Een jongen met zestien winkelwagens

Op het boodschappenlijstje stond eten waar niet veel aan hoeft te gebeuren.

Daaronder had mam melk, fruit, brood en iets wat Toby zonder vergadering opeet geschreven. In het lijstje zat geld gevouwen: minder dan Leila zonder goed op te letten zou hebben uitgegeven, en een bedrag waarvoor ze liever niet verantwoordelijk was geweest. Ze moest het zien te laten volstaan.

Woensdag ging ze na school naar de supermarkt, omdat die tussen de bushalte en het hotel lag. Haar tekenmap tikte tijdens het lopen tegen haar been. Ze had hem op de afdeling willen laten, maar iets waardevols achterlaten op een plek waar ze er niet bij kon, begon te voelen als nog een kleine versie van moeten verhuizen.

De winkelwagen nam haar muntje aan en weigerde los te komen.

Ze trok aan de duwstang, duwde hem terug en probeerde het nog eens. De ketting rammelde. Een vrouw die achter haar wachtte, koos zonder iets te zeggen een andere rij, wat op de een of andere manier vernederender was dan te horen krijgen dat ze het verkeerd deed.

“Het ligt aan die erachter,” zei een stem.

Leila draaide zich om.

De jongen die ze vanuit de bus had gezien stond naast een lange rij winkelwagens. Van dichtbij leek hij ongeveer haar leeftijd. Zijn supermarktjas was te ruim bij zijn lijf en te kort bij zijn polsen. Aan de rits hing een naambordje op zijn kant.

“Het wiel zit vast,” zei hij. “Duw die een stukje terug en probeer dan de jouwe.”

Dat deed ze. De winkelwagen schoot zo plotseling los dat hij tegen haar scheenbeen sloeg.

“Uitstekend,” zei ze tussen haar tanden.

Hij trok een meelevend gezicht dat zijn geamuseerdheid niet helemaal kon verbergen.

“Ze worden graag onthouden.”

“Doen ze dat allemaal?”

“Alleen degenen die een persoonlijke wrok koesteren.”

Hij schoof de rij wagens verder onder de overkapping. Ze telde ze zonder het van plan te zijn. Zestien, allemaal vastbesloten een net iets andere route te volgen.

“Mag dat?” vroeg ze.

“Wat?”

“Zoveel.”

Hij keek langs de rij naar achteren.

“Ik probeerde het kleinere groepje te halen. De rest bemoeide zich ermee.”

Ondanks haar scheenbeen glimlachte ze.

Hij pakte de losse ketting en haakte hem weg van het wiel. Op zijn handen zaten kleine krasjes, van het soort dat je opliep door dingen te doen in plaats van je bezig te houden met hoe ze eruitzagen. Onder één duimnagel zat een bleek halvemaantje aarde.

Leila keek weg voordat kijken staren werd.

Binnen pakte ze het mandje uit de winkelwagen en besefte toen dat ze hem dan voor niets had losgekregen. Ze zette het terug. Haar map nam de halve wagen in, zodat er een smalle strook voor de boodschappen overbleef.

Ze begon met de dingen die ze begreep. Brood. Bananen die langer dan één dag zouden meegaan. Melk in een verpakking die klein genoeg was voor het vak in de gedeelde koelkast dat Mo aan mam had laten zien, met hun kamernummer erop. Toen bleef ze voor de kant-en-klaarmaaltijden staan en probeerde maaltijden per pond uit te rekenen zonder er een schoolopgave van te maken waarvoor ze kon zakken.

Thuis zou een zak rijst handig zijn geweest. Hier waren daar een pan, een kookplaat en een keuken die bestond voor nodig. Uit gewoonte legde ze hem in de wagen, keek er even naar en zette hem toen terug.

Naast haar vergeleek een vrouw twee verpakkingen van hetzelfde eten in verschillende formaten. Leila wilde vragen of de ene voordeliger was en deed het niet. Ze kon het uitrekenen. Dat moest ze kunnen.

Tegen de tijd dat ze bij het fruit kwam, had ze genoeg dingen toegevoegd, weggehaald en vervangen om het totaalbedrag kwijt te zijn.

Haar telefoon ging. Toby.

“Kun je ontbijtgranen meenemen?”

“Die zijn er nog.”

“Andere.”

“Nee.”

“Die we hebben worden te snel zacht.”

“Eet sneller.”

“Leila.”

Ze sloot haar ogen.

“Ik zal kijken.”

“En lijm.”

“Om op te eten?”

“Voor het huis.”

Ze dacht aan zijn kartonnen muren die met smalle strookjes tape bij elkaar werden gehouden.

“Ik kijk wel.”

