De bak

De hondenbak stond nog vier dagen op het aanrecht.

Op de eerste dag had Nina hem achter de waterkoker gezet. Op de tweede dag had iemand de waterkoker naar voren gehaald. Toen stond hij weer gewoon in het zicht. Op woensdag zaten er twee mandarijnen in.

Ze haalde ze eruit en legde ze op het aanrecht.

Waarschijnlijk had niemand er iets mee bedoeld. Dat maakte het lastig om ergens kwaad over te worden. Ze pakte de bak vast, hield hem even tegen haar buik en liep ermee naar de kast naast de tafel.

Het onderste vak zat vol. Er stonden schalen die alleen met veel bezoek gebruikt werden, een beker zonder oor en een stapel plastic deksels. Nina haalde een schaal naar voren, zette de bak erachter en schoof hem weer terug.

Ze kon hem nog zien als ze op haar knieën zat. Toen ze overeind kwam, niet meer.

Tijn liep de keuken in en pakte een mandarijn. Hij schilde hem boven de prullenbak. Eén stuk schil bleef aan zijn hand hangen. Hij schudde ermee tot het losliet.

‘Mag ik die andere ook?’ vroeg hij.

‘Weet ik veel.’

Hij keek op. Ze deed het kastje dicht.

Hij at de eerste op en nam de tweede mee naar de woonkamer. Nina bleef bij de kast staan. Ze had ernaast kunnen gaan zitten om te zeggen dat ze die mandarijn niet bedoelde. Ze bleef toch liever even waar hij haar niet kon zien.

De dagen daarna gebeurde er van alles waarvoor Bram nergens nodig was. Nina miste op school een bladzijde van haar opdracht omdat ze op de achterkant was begonnen. Esra kreeg een voldoende voor iets waar ze heel moeilijk over had gedaan. Tijn won een wedstrijd en verloor de bal waarmee hij dacht dat hij die had gewonnen. Hun vader vond hem later achter de regenton.

Nina droeg de blauwe jas steeds vaker. De korte mouw hield op haar fiets de wind niet tegen. Ze trok haar trui eronderuit en vond dat een goede oplossing. Ze hoefde hem niet opnieuw aan iemand uit te leggen.

Op een middag kwam ze thuis en stond Tijn erin.

De jas was van de kapstok gevallen, zei hij. Dat kon. Je kon ook gewoon iets oprapen en terughangen. Hij had besloten er zelf tussen te gaan staan.

De schouders hingen halverwege zijn armen. Uit de korte mouw kwam nu precies zijn hand. Aan de andere kant zag je niets.

‘Hij past aan één kant,’ zei hij.

Nina bleef in de deuropening staan.

Hij stak zijn hand in de lage zak. Hij moest ervoor vooroverbuigen. Toen keek hij omhoog zonder weer recht te gaan staan.

‘Hier kan mijn hele broodtrommel in.’

‘Die van jou ruikt.’

‘Dan moet jij hem wassen.’

Ze begon te lachen voordat ze het tegen kon houden. Tijn trok de jas uit. Hij raakte met zijn elleboog de kapstok en hield hem snel vast zodat er niets anders afviel.

‘Ik hang hem al op,’ zei hij.

Nina pakte de andere kant. Samen kregen ze hem op de brede hanger, waar hij minder snel vanaf gleed. Er viel een geel draadje uit één van de zakken. Tijn liet het liggen. Nina raapte het op en stopte het weer terug.

Esra stuurde die avond een foto van een lege kamer. De stoel was eruit. De oude lichtgekleurde plek op de vloer leek ineens heel groot.

Nina keek ernaar terwijl ze op haar bed zat. Onder haar bed lag het lege zakje van de riem nog. Ze had de riem zelf achter in haar kast gezet, om een hanger heen. Ze had niet besloten dat hij weg moest. Ze wilde hem alleen niet steeds in haar handen krijgen.

Bijna leeg, schreef Esra.

Nina begon te typen dat ze het wel zag. Ze haalde het weer weg. Daarna vroeg ze wanneer ze naar het nieuwe huis kon komen.

Zaterdag? antwoordde Esra.

Nina zei ja voordat ze om een foto van de route vroeg. Dat kon ze later ook nog doen.

De vrijdag ervoor kwam haar moeder thuis met haar werkschoenen in een tas. Haar sokken waren nat geworden. Ze zette de tas bij de achterdeur en liep op blote voeten de keuken in.

Haar moeder zette de ketel aan en bleef bij het aanrecht staan. Ze keek naar Nina.

‘Ellen heeft me iets laten weten,’ zei ze.

Nina hield haar telefoon vast. Hij werd donker zonder dat ze het merkte.

‘Bram heeft een thuis.’

Haar moeder wachtte.

Nina keek naar de kast.

‘Bram die wij…’

Haar moeder knikte. ‘Ja.’

Nina had nog een vraag. Hij lag ergens klaar, alleen was het geen vraag die ze goed kon uitspreken. Ze wilde weten of hij al bij die mensen lag. Of hij wist waar de deur was. Of hij ook daar eerst naar de verkeerde jaszak was gegaan.

Ze kneep haar vingers om de telefoon en legde hem toen op tafel.

‘Oké,’ zei ze.

Haar moeder ging op de stoel tegenover haar zitten. Ze bleven even zo zitten, met de tafel ertussen en een lege plek waar normaal de krant lag.

‘Ik wil even naar boven,’ zei Nina.

Haar moeder knikte.

Nina nam haar telefoon mee. Op de trap stond ze stil om haar been langs een tas te krijgen die niet van Tijn was. Er zaten schone handdoeken in. Ze schoof hem tegen de muur en liep verder.

Op haar kamer trok ze de blauwe jas uit en legde hem op de stoel. Ze ging op bed zitten met haar voeten op de vloer.

Esra’s adres stond in het laatste bericht. Er stond een getekend pijltje bij, naar een groene deur. Daar moest Nina zaterdag aanbellen.

Ze schreef het adres op een stukje papier en stak het in de borstzak van de jas. Haar telefoon ging mee, maar dan kon ze het ook lezen als het scherm in de zon niets liet zien.

Daarna bleef ze nog een tijd op bed zitten. Ze huilde een beetje en veegde haar gezicht af met de mouw van haar trui. Beneden begon iemand in een pan te roeren. Het geluid ging gewoon door.