Hoofdstuk 6 · 7 minuten lezen
Een te mooie belofte
Joep had zijn toespraak op dinsdag af. Hij had hem in een map gedaan, met een doorzichtig vel ervoor. In de map zaten ook een tekening van het nieuwe voetbaldoel, een beker en een foto van een scorebord.
‘Waar heb je die vandaan?’ vroeg Vera.
‘Een folder. Mijn vader had hem nog.’
Het scorebord had grote rode cijfers. Op de foto stond 8–0. Vera hoopte dat het niet de bedoeling was om altijd die uitslag te gebruiken.
In de middag mochten de kandidaten hun plan aan een klein groepje kinderen uitleggen. Dat was een oefening voor zaterdag. Safia schoof drie stoelen voor de klas. Eef legde haar blaadje op de middelste. Vera zat links. Joep bleef staan.
‘Dit is mijn voetbalplan,’ zei hij.
Hij hield de map open. De rode cijfers glansden achter het plastic.
‘Een nieuw doel. Met een net dat heel blijft. En een scorebord voor de wedstrijden op het plein. Dan ziet iedereen wie er voorstaat.’
‘En als niemand de score weet?’ vroeg een jongen.
‘Dan gaan we tellen.’
‘Dat doen we nu ook.’
Joep wees op de cijfers. ‘Maar dan heel groot.’
Er klonk gelach. Hij glimlachte. Zo kende Vera hem: eerst iets heel groot vertellen en dan wachten tot de anderen meegingen.
‘En we kunnen een wedstrijd houden op het feest. De winnaar krijgt een beker.’
‘Die beker van je poster?’ vroeg Eef.
‘Ongeveer.’
Joep klapte de map dicht en zette hem op zijn stoel. ‘Dat is het.’
Safia vroeg hem hoeveel het plan kostte.
Hij keek naar de map. ‘Het doel is honderdnegenentwintig. Het scorebord negenentachtig.’
‘En de beker?’
‘Die moet ik nog opzoeken.’
Vera begon te rekenen. Honderdnegenentwintig en negenentachtig was al meer dan honderdtachtig. Zonder beker. Zonder de wedstrijd. Zonder alles wat er nog bij kon komen als Joep lang genoeg praatte.
Ze dacht aan het dak dat ze zelf had getekend. Aan het vraagteken naast haar kussens. Zij had vrijdag meteen uitgelegd dat het misschien niet kon. Joep stond hier gewoon te vertellen dat zijn plan klaar was.
‘Voor honderdtachtig krijg je zeker een scorebord zonder cijfers,’ zei ze.
De jongen vooraan schoot in de lach. Achter hem lachte een meisje mee. Joep keek naar Vera.
Ze had hem willen laten merken dat het niet klopte. Nu zag ze zijn hand op de rand van de map. Zijn vingers trokken het plastic krom.
‘Dat heb ik niet gezegd,’ zei hij.
‘Je kunt het in elk geval niet allemaal betalen.’
‘Ik kan nog iets bedenken.’
‘Wat? Een half doel?’
Het gelach werd harder. Vera voelde het zelf in haar buik: het prettige van een grap die landde. Daardoor zei ze niet snel genoeg dat ze het anders had moeten vragen.
Safia schoof haar stoel naar achteren. ‘We kijken vandaag naar plannen. Iedereen moet daarvoor dingen uitzoeken. Ook wat niet kan. Joep, je eerste bedragen komen samen op tweehonderdachttien euro. Wat zou je het liefst willen houden?’
Joep keek niet meer naar de kinderen.
‘Het doel,’ zei hij.
‘Schrijf dat dan als eerste op. Misschien kun je het andere later opnieuw bekijken.’
Hij pakte zijn map. Toen Eef aan de beurt was, zat hij stil en keek naar de vlek op de muur naast het bord.
Eef wilde nieuwe scheppen, twee kleine harkjes en een kruiwagen. Verder een lage rand om het stukje gras naast de zandbak, zodat niet steeds zand op het pad terechtkwam. Ze had prijzen gevonden en vragen voor Bram opgeschreven. De rand had hij nog niet uitgerekend. Dat vertelde ze erbij.
Vera’s beurt kwam daarna. Ze legde uit dat de timmerclub resthout wilde zoeken. Haar oma had twee blauwe kussens. Misschien konden die onder een deksel worden opgeborgen. Een dak zat er niet bij.
‘Waarom niet?’ vroeg de jongen die het liefst een doel wilde.
‘Dat is te duur.’
Hij keek even naar Joep. Vera zag het. Ze wilde nu niet meer dat iemand lachte.
Na de oefening liep Joep meteen naar buiten. Vera kwam naast hem bij het fietsenrek. Hij was bezig zijn fietsslot open te maken. Het slot klikte dicht in plaats van open.
‘Je map is mooi,’ zei Vera.
Joep draaide de sleutel de andere kant op.
‘Die hebben we nog samen gezocht. Met dat stevige plastic.’
‘Ja.’
Vera stak haar handen in haar zakken. Bram had zijn potlood nog niet teruggekregen. Ze voelde de korte, stompe punt tegen haar duim.
‘Je kunt je net misschien laten maken,’ zei ze. ‘In plaats van een nieuw doel.’
Joep trok zijn fiets uit het rek. ‘Dat weet ik zelf ook wel.’
‘Ik bedoelde alleen—’
‘Ja. Een half doel. Heel grappig.’
Hij fietste weg voor ze een antwoord had. Bij de hoek moest hij remmen voor een moeder met een kinderwagen. Vera zag hoe hij zijn voet op de stoep zette. Hij moest daar vaak stoppen. Vandaag wilde ze dat hij gewoon kon doorfietsen, zodat ze hem niet zo lang hoefde na te kijken.
Ze ging terug naar het lokaal. Haar poster lag op een tafel. Door het open raam hoorde ze iemand de grap over het scorebord herhalen.
Safia was een stapel schriften aan het sorteren. ‘Heb je nog iets nodig?’ vroeg ze.
Vera schudde haar hoofd. Ze pakte haar poster en rolde hem op.
‘Ik vond zijn plan te duur.’
‘Dat was het ook.’
Safia schoof de laatste schriften op elkaar.
Vera bleef staan. ‘Hij vond het niet leuk dat ik het zei.’
‘Wat je zei?’
Vera keek naar haar poster. Door het oprollen was de boom bijna verdwenen. Alleen de bank stak nog boven de rand uit.
‘Hoe ik het zei,’ zei ze.
Safia knikte. Ze pakte haar jas. Vera vroeg niet meer om hulp. Ze wist al wat er aan haar eigen plan ontbrak. Alleen had dat niets met planken of geld te maken.