De ontbijtzaal om zeven uur

Nina's laptop hield er op een maandagavond mee op, toen ze hem nodig had voor een online vergadering. Hij maakte al drie dagen een klikkend geluid. Nina had het geklik verklaard door te zeggen dat hij oud was, alsof ouderdom een reparatie was die ze zonder gereedschap kon uitvoeren.

Nu was het scherm zwart en probeerde Anushka hem weer tot leven te wekken door op het deksel te kloppen.

“Zachter,” zei Nina. “Hij heeft het moeilijk.”

Leila was naar beneden gekomen om eten op te warmen. Ze stond met twee bakjes in een tas en zag hoe Nina opnieuw op de aan-uitknop drukte.

“Je kunt de mijne gebruiken,” zei ze. “Die van school. Ik moet er dan wel bij blijven.”

Nina keek op.

“Zou je dat niet erg vinden?”

“Hij is geleend. Ik kan hem niet een nacht laten liggen. Maar ik heb hem nu niet nodig.”

“Maar een halfuur. Het is een vergadering van de kinderopvang, niks geheimzinnigs.”

Leila ging naar boven om hem te halen. Toby ging mee, met zijn kartonnen huis, omdat hij had besloten dat Anushka misschien suggesties voor de tuin had. Tegen de tijd dat Nina verbinding maakte met de vergadering, was het achterste deel van de ontbijtzaal een kleine bouwplaats geworden.

Mo kwam binnen met een doos papieren servetten.

“Wat gebeurt hier?”

“Stedenbouw,” zei Toby.

“Heeft iemand mij geraadpleegd?”

“Dat mag nadat we de bomen gedaan hebben.”

Mo keek naar de kartonsnippers. “Houd het bij deze tafel. En geen lijm op het tapijt. Dat is ooit duur geweest.”

Leila ging tegenover Toby zitten en knipte brede stroken groen papier. Anushka wilde dat alle bomen hoger waren dan het huis. Toby vond dat niet realistisch, tot ze zei dat echte bomen vaak hoger waren dan huizen. Toen hield hij het erop dat de verhoudingen niet klopten.

“Je kunt de grote achter zetten,” stelde Leila voor.

Anushka schudde haar hoofd. “Dan kan ik hem niet zien.”

In plaats daarvan verplaatsten ze het huis.

Andere bewoners kwamen binnen met eten. Een man die Leila alleen als meneer Blake kende, wachtte op de magnetron met een afgedekt bord in beide handen. Hij droeg een werkbroek en had een klein litteken naast zijn oor. Zijn dochter verbleef soms in het weekend bij hem. Leila had hen samen zien ontbijten; geen van beiden zei veel, maar ze legden allebei de kleine boterkuipjes in rijen.

“Dat is beter dan het huis dat ik op school maakte,” zei hij tegen Toby.

“Wat is er met dat van u gebeurd?”

“Het dak stortte in. Ik werd elektricien.”

Toby dacht na over wat dit voor zijn loopbaan betekende terwijl hij een boom in een klodder lijm drukte.

Nina's vergadering duurde langer dan een halfuur. Leila keek naar de tijd, naar haar huiswerk en besloot niet te doen alsof dat er niet toe deed. Toen Nina haar microfoon even uitzette, wees Leila op de klok en vormde met haar lippen vijftien minuten. Nina knikte.

Om zeven uur kwam mam binnen met de boodschappen en trof Leila aan terwijl die Anushka uitlegde waarom het huis geen zwembad van echt water kon krijgen.

“Lekken,” zei Anushka, op de toon van iemand die zeer vertrouwd was met volwassen uitvluchten.

“Ja. Lekken.”

Mam zette de tassen neer en pakte een verpakking platbroden. De ruimte vulde zich met de kleine onhandige voorbereidingen die iedereen moest treffen om te kunnen eten: bakjes die opengingen, etiketten die werden gecontroleerd, stoelen die werden verschoven, iemand die een doekje zocht. Thuis waren die handelingen achtergrond geweest. Hier waren ze openbaar genoeg om voortdurend kleine onderhandelingen te vereisen.

