Bijna een date

Micah nodigde haar uit voor de open middag van de volkstuinen, in een bericht waaruit lastig viel op te maken of hij haar uitnodigde om tijd met hem door te brengen of een courgetteplant te kopen.

Oma zegt: neem iedereen mee die er kredietwaardig uitziet. Ik negeer het kredietwaardige deel. Zaterdag?

Leila liet het Esme zien.

“Dat is een date,” zei Esme.

“Zijn oma staat erin.”

“Mensen met oma's daten ook.”

“Er staan ook planten in.”

“Sommige mensen daten daarmee. Ik oordeel niet.”

Leila nam haar telefoon terug voordat Esme iets onherroepelijks kon typen.

Zaterdag droeg ze de blauwe trui, hoewel het volgens de voorspelling te warm zou worden. Mam zag haar hem aantrekken, uittrekken, het shirt eronder bekijken en de trui weer aantrekken.

“Zit hij lekker?”

“Ja.”

“Je ziet eruit alsof je je voorbereidt op onderhandelingen over de vrijlating van een gijzelaar.”

“Het is een open middag.”

“Natuurlijk.”

Toby wilde mee tot hij hoorde dat er geen voetbal zou zijn en geen garantie op taart. Mam zei dat ze in plaats daarvan met hem naar het park zou gaan. Leila was dankbaar en ergerde zich meteen daarna aan zichzelf omdat ze haar broer zag als iemand die in de weg stond nu ze misschien iemand leuk begon te vinden.

Aan het volkstuinhek waren ballonnen geknoopt. Eentje had genoeg lucht verloren om op een slecht geschilde peer te lijken. Binnen stonden op een klaptafel potten chutney, kleine plantjes en een geldkistje. De vrouw erachter was zo vastbesloten alles te verkopen dat Leila haar blik ontweek.

Micah stond bij het schuurtje met een dienblad vol theemokken. Hij droeg zijn supermarktjas niet. Alleen al door die andere kleding keek ze met nieuwe ogen naar hem.

“Hallo,” zei hij.

“Hallo.”

Ze keken allebei naar het dienblad.

“Heb je hulp nodig?”

“Ja, maar je hoeft je bezoek niet met werken te beginnen.”

Leila pakte toch twee mokken. “Ik heb liever iets te doen met mijn handen.”

“Ik ook.”

Jean stuurde hen naar twee bezoekers onder de pruimenboom. Leila herkende mevrouw Holt, die de compostbezorging had gedeeld. Mevrouw Holt vroeg of zij en Micah op dezelfde school zaten. Voordat een van beiden kon antwoorden, begon haar man over de school waar hij in 1968 had gezeten, waarmee de vraag een ander doel kreeg.

Ze ontsnapten toen Jean wisselgeld nodig had voor een briefje van vijf pond.

Micah leidde Leila tussen de plantbedden door en liet de planten zien die hij had gered. Ze zagen er minder dramatisch uit dan eerst. Hun bladeren stonden rechtop en ze hadden nieuwe scheuten gekregen. Daardoor leken ze gewoon, wat blijkbaar als succes gold.

“Ik ben teleurgesteld,” zei Leila. “Ik dacht dat ze ons zouden herkennen.”

“Ze houden het professioneel.”

Aan het uiteinde liep een smalle strook grond langs het spoorhek. Iemand had er wilde bloemen geplant, al bloeiden de meeste nog niet. Micah wees aan wat er later zou komen en wat mislukt was.

“Hoe weet je dat allemaal?” vroeg ze.

“Door dingen verkeerd te doen waar mijn oma bij is.”

“Nuttig onderwijssysteem.”

“Heel directe feedback.”

Ze stopten bij een bed dat hij zelf had ontworpen. Leila merkte dat doordat hij er minder achteloos over vertelde. Er waren planten voor verschillende delen van het seizoen, een lage rand kruiden en een plek die opzettelijk leeg was gelaten.

“Wat komt daar?”

“Dat weet ik nog niet.”

“Je oma staat dat toe?”

“Ze vindt het niks. Ik oefen met het oneens zijn.”

Leila knielde om de vorm van een blad te bekijken. De aarde was bovenop droog en vlak eronder donkerder. Micah hurkte naast haar, zo dichtbij dat ze het bleke streepje over zijn knokkel kon zien.

“Weet je altijd al wat een tekening wordt voordat je begint?” vroeg hij.

“Nee. Meestal weet ik wat het niet is als ik het zie.”

“Dat klinkt vermoeiend.”

“Dat kan het zijn.”

