De tent hoorde alles

De brief was gelezen. Fen liet haar boek zakken en keek naar het dak. Het meisje in het verhaal was naar buiten gegaan zonder haar jas. Fen wist niet of ze het een goed einde vond. Ze wilde nog iets langer bij haar blijven, maar er waren alleen lege bladzijden over.

‘Uit?’ vroeg Mila.

Fen knikte.

‘De mijne nog niet.’

Mila draaide zich een beetje op haar zij zodat het laatste licht beter op de bladzijde viel. Fen schoof haar eigen boek in het zakje naast haar mat. Het stak er half uit. Ze liet het zo.

Buiten was het veld stil aan het worden. Niet helemaal stil. Er werd nog gepraat bij een caravan verderop. Iemand liep naar de kraan. Fen hoorde het korte spetteren van water in een bak en daarna een kraantje dat met een tik dichtschoot.

Ze stak haar arm uit en drukte op het lampje.

Mila keek op. ‘Mooi. Ik zag het al bijna niet meer.’

Fen hield het licht zo dat het op Mila’s boek viel. Haar eigen hand maakte een grote schaduw over de bladzijde. Ze trok hem iets terug.

De stemmen bij hun caravans werden zachter. Michiel zei iets tegen Koen. Het antwoord kwam van verder weg en Fen kon het niet verstaan.

Ze ritste haar slaapzak tot onder haar armen dicht. Het was warm genoeg zonder, maar zo lagen haar benen ergens in. Ze schoof haar voeten heen en weer tot de onderkant goed zat.

Mila las nog één bladzijde. Daarna legde ze ook haar boek weg.

‘Mag de lamp uit?’

Fen drukte op het knopje. De tent werd eerst helemaal donker. Toen verscheen de vlek van de paallamp op het doek. Hun ogen moesten er gewoon even aan wennen.

Fen draaide haar hoofd naar de deur. De onderste rits zat dicht. Boven was een klein stukje open waar lucht door kwam. Ze hoorde een insect tegen het buitendoek tikken. Daarna vloog het verder.

Ze dacht aan de toren. Aan de bomen die van boven verschillende vormen hadden gehad. En aan de rups, waar Mila tegen haar aan was geschoven alsof de hele bank plotseling te klein werd.

Mila bewoog haar voeten.

‘Lig je goed?’ vroeg Fen.

‘Ja. Jij?’

‘Bijna.’

Ze schoof een klein stukje op haar mat. Het roestbruine doek van haar slaapzak streek langs de groene bodem. Haar kussen kraakte zacht onder haar oor.

Er liep iemand over het gras.

Fen hield op met bewegen. Ze hoorde drie stappen, een pauze en nog een stap. Iets rammelde kort. Metaal tegen metaal.

‘Hoor je dat?’ vroeg ze.

‘Ja,’ zei Mila.

Fen wachtte op nog een geluid. Het kwam meteen: een heel zacht schrapen, alsof iets langs een stoel ging.

Ze ging rechtop zitten.

Mila deed dat ook. Ze had niet eens gevraagd of het weer misging. Ze zat gewoon naast Fen, met haar slaapzak tot haar middel.

Fen pakte de lamp en ritste de ingang een stukje open. Er kwam koele lucht langs haar pols. Ze keek eerst naar de tafel van haar ouders. De stoelen stonden er nog. Haar moeder zat onder de luifel en keek op toen ze de rits hoorde.

Verderop liep Rinus. Hij droeg een pan met een deksel erop. Bij iedere stap schoot het deksel een klein stukje opzij.

‘O,’ zei Fen.

Rinus zag hen en knikte. ‘Goedenavond.’

‘Hoi,’ zei Mila.

Hij liep naar het afwasgebouw. Zijn sandalen maakten een sloffend geluid op het stuk zand naast het gras. Even later was hij achter de haag verdwenen.

Fen keek nog één keer naar de luifel. Judit stak haar hand op. Fen stak haar eigen hand terug en trok de rits weer bijna dicht.

Mila liet zich langzaam op haar kussen zakken.

‘Ik dacht even dat iemand iets tegen de stoel zette,’ zei ze.

Fen knikte. Ze had van alles gedacht zonder één ding helemaal af te maken.

Ze hield het lampje in haar hand. De bundel schoot over het dak en bleef op een naad staan. Fen boog haar vingers ervoor. Er verscheen een dikke snavel op het doek.

‘Daar is je kip weer,’ zei Mila.

Fen bewoog de snavel een paar keer. Mila legde haar hand erachter en veranderde hem met twee vingers in iets met oren.

‘Hugo,’ fluisterde Fen.

‘Hugo heeft geen oren als een konijn.’

Mila probeerde de vingers een beetje te buigen. De schaduw werd een hond met een heel vreemd hoofd. Ze moesten allebei zo lachen dat Fen de lichtbundel niet meer stil kon houden.

Van buiten vroeg Michiel of ze het gezellig hadden.

‘Ja!’ riep Mila.

Fen deed het lampje uit. Ze voelde nog hoe het lachen in haar buik zat. Ze legde de lamp terug met het knopje naar boven.

Ze praatten nog even over Hugo. Mila vertelde dat de hond vroeger vaak meeging op lange wandelingen, maar nu liever op de bankjes bleef liggen. Dat had de vrouw verteld toen Fen boven op de toren stond. Mila had het nog niet eerder gezegd. Ze had alleen zijn haren laten zien.

Fen luisterde. Ze zag de hond weer met zijn kop op Mila’s voet. Boven had ze gedacht dat het beneden heel stil was geweest. Er was dus ook gewoon gepraat.

Na een tijdje bleven de antwoorden aan de andere kant langer uit. Mila mompelde nog iets wat Fen niet goed verstond.

Fen schoof haar hand onder haar wang. Buiten klonk opnieuw een stem. Daarna klapte er een deur dicht. Ze hoorde nog steeds alles, maar niet meer alles tegelijk.

Ze dacht dat ze straks misschien toch weer rechtop zou gaan zitten. Nu lag ze nog goed. Haar voeten waren warm. Het knopje van de lamp zat vlak bij haar hand.

Een stukje verderop ritselde het gras. Fen bewoog haar tenen in de slaapzak en liet het ritselen.