Nina beëindigde de vergadering op het afgesproken tijdstip.

“Dank je,” zei ze. “Dat heeft me veel uitleg bespaard.”

Leila nam de laptop terug en logde uit de tijdelijke gastsessie. Nina zag haar controleren of de oplader in de hoes zat.

“Heel georganiseerd.”

“Vooral bang om hem kwijt te raken.”

“Bij de helft van alle orde begint het daarmee.”

Ze aten aan tafels naast elkaar. Anushka viel halverwege haar platbrood in slaap, met haar hoofd tegen Nina's arm. Toby haalde voorzichtig een kartonnen boom onder haar elleboog vandaan.

Nina keek naar Mo, die bij de balie met iemand stond te praten.

“Ik mag een woning bezichtigen,” zei ze zacht tegen mam.

“Dat is goed.”

“Het is in Eastbridge.”

Mams glimlach veranderde. Eastbridge lag aan de andere kant van de grotere stad, zo ver dat Leila niet meteen wist hoe ze er met de bus moest komen.

“Zou het kunnen?” vroeg mam.

“Ik weet het niet. De kinderopvang, mijn diensten, Anushka's plek. Ik moet alles controleren.”

Met de zijkant van één vinger streek ze het haar van haar dochter glad.

“Ik wil blij zijn. Ik probeer geen meubels neer te zetten voordat ik heb uitgezocht hoe het brengen en halen moet.”

Leila dacht aan Toby die de slaapkamer had opgemeten in het appartement dat ze niet konden betalen. Opeens wilde ze dat Nina Anushka nog niet over de bezichtiging vertelde, alsof het weghouden van het idee bij een kind kon voorkomen dat het later werd afgepakt.

“Wat zou je missen?” vroeg Toby. Hij had geluisterd, hoewel hij deed alsof hij de bomen controleerde.

Nina keek hem aan.

“Mensen,” zei ze. “Sommige dingen aan het leven hier in de buurt. Niet de rij voor de magnetron.”

“Je kunt terugkomen.”

“Ja.”

“Maar misschien doe je dat niet.”

Ze antwoordde niet te snel. “Niet zo vaak.”

Toby knikte en begon het huis in zijn doos te pakken. Hij kende Anushka pas een paar weken. Leila had niet beseft dat een paar weken genoeg konden zijn om vertrek van deze plek als weer een verlies te laten voelen.

Boven pakte mam de boodschappen uit terwijl Leila de laptop op het bureau zette.

“Sonia zoekt nog steeds,” zei mam.

“Ik vroeg niks.”

“Ik weet het. Je gezicht wel.”

Leila ging op bed zitten. “En als het ergens heel ver weg is?”

“Dan bekijken we goed wat dat zou betekenen. We beslissen niet alles op basis van de naam van een plaats.”

“Zou je het aannemen?”

“Ik weet nog niet wat het is.”

Dat was het antwoord waar Leila de grootste hekel aan had, omdat het haar niets gaf om tegenin te gaan.

Ze pakte haar schetsboek en zocht de tekening van Toby slapend in de bus. Achter zijn hand had ze de donkere vorm van de voetbaltas getekend. Ze voegde één vaag lijntje aan het raamkozijn toe en stopte. De tekening had niet meer nodig; zij wel.

Haar telefoon lichtte op met een bericht van pap, die vroeg of ze over zijn aanbod had nagedacht.

Heb je de treinen nagekeken? schreef ze.

Hij antwoordde dat hij morgen zou kijken.

Leila legde de telefoon met het scherm naar beneden en pakte haar huiswerk voor Engels. De passage die ze moest analyseren ging over iemand die aankwam op een plek die hij niet begreep. Voor één keer had ze meer te zeggen dan er ruimte was.