Bij de kantoorartikelen zat de goedkoopste lijm in een verpakking met twee stiften die hij niet nodig had en een schaar die te klein was voor haar hand. Ze bleef ernaar kijken tot een winkelmedewerker vroeg of hij kon helpen.

Het was de jongen van de winkelwagens, nu met een doos keukenpapier.

“Alleen lijm,” zei ze.

Hij wees naar de bovenste plank.

“Los flesje. Minder vrolijke verpakking.”

Ze reikte ernaar. Hij wachtte zonder het voor haar te pakken, wat ze waardeerde omdat ze er prima bij kon.

“Kunst?” vroeg hij, met een knik naar de map.

“Ja.”

“Wat voor soort?”

“Vooral tekenen.”

Hij knikte alsof dat iets gewoons was om goed in te zijn.

“Mijn oma tekent plannen voor haar tuin,” zei hij. “Daarna negeert ze die omdat ze weer een plant heeft gevonden.”

“Dat klinkt bekend.”

“Teken je tuinen?”

“Nee. Plannen negeren.”

Hij glimlachte.

Zijn naambordje hing nu goed. MICAH.

Leila keek ernaar en toen naar zijn gezicht.

Hij merkte het op.

“Je spreekt het uit zoals het er staat,” zei hij. “Meestal.”

“Leila.”

“Zonder naambordje?”

“Dat lukt best.”

Iemand riep hem vanuit het volgende gangpad. Hij tilde de doos keukenpapier op.

“Succes met de lijm.”

“Het is geen ingewikkelde aankoop.”

“Je stond er nogal lang over na te denken.”

Ze voelde haar gezicht warm worden. Hij liep al weg, zonder te kijken wat zijn opmerking deed.

Bij de kassa kwam het totaal hoger uit dan het geld dat mam had achtergelaten. Niet veel hoger. Genoeg.

Leila had muntjes in het kleine vakje van haar tas, bewaard voor de bus voor het geval het pinapparaat niet werkte. Die kon ze gebruiken en het mam later vertellen. Ze kon de ontbijtgranen weghalen die Toby niet nodig had. Ze kon de lijm weghalen.

De caissière wachtte terwijl ze het vakje doorzocht. De mensen achter haar leken niet geïnteresseerd. Toch voelde het alsof de hele rij precies kon zien wat ze uitrekende.

Ze haalde de tweede doos ontbijtgranen eruit.

“Die niet, sorry.”

De caissière haalde hem zonder commentaar van de rekening.

Buiten bleef het muntje weer steken toen ze de winkelwagen terugzette. Deze keer wist ze welk wiel ze moest bewegen. Het hielp niets.

Micah verscheen aan het andere eind van de overkapping, met een reflectiehesje over zijn jas.

“Persoonlijke wrok?” vroeg hij.

“Een langdurige.”

Hij duwde de wagen ernaast terug, maakte de ketting los en stapte opzij terwijl zij haar muntje pakte.

“Dank je.”

“Geen probleem.”

Ze schoof de boodschappentas om haar pols en probeerde de map onder dezelfde arm te dragen. De melk kantelde. Een bananensteel haakte achter de vouw van het lijstje.

“Heb je een tweede tas nodig?” vroeg hij.

“Nee. Het gaat wel.”

Hij keek naar het geheel en toen naar haar gezicht.

“Goed.”

Ze liep naar het hotel, waarbij de map om de paar passen weggleed. Bij de oversteekplaats sneed het uitgerekte hengsel in haar vingers. Ze wenste dat ze de tweede tas had aangenomen en ergerde zich aan hem omdat hij zo verstandig was geweest die aan te bieden.

Terug in kamer 214 pakte Toby de boodschappen uit met de concentratie van iemand die bewijs zocht.

“Geen ontbijtgranen?”

“Er zijn ontbijtgranen. De ontbijtgranen die we al hadden.”

Hij vond de lijm.

“O.”

Ze ging op bed zitten en wreef over de rode streep die de tas over haar vingers had achtergelaten.

Hij kwam met het kartonnen huis en hield een muur omhoog.

“Kun jij deze hoek doen?”

Ze pakte de lijm, trok een dun streepje langs de rand en drukte de delen op elkaar. Toby keek aandachtig en leerde zonder toe te geven dat hij daarmee bezig was.

Na een poosje zei hij: “Die oude ontbijtgranen zijn best goed als je niet praat onder het eten.”

Leila keek hem aan.

“Dan heb jij misschien een probleem.”

Hij grijnsde en nam de muur terug.

Die avond tekende ze de overkapping voor de winkelwagens uit haar hoofd. De lijnen waren niet recht, maar er zat beweging in. Zestien in elkaar geschoven vormen, allemaal ergens naartoe op weg.

De jongen tekende ze niet.

Nog niet.