Kamer 208

Nina's kamer was bijna leeg toen Leila aanklopte.

Op het bed lag een koffer open. Anushka's kleren waren erin gevouwen met een precisie die stand zou houden tot de eerste keer dat iemand het gele vest nodig had. In twee boodschappentassen zaten eten en schoonmaakspullen. Onder het bureau stond een doos speelgoed. Het schilderij aan de muur toonde een andere heuvel dan dat in kamer 214, al leek het uitgezocht door dezelfde persoon die niet wilde dat iemand een plek zou herkennen.

“We hebben de sleutels,” zei Nina.

Leila glimlachte. “Dat is fijn.”

“Ja.”

Ze hoorden allebei hoeveel moeite het kostte om dat zonder voorbehoud te zeggen.

De flat in Eastbridge was klein, maar bruikbaar. Nina was er twee keer geweest, had de route naar haar werk uitgezocht en een andere indeling voor Anushka's opvang geregeld. Sommige dingen zouden meer gaan kosten. Sommige zouden makkelijker worden. Er zou een keuken zijn. Dat laatste herhaalde Nina met het verdwaasde genoegen van iemand die een ongekende luxe beschreef.

Anushka lag onder het bed.

“Wat ben je aan het doen?” vroeg Leila.

“De blauwe zoeken.”

“De blauwe wat?”

“Ze weet het wel als ze hem vindt,” zei Nina. “Zo werkt het hier al de hele ochtend.”

Toby kwam binnen met het kartonnen huis. Hij had de tuin uit elkaar gehaald zodat het vervoerd kon worden zonder bomen te verliezen.

“Ik heb het meegenomen om het haar te laten zien,” zei hij tegen Leila, te snel.

Anushka kroop onder het bed vandaan met een blauw haarspeldje. Zodra ze het huis zag, vergat ze het speldje.

“Gaat dat mee?” vroeg ze.

Toby keek naar het model. Hij had eraan gewerkt gedurende het grootste deel van hun verblijf in het hotel. Het dak was twee keer vervangen. De ramen hadden gordijnen. Op één muur zat een veeg yoghurt die was opgedroogd voordat iemand hem had gezien.

“Het bankje mag mee,” zei hij. “En één boom.”

Anushka dacht over het aanbod na. “Twee bomen.”

“Eén grote en één kleine.”

“Goed.”

Ze onderhandelden over welke bomen het zouden worden terwijl Nina de speelgoeddoos dichtplakte. Leila hielp de laatste kleren op te vouwen. Achter de radiator kwam een sok tevoorschijn, gevolgd door een potlood en een bonnetje waar Nina een week eerder naar had gezocht.

“Ze geeft dingen terug zodra je ze niet meer nodig hebt,” zei Nina over de kamer.

Leila keek naar het lege bureau. Ze had Nina alleen beneden gezien, of in het voorbijgaan op de gang. Hier werd zichtbaar hoeveel onopgemerkte moeite hun verblijf had gekost: het speelgoed dat in een toilettas was opgeborgen, de hoek van de kast die met krantenpapier was bekleed, een tekening op de spiegel die laag genoeg hing om door Anushka gezien te worden.

“Mag ik je iets vragen?” zei Leila.

Nina keek op. “Ja.”

“Voor mijn kunstproject. Ik gebruik tekeningen van de reis en van het hotel. Geen namen of kamernummers. Zou je het erg vinden als op één tekening de ontbijtzaal stond toen we het huis aan het maken waren?”

Nina hield op met vouwen.

“Zou Anushka herkenbaar zijn?”

“Ik heb nog niet besloten hoe ik de mensen ga tekenen. Ik kan ze ook weglaten.”

“Laat het me dan zien voordat je het gebruikt. Ik wil niet dat iemand naar mijn dochter kijkt en weet waar ze heeft gewoond zonder dat ik daarvoor heb gekozen.”

Leila knikte. “Dat is terecht.”

“Met de tafel heb ik geen moeite. Of met die vreselijke stoelen. Die kunnen de publiciteit wel aan.”

Leila lachte, niet zozeer opgelucht omdat ze toestemming had gekregen als omdat ze wist waar de grens lag.

Beneden controleerde Mo de ingeleverde sleutelkaarten. Nina was er één kwijtgeraakt en had die teruggevonden in de zak van Anushka's regenjas. Mo vinkte een vakje aan, wenste hun het beste en gaf Anushka twee pepermuntjes in plaats van één.

“Omdat ze weggaat?” vroeg Toby.

“Omdat ik in een roekeloze bui ben.”

Toby nam ook een pepermuntje aan, waardoor het beleid makkelijker te respecteren was.

Nina's broer kwam in een geleende bestelwagen. Hij droeg de koffer terwijl Leila en Toby de lichtere tassen pakten. Anushka stond erop de twee kartonnen bomen zelf te dragen. Bij de wagen werd ze opeens onzeker.

“Slapen we hier vanavond?” vroeg ze.

“Nee, lieverd,” zei Nina. “In de flat.”

“Maar mijn bed staat boven.”

“Daar staat ook een bed.”

“Niet dat bed.”

Nina hurkte naast haar neer. Leila keek de andere kant op en gaf hun de privacy die op een parkeerplaats mogelijk was.

Naar een betere plek verhuizen bleef een verhuizing. In theorie had ze dat geweten. Terwijl ze zag hoe Anushka de bomen vasthield, begreep ze het op een andere manier.

Toen de bestelwagen was ingeladen, gaf Nina mam voorzichtig een knuffel, rekening houdend met de pijnlijke pols, en daarna Leila. Ze rook naar waspoeder en de zeep van het hotel.

“Kom langs als de dozen wat minder agressief zijn,” zei ze.

“Dat doen we.”

“Echt komen. Maak er niet zo'n aardig zinnetje van dat mensen zeggen terwijl er een auto staat te wachten.”

Leila beloofde te appen om een dag af te spreken.

Toby stond naast de bestelwagen. Anushka hield achter het raam het bankje omhoog.

“Het komt in mijn kamer,” zei ze tegen hem.

“Niet bij water. Daar kan de lijm niet tegen.”

Ze knikte ernstig. De bestelwagen reed weg, sloeg af langs het restaurant en verdween in het verkeer.

Toby bleef een poosje naar de lege plek kijken.

“Kunnen we naar boven?” vroeg hij.

“Natuurlijk.”

In de lift hield hij het kartonnen huis tegen zijn borst. De gaten op de plekken waar de bomen hadden gestaan, leken groter dan Leila had verwacht.

“Je kunt nieuwe maken,” zei ze.

“Dat weet ik.”

Hij klonk niet getroost, dus hield ze op met proberen.

Die avond stond er iemand nieuw in de ontbijtzaal met een bakje in haar handen naar de magnetron te kijken, alsof er misschien ergens een regel stond die ze over het hoofd had gezien. Leila herkende de blik nog voordat de vrouw iets vroeg.

“Je mag hem gebruiken als het ontbijt voorbij is,” zei ze. “Vraag het alleen even bij de receptie als het druk is.”

De vrouw bedankte haar. Leila liet haar zien waar de doekjes lagen en ging terug naar de tafel, waar Toby naast haar bord een van de oorspronkelijke papieren bomen had achtergelaten.