Hoofdstuk 11 · 9 minuten lezen
Twee kleuren papier
De stembus stond op een tafel onder het afdak. Hij was gemaakt van een stevige doos. Kees had de gleuf met tape verstevigd, zodat het karton niet scheurde als er iemand een briefje door duwde.
Ernaast stond een tweede doos. Op de eerste stond KINDERBURGEMEESTER. Op de tweede stond MASCOTTE. Onder elk woord hing een vel in de kleur van de briefjes die erin moesten.
Safia zat aan de tafel. Een vader uit de ouderraad hield een lijst bij. Hij gaf de witte briefjes aan de kinderen van vier tot en met twaalf. Wie al een wit briefje had gekregen, kreeg er geen tweede. Voor de gele briefjes had hij een andere lijst. Daar mocht iedere bezoeker op staan.
Op het witte papier stonden drie namen. Vera kon haar eigen naam vanaf de zijkant zien. Het was vreemd om hem naast die van Eef en Joep te zien in precies dezelfde letters.
De burgemeester kreeg alleen een geel briefje.
‘Ik ben iets te oud voor dat andere,’ zei ze.
‘Hoe oud?’ vroeg Puk.
‘Te oud is vandaag voldoende.’
Puk vond dat geen goed antwoord. Ze vroeg het nog een keer. Haar moeder nam haar mee naar het hoekje achter een kartonnen scherm. Safia liet haar zien waar ze een kruisje kon zetten. Daarna stapte Safia opzij.
‘Moet ik twee keer?’ vroeg Puk.
‘Eén keuze op elk briefje,’ zei haar moeder. ‘Jij kiest zelf.’
Puk boog zich over het papier. Haar moeder keek naar de muur. Vera kon niet zien wat Puk koos. Dat was de bedoeling, al vond ze het plotseling moeilijk om zich niet uit te rekken.
Ze liep weg van de tafel. Bij de aardappel stond Sam zijn aantekeningen na te kijken. De kartonnen hoed zat nog op de goede plek. Puk had er een doosje voor gebouwd met vier kleine vierkantjes eromheen. Dat waren ramen, zei ze later. De aardappel moest kunnen kijken.
‘Denk je dat Miep wint?’ vroeg Vera.
‘Geen idee.’ Sam sloeg een bladzijde om. ‘De bakker zei net dat Boris heel veel stemmen krijgt. Puk zegt dat iedereen aardappels eet. Allebei klinkt waar, maar het zegt weinig.’
Vera keek naar het tuinhek. Miep stond nu aan de andere kant van het gras, bij de tweede gans. Ze waren nauwelijks zichtbaar achter een struik. Bennie had het bezoekerslint niet verplaatst. Wie haar niet kon zien, had vandaag pech.
Vera wilde bij haar eigen tafel gaan staan. Joep liep er al langs.
‘Ik ga een wafel halen,’ zei hij.
‘Je hebt er net een op.’
‘Dan ga ik kijken hoe ze die maken.’
Hij liep naar de kraam en bleef voor het beslag staan. Vera begreep hem. Zij wist ook niet meer waar ze haar handen moest laten. Ze had haar eigen stem uitgebracht. Ze had uitgelegd wat er geen dak kreeg. Ze kon niets meer doen zonder steeds hetzelfde te zeggen.
Eef zat bij de zandbak. Een kleuter liet haar zien hoe vol zijn emmer was. Eef keek heel aandachtig, alsof ze later precies moest weten welke korrels erin zaten.
Om half één ging de stembus dicht. Kees plakte de gleuf af. De vader uit de ouderraad nam de lijsten mee naar de tafel. Safia vroeg twee kinderen die geen kandidaat waren om bij het tellen te komen kijken. De kandidaten mochten op een paar stoelen iets verderop zitten.
Vera koos de middelste stoel. Joep ging rechts zitten. Eef links. Er was geen tafel meer tussen hen.
Safia schudde de witte briefjes voorzichtig uit de doos. Ze vouwde ze open. De vader las elke keuze na. Als ze twijfelden, legden ze het briefje even apart en bekeken ze het samen. Er kwamen drie stapeltjes op tafel.
Joep bewoog zijn voet op en neer. Zijn veters tikten tegen de stoelpoot.
‘Kun je daarmee ophouden?’ vroeg Eef.
Hij stopte. Een ogenblik later begon zijn andere voet.
