Niet nog een keer

Vera kwam vragen of ze een tweede proef wilden. De rode kinderen waren alweer klaar gaan staan. Bij geel werd water gedronken. Imre wilde ja zeggen, heel hard, zodat die ene wissel meteen iets ouds werd.

‘Ik niet,’ zei Daan.

Hij zat op het bankje met zijn tenen naar binnen. Het groene veegje op zijn knie had nu een grijs randje van droog zand. Er liep geen bloed. Vera hurkte even voor hem, vroeg of hij pijn had en gaf hem een nat doekje.

‘Het gaat,’ zei hij. ‘Maar ik wil nu niet nog een keer.’

Vera knikte. Ze keek naar de anderen. ‘Jullie kunnen ook later verder oefenen. Zaterdag is pas over drie dagen.’

Ze ging terug naar de andere teams. Imre bleef staan. Hij wilde niet op de bank zitten. De bank was iets van vorig jaar.

‘We moeten toch een keer,’ zei hij.

‘We hebben net een keer,’ zei Daan.

Feline pakte haar fles uit haar tas. Ze draaide de dop eraf en dronk lang. ‘Ik wil het wel beter doen. Maar niet met iemand die de bal laat vallen en dan zegt dat een ander het doet.’

Imre zette de bal op zijn schoen. Hij kon hem daar niet laten liggen; de ronde onderkant rolde telkens weg. Hij duwde met zijn teen en ving hem weer op.

‘Ik liet hem niet vallen. Ik had hem nog niet.’

‘Ja,’ zei Sami. ‘Dat is het juist.’

Er klonk opnieuw een startsein. De rode eerste loper rende weg naast een kind dat Vera voor deze proef had laten meelopen. Het geluid van hun schoenen was bijna niet te horen op het gras. De mensen riepen wel. Toch hoorde Imre vooral zijn eigen adem.

Sami schoof met zijn voet vier platte blaadjes op een rij. Hij tikte ze één voor één aan. ‘Feline. Ik. Daan. Jij.’

‘Ik weet de volgorde echt wel.’

‘Ik ook.’ Sami schoof het derde blad naar het vierde. ‘Daan dacht dat jij de bal ging pakken. Jij dacht dat Daan hem wel in je hand kreeg als je al liep.’

‘Dat dacht ik niet.’

‘Wat dan?’

Imre wist het niet precies. Op het moment zelf had hij niets gedacht. Hij had alleen het gele team gezien en de ruimte die steeds groter werd. Hij drukte de bal tegen zijn buik. Daan trok met twee vingers aan de zoom van zijn broek.

‘Morgen niet bij jou thuis,’ zei Daan. ‘Ik wil liever op het veld.’

‘Waarom?’ vroeg Imre.

‘Omdat ik weg wil kunnen als het weer zo gaat.’

De bal voelde plots veel te groot. Imre keek naar het geel in plaats van naar Daans gezicht. Hij liet zijn armen zakken.

Feline draaide de dop op haar fles. ‘Morgen halfvier. Als je komt, praten we eerst over de volgorde. Ik wil de laatste beurt ook proberen. Dat hadden we afgesproken.’

Ze zei het zonder te schreeuwen. Imre wilde niet als enige over het veld staan schreeuwen. Sami stopte de vier blaadjes in het gras bij de bank. Daan stond op en bracht het doekje naar de afvalbak.

Imre leverde de bal in bij Vera.

‘Ben je er morgen?’ vroeg ze.

Hij knikte.

‘Er ligt vanaf drie uur weer een bal. Ik ben hier tot vijf.’

Op weg naar huis liep Imre naast zijn fiets. Hij had maar een klein stukje gefietst. Nu bleef hij liever lopen, met één hand aan het stuur. Bij de hoek kwam zijn moeder hem tegemoet. Ze had haar telefoon in haar hand en de boodschappen in een tas aan haar arm.

‘Hoe was het?’ vroeg ze.

‘We waren derde.’

‘Van drie?’

‘Ja.’ Hij keek naar het voorwiel. ‘En ik was stom tegen Daan.’

Ze bleef een paar passen stil. ‘Wil je me vertellen wat er gebeurde?’

Imre schoof zijn bandje van zijn arm en stopte het in zijn broekzak. Eerst vertelde hij over de bal. Bij hun voordeur vertelde hij ook wat hij daarna had gezegd. Zijn moeder hield de deur open tot hij met de fiets binnen was. Ze belde Daan niet. Dat had Imre haar ook niet gevraagd.