de ruwe opname erna weg mocht.

‘Ja,’ zei Lotte. ‘Als je hem nergens anders voor gebruikt.’

‘Nee.’

Tessa keek hen beiden aan en herhaalde alleen de afspraak: na de afhandeling geen hergebruik van C014. Saar zou haar eigen kopieën verwijderen. Ze hoefden er niets ingewikkelds van te maken. Geen bewijsmap, geen nieuwe film over deze ruzie.

Saar deed de laptop dicht. Op de gang pakte Lotte haar jas van de leuning. Er was geen aanleiding om elkaar vast te pakken. Ze zeiden allebei dag tegen Tessa en liepen naar hun fietsen.

Saar zette haar tas op de bagagedrager. Lotte was al bij het hek.