Een olifant zonder vel

Donderdag lag de lage wagen midden op het erf. De wielen waren schoon, de losse plank was vervangen en Mila had twee stukjes hout op de grond gelegd waarachter ze konden parkeren. Bo ging meteen bij de linker achtergreep staan. ‘Nog niet,’ zei haar moeder. ‘We kijken eerst wat erop moet. Anders blijven we de hele middag heen en weer lopen.’ Dot lag op de warme stoep bij de keukendeur. Hij keek alsof heen en weer lopen inderdaad verschrikkelijk was.

Raf had zijn mandarijn opgegeten. In plaats daarvan had hij een lege ronde doos bij zich, met een deksel dat losjes om de bodem kon draaien. ‘Zoiets,’ zei hij. Mila ging op de rand van de werkbank zitten. Raf moest aanwijzen waar hij zelf zou lopen en waar hij zijn hand wilde houden. Daarna pas pakte ze haar potlood. Bo wilde alvast de slurf maken, maar haar moeder vroeg haar het tekenblok vast te houden. De kop moest stevig zitten voordat hij een neus kreeg.

Tess legde haar oor op de plank. Ze had twee lappen op elkaar gelegd en aan één kant aan elkaar vastgezet met grote steken. De roze binnenkant bolde omhoog als een enorme lepel. ‘Mijn vader hielp met het eerste stukje,’ zei ze. ‘De rest deed ik.’ Bo streek met haar hand over de rand. Er zaten twee steken scheef. Ze wilde zeggen dat ze die kon overdoen. Tess trok het oor niet weg, maar legde haar vlakke hand ernaast. ‘Die blijven zitten.’

Mila boorde de bevestigingen terwijl de kinderen aan de andere kant van het erf karton sorteerden. Het geluid vulde het hele erf. Tess trok haar schouders op, Raf neuriede harder dan de boor en Bo zocht vier stukken die even groot waren. Ze vond er drie. Het vierde had een afdruk van een schoenzool. Ze draaide het om. Voor een olifantenbuik maakte een schoenzool niet uit.

Toen Mila hen riep, stond er een smalle steun op de wagen. Daar kon de ronde kop straks bovenop. De korte draaigreep stak aan de rechterkant uit, binnen het stukje waar Raf naast zou lopen. Hij mocht de greep proberen terwijl de wagen stil stond. De lege doos draaide langzaam naar Tess. ‘Goedemiddag,’ zei Raf met een zware stem. Tess bood de doos een restje draad aan. ‘Er is alleen spaghetti.’

Bo lachte, maar toen ze achteruit stapte, verdween haar lach een beetje. Het onderstel was een plank. De kop was een doos. Daartussen kwam een geraamte van lichte latjes en buigzaam karton. Er was bijna niets olifantachtigs aan. Vanuit de werkplaats vroeg een klant waar de stofzuiger moest komen. Hij bedoelde de echte stofzuiger, naast de deur. Toch keek Bo meteen naar hun wagen.

‘Straks komt het grijs eroverheen,’ zei Raf. Hij had haar blik gezien. Bo knikte. Ze legde haar brede tekening op de plank. De echte steun was smaller. Als ze daar papier omheen deden, kregen ze een dier met een taille. Een olifant hoorde geen taille te hebben. Hij hoorde rond te zijn, alsof zijn ontbijt altijd goed was gelukt.

Mila kwam terug met twee stroken dun karton. Samen maakten ze de eerste boog over het onderstel. De kinderen moesten hem om de beurt vasthouden. Bo wilde hoger, Tess wilde ruimte voor haar hand bij het oor en Raf zei dat hij de kop nog moest kunnen draaien. De boog zakte telkens naar één kant. Uiteindelijk stond hij precies tussen Bo's hoge lijn en Mila's eerste potloodstreep. Hij zag eruit als een dakje voor een heel kleine bushalte.

‘Zaterdag de rest,’ zei Mila. De tomaat had nog niet gerinkeld, maar in de werkplaats wachtte de klant. Ze borg haar gereedschap op. Bo vroeg of ze morgen na school nog karton mocht knippen voor de buik. ‘Boven, aan tafel. Alleen het dunne karton, niet deze latten. En kom me eerst laten zien wat je van plan bent.’ ‘Rond maken,’ zei Bo. ‘Rond mag,’ zei Mila. ‘Maar er is ook die poort.’

Ze reden de wagen terug naar zijn parkeerplek. Raf hield de kop recht. Tess tilde het losse oor op, zodat het niet langs de grond sleepte. Bo duwde naast haar moeder. Dat ene kleine stukje ging vanzelf samen, omdat niemand nog deed alsof er iets af was. Bij de keuken zette Tess het oor rechtop tegen de muur. Het leek daar groter dan op de plank.

Raf trok zijn vest aan. ‘Als we hem dikker maken, moet ik hier nog wel naast kunnen.’ Hij zette zijn schoenen aan weerszijden van de plek voor zijn greep. Tess ging links staan. Bo tekende met krijt een lijn op de grond, naast de wielen. ‘Tot hier,’ zei ze. ‘Dan hebben jullie je eigen pad.’ Ze hield het krijtje een ogenblik boven de lijn en tekende er toch nog een klein rond buikje buiten. Alleen op de grond. Dat kon niemand in de weg zitten.

Boven smeerde Mila boterhammen. Bo legde de grijze lap over haar schouders en keek naar haar spiegelbeeld in de donkere ruit. Met haar ellebogen naar buiten kreeg ze een prachtige olifantenrug. Ze trok haar armen in. Meteen werd het een dun, verdrietig dier. Bo liet haar ellebogen weer uitsteken. De lap kon nog wel een beetje ruimer.