Onder de stoel

Bram ging liggen voordat Nina haar jas uit had.

Hij deed het met een diepe zucht, naast de stoel die zij had willen pakken. Eerst zijn voorpoten, daarna zijn achterkant, die een beetje naar één kant zakte. Hij legde zijn kop niet neer. Hij keek naar de deur die nog openstond.

Tijn zat op de stoel bij het raam. Er was een tafel tussen hem en de hond. Haar moeder gaf hem een bekertje water. Hij dronk zo snel dat het plastic tegen zijn tanden kraakte.

‘Nog meer?’ vroeg ze.

Hij schudde zijn hoofd en hield het lege bekertje vast.

Nina hing haar jas niet op. Ze legde hem over haar knieën toen ze ging zitten. De blauwe riem zat er als een harde rol in. Ze schoof hem een stukje opzij zodat hij niet tegen haar been drukte.

Haar vader bleef staan. Hij keek naar Bram en daarna naar Tijn. Ellen zette de stoel iets verder van de hond af voordat ze ging zitten.

‘Dat was genoeg voor vandaag,’ zei ze.

‘Ja,’ zei haar moeder.

Nina keek naar de deur.

Buiten trok een windvlaag door de struik. De twee droge blaadjes die er donderdag nog aan hadden gehangen, waren weg. Verder zag het er precies hetzelfde uit. Ze had niet verwacht dat je zo snel weer op dezelfde stoel kon zitten.

‘Hij vindt drukte niet altijd fijn,’ zei ze.

Niemand antwoordde meteen. Ze bedoelde Tijn, maar ze zag dat haar moeder even naar Bram keek.

‘Ik wil hem niet laten kiezen waar hij moet staan omdat jij het anders jammer vindt,’ zei haar vader.

Nina voelde haar wangen warm worden.

‘Dat vraag ik toch niet?’

Hij keek naar haar. ‘Dan is het goed.’

Het was niet goed. Het was ook niet iets waarop ze terug kon zeggen wat er dan wél moest gebeuren. Zij had gedacht dat iedereen zou zien wat zij had gezien. Hoe Bram zijn oor hield. Hoe hij bij die deur de tijd nam. Het kleine stukje grijs aan de rand van zijn snuit. Dat alles zat nog aan hem vast. Alleen zaten ze nu om hem heen alsof het ineens om iets heel anders ging.

Ellen vroeg aan haar moeder of ze thuis verder wilden praten voordat ze iets nieuws afspraken.

Haar moeder knikte. ‘Ik bel je.’

Tijn kneep de bovenrand van zijn bekertje naar binnen. Toen zette hij hem naast het raam. Hij trok zijn vingers er snel weer uit, alsof hij niet had willen laten zien hoeveel moeite dat kostte.

Nina legde haar hand op de knie die het dichtst bij Bram was.

Hij keek naar haar hand.

Ze bewoog haar vingers een klein stukje. Ze had niets vast. Ze wilde niet doen alsof er iets te eten was. Ze wilde alleen dat hij nog even kwam. Dat hij zelf bedacht dat hij naast haar kon gaan liggen.

Hij liet zijn kop zakken.

Er kwam een geluid uit zijn keel, kort en laag. Niet boos. Na een tijdje kwam het nog een keer. Zijn oor schoof mee met de beweging van zijn adem.

Hij snurkte.

Nina keek naar de vacht op zijn rug. Hij lag half onder de stoel. Zijn achterpoot stak er schuin naastuit. Als hij van haar was geweest, had ze misschien een foto gemaakt en hem naar Esra gestuurd. Kijk hem nou. Nu vond ze vooral dat hij niet eens een beetje meewerkte.

Ze schrok van die gedachte.

Ze trok haar hand terug.

Ellen stond op om de deur op een kier te zetten. Ze bleef daarna bij Bram staan en keek of de riem nergens achter was blijven hangen. Hij opende één oog. Toen was het weer dicht.

Haar moeder vroeg waar ze de lege bekertjes moest laten. Ellen wees naar een bak naast het aanrecht.

Haar vader ging op de stoel naast Tijn zitten. Hij boog een beetje naar hem toe en zei iets wat Nina niet kon verstaan. Tijn antwoordde zacht. Hij had zijn handen nu op zijn benen liggen.

Nina keek weg.

Bram zou kunnen drinken uit de bak die op het aanrecht stond. Hij kon bij de bank liggen. Zij kon na school thuiskomen, hem zien en haar tas neerzetten zonder eerst haar telefoon te pakken om te vragen of iemand tijd had.

Er kwam een beetje lucht onder de deur door. Ze voelde het langs haar enkels.

‘Mag ik nog even blijven zitten?’ vroeg ze.

Haar moeder keek naar Ellen.

‘Een paar minuten kan wel,’ zei die.

Haar vader vroeg Tijn of hij alvast mee naar buiten wilde. Tijn stond meteen op. Hij wachtte bij de deur tot zijn vader er was. Ze gingen naar de auto. Haar moeder bleef staan bij het raam.

Nina bleef op haar stoel, met de jas over haar benen. Ze keek naar de langzame ademhaling van Bram.

Toen hij zijn kop weer optilde, maakte ze geen geluid.

Hij keek om zich heen. Er was iets veranderd in de kamer. Twee mensen waren weg. De deur stond anders. Hij kwam overeind en ging met zijn neus langs de poot van de tafel.

Nina schoof haar voet een klein stukje opzij om hem ruimte te geven. Hij liep erlangs zonder haar aan te raken. Bij het raam hield hij stil. Daar had Tijn gezeten. Bram rook aan de rand van de stoel.

Ze voelde een kort, gemeen plezier dat Tijn nu niet kon zien hoe rustig het ging.

Ze stopte haar hand diep in de zak van haar jas. Haar nagel bleef aan het stiksel van de nieuwe riem haken. Ze maakte hem los en liet haar hand zitten.

‘We gaan,’ zei haar moeder zacht.

Nina kwam overeind. De jas gleed bijna van haar knieën. Ze ving hem met twee handen op en trok hem aan. Bij de hals zat haar trui dubbel. Ze maakte hem recht terwijl haar moeder Ellen bedankte.

Bram liep terug naar de stoel.

Nina keek nog één keer om toen ze door de deur gingen. Hij stond naast de plek waar zij had gezeten. Zijn neus ging over de rand van de zitting.

Ze liep met haar moeder naar de auto.