Vera wilde de stapeltjes vergelijken. Het ene leek hoger. Of lag het papier losser gevouwen? Ze boog naar voren. Safia zette een glas water precies voor het stapeltje dat zij probeerde te zien.
‘Ik moet ook drinken,’ zei Safia.
Vera leunde terug. Joep keek naar haar. Ze lachten allebei even, maar daarna hoorde ze alleen nog papier.
Toen het tellen klaar was, controleerden de volwassenen de aantallen nog een keer. Een van de kinderen schreef ze op het bord. Eerst de naam van Eef. Daarachter kwam 16.
Eef kneep haar handen om de rand van de stoel.
Naast Joep kwam 24.
Vera hoorde hem zijn adem uitblazen. Op het bord was nog maar één naam over. De jongen hield de stift er een tel voor, alsof hij zijn hand moest verzetten.
Vera: 28.
Ze had vier stemmen meer dan Joep. Vera keek naar het getal. Het stond er gewoon. Ze zou niet hoeven raden of die twee stapeltjes even hoog waren.
Safia las de uitslag voor. Achtenzestig kinderen hadden een geldige stem uitgebracht. Vera had de meeste gekregen. Bij de wafelkraam klapte iemand, en daarna klapte de rest.
Joep bleef zitten. Hij had zijn mond een beetje open. Toen trok hij hem dicht en stak zijn hand naar haar uit.
‘Gefeliciteerd,’ zei hij.
Vera pakte hem aan. Zijn hand was warmer dan de hare.
Eef gaf haar ook een hand. ‘Ik had op meer gehoopt,’ zei ze.
‘Er zijn wel zestien kinderen die je plan willen.’
‘Ja.’ Eef keek naar het bord. ‘Dat zie ik.’
Vera zei niet dat zestien heel veel was. Ze wist niet of ze dat zelf had gevonden, als ze daar naast haar naam had gestaan.
De burgemeester kwam naar hen toe. Ze had drie kleine houten kaartjes aan een koord. Op die van Vera stond KINDERBURGEMEESTER. Op de andere twee stond KANDIDAAT. Joep draaide zijn kaartje om. Achterop stond de datum.
‘Mag ik dit houden?’ vroeg hij.
‘Dat is de bedoeling.’
Vera deed het koord om. Het kaartje tikte tegen haar rits. De burgemeester legde uit dat het plan met de school en de timmerclub zou worden uitgevoerd. Vera kreeg geen geldzak mee naar huis. Ze kreeg een afspraak voor maandag bij Kees.
‘Om de bank echt te regelen,’ zei Kees. ‘Neem je blaadjes mee. Liefst zonder slak.’
Daarna gingen de gele briefjes open. Dat waren er veel meer. Miep kreeg 112 stemmen. Boris kreeg er 52. De aardappel met de hoed kreeg er 17.
Puk telde op haar vingers. Ze had er niet genoeg.
‘Zeventien,’ zei haar moeder. ‘Dat zijn er zeventien.’
Puk draaide het doosje zo dat de aardappel naar het bord kon kijken.
‘Hij heeft het gehoord,’ zei ze.
De bakker aaide Boris. Boris had het meeste van de verkiezing geslapen. Nu tilde hij zijn hoofd op, keek naar zijn waterbak en ging weer liggen.
Voor Miep had Sam een bordje gemaakt: EREBURGEMEESTER. ER ZIJN GEEN SPREEKUREN. Bennie hing het aan het hek. Miep kwam er niet voor terug uit de tuin. Haar tweede gans liep het eerst naar de waterbak. Miep liep erachteraan.
‘Ze zijn onderweg naar de vergadering,’ zei Joep.
Vera keek naar haar kaartje. Ze was blij. Heel blij. Ze wilde dat tegen Joep zeggen, maar niet met dezelfde stem waarmee ze het tegen haar moeder zou zeggen.
‘Kom je maandag mee?’ vroeg ze. ‘Naar Kees. Je hoeft niet te helpen omdat ik het vraag. Maar ik vind het fijn als je komt.’
Joep draaide het houten kaartje nog een keer om.
‘Als het niet tijdens gym is.’
‘Na school.’
Hij knikte. Eef zei dat ze ook kwam. Daarna ging ze haar scheptekening ophalen. Ze rolde hem voorzichtig op en hield hem onder haar arm. Ze gooide hem niet weg.