De eerste die wacht

Na zijn eerste beurt kon Imre niet meteen praten. Hij stond naast het vak en voelde zweet langs zijn slaap lopen. Sami was vertrokken met de bal. Imre keek hem na. Nu hoefde hij niet te denken: daarna ik. Zijn eigen stuk lag al achter hem.

Hij ging op zijn hurken zitten om beter te kunnen ademen. Dat hielp niet. Hij kwam weer overeind.

‘Rustig doorlopen,’ zei Vera toen ze langs kwam met een tas pionnen. ‘Je mag best een stukje naast de baan wandelen.’

Hij liep naar het bankje en terug. Sami kwam eraan. Daan stond klaar. Deze wissel wilde Imre helemaal zien.

Sami minderde vaart en bracht de bal voor zich uit. Daan nam hem met twee handen vast. Sami liet los. Daan vertrok. Het was klein. Imre had het in de tuin ook gezien, maar daar had hij gedacht dat er niets gebeurde. Nu zag hij het moment waarop Daan het werk van Sami overnam.

Feline werd ongeduldig terwijl Daan liep. Ze sprong één keer op haar tenen. Toen zette ze haar voeten weer neer. Imre zag haar mond bewegen. Misschien zei ze iets tegen zichzelf. Misschien telde ze de kinderen op de andere banen die er nu helemaal niet waren.

Daan kwam terug, zichtbaar moe van het oefenen. Feline ging een stap naar voren binnen het vak, ontving de bal en liep weg. Ze had haar vingers om de bal vóór haar voet de lijn overging. Imre keek naar die voet. Precies goed.

Toen ze terug was, liet ze zich in het gras zakken en hield de bal boven haar buik. ‘Nu nog een keer anders,’ zei ze.

Imre voelde zijn borst strak worden. ‘Anders?’

‘Ik eerst. Daan tweede. Jij derde. Sami vierde. We zouden toch proberen?’

Sami trok een gezicht. ‘Ook laatste?’

‘Eén proef,’ zei Feline. ‘Dan heb je het tenminste geprobeerd.’

Ze rustten tot iedereen weer gewoon kon praten. Daarna deden ze het. Imre wist nu vooraf dat zijn lijf te vroeg weg wilde. Hij bleef bij het aannemen zo lang staan dat Daan bijna tegen hem op liep. Het ging goed, maar het voelde alsof hij met zijn schoenen in modder stond.

Sami kwam als vierde binnen. Hij hield de bal nog vast toen hij al lang over de lijn was. ‘Ik vind tweede fijner,’ zei hij. ‘Dan wil ik graag tweede. Mag dat nu een echte keuze zijn?’

‘Ja,’ zei Feline.

Ze zei het meteen. Imre keek haar aan. Zij had haar laatste plek nog niet gekregen, maar ze gaf Sami die van hem wel.

Daan wilde derde. Hij had het prettig gevonden dat hij eerst Feline en Sami kon zien lopen, woensdag. ‘Tweede is ook goed,’ zei hij. ‘Maar derde voelt minder haastig.’ Meer zei hij er niet over. Hij trok zijn sok recht boven de pleister en wachtte op de anderen.

Imre keek naar de pion. Hij wilde als eerste. Het verlangen verraste hem: hij wilde die eerste passen weer, het moment dat de bal al van hem was en er niets hoefde te worden afgewacht.

‘Feline,’ zei hij. ‘Wil jij zaterdag de laatste?’

Ze kneep haar ogen samen. ‘Wil je dat zelf ook?’

Hij knikte. ‘Ik wil de eerste.’

‘Dan ja.’ Ze hield de bal op haar vlakke hand. ‘Maar ik ga niet beloven dat ik iedereen inhaal.’

‘Dat vraag ik niet.’

Het was waar. Hij had willen vragen of ze de gele loper kon verslaan. Het zat nog ergens achter zijn tanden. Maar dat was iets anders.

Ze gingen nog één keer op volgorde staan: Imre, Sami, Daan, Feline. Feline gaf de bal aan Imre. Daan tikte de anderen en zichzelf op de schouder en zei de vier namen hardop. Daarna tikte hij op de lege lucht achter Feline.

‘En niemand,’ zei hij.

Imre lachte, kort en luid. Niemand hoefde als vijfde op de bank. Ze liepen die ronde zonder publiek te verzinnen. Toen ze klaar waren, bracht Imre zelf de bal terug. Feline droeg zijn fles, omdat hij die bij de start had laten liggen. Ze gaf hem de fles bij het hek zonder er iets bij te zeggen.