Hij plukte een dood blad van de rand van het bed en draaide het tussen zijn vingers.

“Ik heb overwogen die sollicitatie voor de leerwerkplek te laten zitten,” zei hij. “Gewoon bij de supermarkt blijven en hier helpen.”

“Waarom?”

“Omdat ik dat al kan. En oma doet alsof de volkstuin het spoor op glijdt als ik hier niet elke zaterdag ben.”

“Zou dat gebeuren?”

“Nee. Ze doet dit al sinds voordat ik bestond.”

Hij glimlachte, maar daarmee was de zorg niet helemaal weg.

“Wat zegt ze eigenlijk over de leerwerkplek?” vroeg Leila.

“Dat het treinkaartje belachelijk duur is, dat vroeg opstaan goed voor me zal zijn en dat ik alles moet meenemen wat ik daar mag hebben.”

“Dat klinkt alsof ze wil dat je gaat.”

“Ik weet het.”

Het was vreemd om iemand anders te horen worstelen met een uitleg die van buitenaf zo duidelijk leek. Leila vroeg zich af hoeveel van haar eigen angsten voor anderen net zo behapbaar waren.

Ze kochten cake bij de tafel naast het hek. Er was dus toch een garantie. Leila koos een stuk met te veel glazuur en betaalde het zelf. Micah kocht twee koppen thee en vroeg of ze melk wilde in plaats van het aan te nemen.

Ze gingen op een omgekeerde krat achter het schuurtje zitten, omdat alle stoelen bezet waren. Een merel hipte langs de rand van een bed en negeerde een handgeschreven bordje dat bezoekers vroeg niet op de zaailingen te stappen.

“Al nieuws van de galerie?” vroeg hij.

“Nog niet.”

“Wanneer zouden ze iets laten horen?”

“Volgende week.”

“Dus de situatie valt nog binnen de opgegeven termijn.”

“Doe er alsjeblieft niet redelijk over.”

“Ik stop onmiddellijk.”

Ze lachte en keek toen naar het glazuur op haar duim. Toen ze opkeek, keek hij naar haar in plaats van naar de vogel.

“Wat?” vroeg ze.

“Niks ergs.”

“Dat is geen volledig antwoord.”

“Nee.”

Hij leek nog iets te willen zeggen toen Jean om de hoek kwam en hem vroeg een zak te dragen waarvoor hij beide handen nodig had en flink door zijn knieën moest. Leila stond op om te helpen. Jean zei dat ze haar cake moest opeten en gaf Micah een blik die Leila niet kon duiden.

Het volgende uur werkten ze meer dan ze praatten. Leila maakte een nieuw prijsbordje nadat het oude in een gieter was gevallen. Micah droeg stoelen en legde een jongetje uit dat regenwormen niet te koop waren. Jean verkocht de geredde zaailingen aan drie verschillende mensen en noemde ze uitstekende jonge planten, blijkbaar vergeten welke beproeving ze bij aankomst hadden doorstaan.

Aan het eind liep Micah met Leila naar het hek.

“Sorry,” zei hij. “Dat werd meer werk dan de bedoeling was.”

“Ik werk hier graag.”

“Ik weet het. Maar ik wilde jou zien, niet alleen je vaardigheid in bordjes schrijven uitbuiten.”

Haar gezicht werd warm op een manier die de trui niet meer kon verklaren.

“Je hebt me gezien.”

“Ja. Terwijl je allerlei voorwerpen vasthield.”

Er reed een trein voorbij. Ze wachtten tot ze elkaar weer konden horen.

“Zou je iets willen doen waar mijn oma niet bij is?” vroeg hij. “Of planten, tenzij ze er toevallig staan.”

“Ja.”

“Mooi.”

Hij glimlachte en keek toen even naar de grond. Ze vond het fijn dat hij onzeker kon zijn zonder iemand anders te worden.

“Dinsdag na school?” vroeg hij. “Het café bij de bibliotheek? Ik ben om drie uur klaar.”

“Ik kan een uur.”

“Een uur is goed.”

Ze had hem de werkelijke grens verteld in plaats van tijd aan te bieden die ze ergens anders vandaan moest stelen. Het maakte de afspraak kleiner en echter.

In het hotel vroeg Toby of de planten zich goed hadden gedragen.

“Meestal.”

“Heb je cake meegenomen?”

Dat had ze. Een stuk in een servet, aan één kant een beetje geplet. Hij nam het met plechtige dankbaarheid aan en droeg het naar het bureau.

Mam keek op van de was.

“Fijne middag?”

Leila trok de trui uit.

“Ja,” zei ze. “Dat was het.”