De proefbank

Maandagochtend stond er een bank onder de kastanjeboom. Geen mooie nieuwe bank. Een lange gymbank, met een blauw streepje aan de zijkant en een plek waar ooit een sticker had gezeten.

Meester Kees had hem samen met Bram uit de gymzaal gehaald. Vera mocht helpen de deur openhouden. Ze deed dat zo belangrijk mogelijk, tot Kees vroeg of ze ook de mat uit de weg wilde schuiven.

‘Hij staat hier alleen vandaag,’ zei Bram. ‘Om te kijken wat handig is. Hij kan tegen een stootje, maar we gaan er niet op gymmen.’

Joep keek naar de boom. ‘Ik was net van plan over de tak te springen.’

‘Dan is het goed dat ik het zei.’

Vera mocht de maten van de bank opnemen. Bram hield het ene uiteinde van het meetlint vast. Ze schreef de lengte op een blaadje. Daarna nog een keer, want ze had de cijfers omgedraaid. Bram wees op het blauwe streepje.

‘Die kleur hoef je niet te bestellen.’

Vera dacht aan blauwe kussens. Die zouden mooi staan tussen het groene gras en de bruine stam. Haar oma had thuis twee kussens over. Ze mocht vast vragen of ze die kon gebruiken. Ze schreef KUSSENS naast de maat.

Bram hurkte bij de grond. Er lag een wortel waar zij de bank had getekend.

‘Hier kunnen we geen poot zetten. En hier moet je ruimte houden om erlangs te lopen. Deze plaats, iets verder van de stam, is beter.’

Vera verschoof de bank op haar tekening. De boom stond nu een beetje raar aan de zijkant. In het echt was het wel handig: vanaf de bank kon je het plein zien zonder vlak naast het voetbalveld te zitten.

Tijdens de pauze kwam de hele klas kijken. Safia verdeelde de kinderen in groepjes. Iedereen mocht even proberen te zitten. Daarna moesten ze één ding noemen dat prettig was en één ding dat beter kon.

‘Prettig: hij staat stil,’ zei Joep.

‘Beter?’ vroeg Safia.

‘Een stuur.’

Safia tikte met haar potlood op haar schrijfblok. Joep schoof opzij zodat Vera naast hem kon zitten.

Ze zaten met z’n vieren op de bank. Dat paste. Hun tassen niet. Een jongen schoof zijn tas onder de zitting. Die zakte half in het natte gras.

Vera schreef op dat de echte bank ook een plek voor tassen moest krijgen. Ze wist niet of Bram daar ruimte voor had. Ze zette er weer een vraagteken achter.

Een meisje ging andersom zitten, met haar voeten aan de andere kant.

‘Dan kan ik met Puk praten,’ zei ze.

Puk stond achter de bank. Ze had haar gieter bij zich. Haar soep was inmiddels zo waterig dat hij wel echt leek.

‘Als er een leuning komt, kun je niet meer aan die kant zitten,’ zei Joep.

‘Maar dan valt je boek er niet af,’ zei Vera.

Het meisje probeerde of haar boek bleef liggen wanneer ze het naast haar legde. De bladzijden woeien om. Ze legde haar hand erop.

‘Een tafel zou ook fijn zijn.’

Vera keek naar haar blaadje. Met een tafel, een dak en ruimte voor tassen zou het geen bank meer zijn. Eerder een klein huis. Met honderdtachtig euro kon je geen huis bouwen. Misschien wel een deur, als je geluk had.

Joep las mee. ‘Je moet niet alles opschrijven. Dan moet je alles maken.’

‘Ik schrijf op wat mensen vragen.’

‘Ze vragen veel.’

Dat klopte. Vera stopte haar potlood even in haar zak.

Toen wilde Puk op de bank zitten. Ze tilde eerst één been op. Haar voet kwam tegen de zijkant. Ze tilde hem hoger, maar kwam nog steeds niet boven de zitting uit.

Eef kwam uit de andere groep aanlopen. Ze pakte de gieter aan zodat Puk beide handen vrij had. Puk trok zich aan de rand op. Met hulp van Eef kwam ze boven. Daar zat ze met haar schoenen recht voor zich, alsof zij de enige was die begreep hoe een bank werkte.

Vera ging naast haar zitten.

‘Fijn?’ vroeg ze.

Puk knikte.

‘Wil je hier vaker zitten?’

‘Nee.’

Vera keek verbaasd.

Puk wees naar de zandbak. ‘Mijn soep is klaar.’

Eef gaf haar de gieter terug en hielp haar van de bank. ‘Ze kan de schep van de grote kinderen niet vasthouden,’ zei ze. ‘Die is te zwaar. We hebben nog maar twee kleine scheppen die heel zijn.’

‘We kunnen ook een lage bank maken,’ zei Vera.

‘Misschien. Maar daarmee kan ze nog niet graven.’

Vera keek naar de zandbak. Twee kleuters zaten op hun knieën naast één schep. De ene groef. De andere hield zijn hand al klaar om de schep over te nemen.

Eef trok haar eigen blaadje uit haar jas. Ze had geteld hoeveel spullen er over waren. Drie emmertjes. Twee scheppen. Eén hark zonder steel. Van haar getekende kruiwagen had ze een foto gevonden. Er stond een prijs onder.

Vera had vooral naar haar eigen boek gekeken toen ze haar plan maakte. Eef had in de zandbak geteld.

‘Een bank is ook nuttig,’ zei Eef. ‘Mijn moeder zou er graag op zitten als ze ons ophaalt. Alleen weten de kleintjes niet waarom dat belangrijker is dan hun scheppen.’

‘Dat heb ik ook niet gezegd.’

‘Nee. Maar jij wilt wel winnen.’

Vera keek terug naar de gymbank. Joep zat er inmiddels alleen op. Hij had zijn benen zo ver mogelijk uitgestrekt, om te laten zien dat vier kinderen ook één Joep konden zijn.

Bij de zandbak riep Puk dat ze ook een burgemeester wilde. Ze zette een omgekeerd emmertje op een bergje zand. De andere kleuters hielpen. Samen vonden ze onder de heg een kleine aardappel die uit een keukentas moest zijn gerold. Eef veegde hem schoon en tekende er thuis later een gezicht en een hoed bij.

‘Voor geel,’ zei ze tegen Safia. ‘We willen graag dat hij meedoet.’

Safia plakte de getekende aardappel naast Miep. ‘Heeft hij een naam?’

‘Aardappel,’ zei Puk.

Joep bekeek de nieuwe kandidaat. ‘Die spreekt ook niet.’

‘Maar hij ligt wel stil,’ zei Eef.

Vera nam haar eigen blaadje mee naar huis. Ze zette een streep door de tafel. Het vraagteken bij de tassen bleef staan. Onder de bank schreef ze nu in kleine letters: iedereen mag zitten. Daarna belde ze haar oma over de kussens.