Eén bankje voor vier

Ze moesten wachten tot de banen vrij waren. De rode slotloper kwam nog even bij Vera, en Aziz haalde een omgevallen beker weg van het lint. Pas daarna mochten de kinderen terug het veld op. Imre liep voorop, maar niet hard. Zijn benen waren klaar met hard.

Feline keek naar het gras naast de pion. Haar bandje was van dichtbij veel kleiner dan toen Imre het had zien vallen. Het lag dubbelgevouwen, de blauwe binnenkant donker van het zweet.

Daan bukte en pakte het op. Hij sloeg het een keer uit, zonder dat er iets uitviel, en gaf het aan Feline.

‘Volgende keer strakker,’ zei hij.

Feline schoof het over haar hand. Het zakte tot haar pols. Ze trok het weer uit en stopte het in haar zak. ‘Volgende keer laat ik er ook een vouw in maken.’

Ze liepen met zijn vieren terug langs hun baan. Sami schopte geen graspollen los. Feline rende niet alvast vooruit. Daan liep op de witte streep, tot Vera hem vroeg even aan de kant te gaan. Ze kwam met de drie pionnen in haar armen voorbij. Het witte poeder gaf af op zijn schoenen.

Bij de tafel kreeg iedereen limonade. Het gele team kreeg een kleine houten beker die volgend jaar terug moest komen. Geen grote, glimmende beker. Toch wilde Imre hem hebben. Er stonden drie krasjes in de rand en er zat een echt handvat aan.

‘Een tas,’ mompelde Sami naast hem.

Imre begreep het pas toen Sami naar het handvat keek. Toen schoot hij in de lach. Sami ook. Feline keek om en vroeg wat er was. Daan legde de hele mok-en-bal-en-tas-grap uit, zo lang dat Imre alweer bijna vergeten was waarom hij lachte.

Kian kwam bij hen staan. Zijn gele bandje was nat bij de rand. ‘Jij ging hard weg,’ zei hij tegen Imre.

‘Niet hard genoeg.’

Kian keek naar de houten beker die Liv op de tafel had gezet. ‘Wij hebben thuis ook geoefend. In het park.’

Imre dacht aan de tuin en de appelboom. Natuurlijk hadden die anderen ergens geoefend. Ze waren niet zomaar uit het niets sneller gekomen. Hij knikte.

‘Goed gelopen,’ zei hij.

Het kostte minder moeite dan hij had verwacht. Het maakte hem niet ineens blij met de tweede plek. Kian glimlachte wel en ging terug naar zijn ploeg.

Imres moeder kwam met Daans vader naar hen toe. Ze vroeg of ze samen op de foto wilden. Imre keek naar de anderen. Sami had nog limonade in zijn beker. Daan zette de zijne zorgvuldig neer in het gras, keek ernaar en pakte hem toch weer op.

‘Straks vergeet ik hem,’ zei hij.

Ze gingen naast elkaar staan. Feline haalde haar bandje uit haar zak en hield het in haar hand. Imre stond niet aan de zijkant omdat hij over was. Hij stond aan de zijkant omdat er bij vier mensen altijd twee aan de zijkant stonden. Daan stootte met zijn schouder tegen hem aan.

Zijn moeder maakte één foto. Daarna stopte ze haar telefoon weg.

Toen de pionnen waren opgeruimd, gingen de vier op het bankje zitten. Ze pasten precies. Meneer Ben droeg zijn stoel naar het hek. Hij tikte tegen zijn hoed en de zonnebloem boog diep. Daan boog terug. Zijn beker klotste, maar er ging niets over de rand.

‘Ik wil nog wel eens,’ zei Sami.

‘Ik ook,’ zei Feline. ‘Maar nu niet.’

‘Dinsdag?’ vroeg Imre. ‘Gewoon hier? Met de bal van Vera, als we hem mogen lenen?’

Daan stak zijn voeten uit. ‘Dinsdag kan ik niet. Dan ga ik met mijn vader weg. Ik ben pas laat terug.’

‘Woensdag kan ik,’ zei Sami.

Ze vroegen het aan de ouders, die nog naast het hek stonden te praten. Woensdag kon. Vera zei dat ze de bal dan mochten halen. Ze hoefden zich nergens voor in te schrijven.

Imre schoof zijn bandje van zijn arm. Er zat een warme, rode afdruk op zijn huid. Hij streek erover met zijn duim. Straks zou die weg zijn. De foto niet.

Hij stopte het blauwe bandje in zijn schoen, die hij even had uitgetrokken om een grasspriet uit zijn sok te halen. Toen hij de schoen weer wilde aantrekken, moest hij lachen om zichzelf. Hij haalde het bandje eruit en deed het in zijn zak.

Naast hem keek Feline naar de lege finishlijn. Daan wiebelde met zijn beker. Samis knieën raakten die van Feline en Daan.

Imre bleef nog even zitten. Deze keer omdat hij nog niet naar huis wilde.